All posts by Hylke

The Bloody Shouldered Pegasus

Of the many legends told about the Arabian horse, that of the Bloody Shoulder is one of the most popular. At least, that’s the case in the West, because to date I have found no Arabic version of it. While this color mutation can happen in any type of horse (and appears in various coat colors) it is frequently seen in grey Arabian horses, thus providing the fuel that keeps the legend burning brightly. Like so many other stories, this one is also set in an unspecified time amongst the Bedouin and within the space of the desert, all concepts perceived as being closely connected to the identity of the Arabian horse.  On closer inspection of this legend, it’s still not immediately clear precisely how the tale of the Bloody Shoulder should have become so firmly established and so popular amongst today’s Arabian horse community.

The modern version of the story of the bloody shoulder appears to date back no further than 1982. In this tale, which first appeared in print in Arabian Horse World, a Bedouin chieftain is surprised by a group of robbers while riding on his mare through the desert. The robbers open fire and although his mare runs for their lives, a bullet pierces the heart of her rider, causing him to slump forward onto her shoulder and neck. The mare keeps going and doesn’t stop until she has returned her master to the camp they call home. There, his people take his lifeless body off her back to discover a large bloodstain that has dried on her shoulder. That same night the mare foals a colt who has the same mark on his shoulder as his dam, and ever since it is believed that every horse carrying a bloodlike stain on its shoulder descends from that very brave mare.

Although it is not possible to pinpoint the exact source of the legend, the story itself resembles that of a very old Shia Islamic ritual that is still found today: the mourning of the death of Hussayn ibn Ali on the Day of Ashura. Commemorated primarily among Shia Muslims in India and Pakistan, the death of Prophet Muhammad’s grandson is mourned during processions that include a horse. Mostly white horses are used, to represent the grey stallion that is said to have carried the wounded Imam Hussayn away from the battlefield and back to his camp. Another striking similarity to the story of the Bloody Shoulder is the fact that the rider, in this case Hussayn, was also shot in the heart, causing him to fall forward on his horse.  During processions, the horses are smeared with red paint to look as though a rider has bled on them and often wear sheets with arrows attached, to emphasize the bravery of the horse that brought its rider home despite the rain of arrows or, in the case of the modern legend, bullets.

Whilst there are different versions of the role that the horse played during and after the death of Hussayn, the horse is always hailed as a hero, much like the horse in the legend of the Bloodied Shoulder.  Maymun, Hussayn’s grey stallion, is praised so highly that he even receives a new name; Dhu al Janah, Owner of Wings. Not only is he celebrated by poets and in processions, some rumors even try to connect the winged horse to Prophet Muhammad himself, claiming that he was in fact the stallion al Murtajiz. This horse is said to have sat down to let Hussayn mount him as a child, a detail returning in the Dhu al Janah tradition where the stallion lowered himself to gently release the wounded or slain Hussayn from his back. Although it’s very appealing to believe that the two horses were one and the same, al Murtajiz would have had to be at least 54 years of age at the battle of Karbala, after which Hussayn passed away.

Because of the similarity of the two tales, it might be possible that one derived from the other; and the introduction of the story into at least the English language may have focussed on one special horse: the Bloody Shouldered Arabian, a stallion imported into England in 1719/20 from Aleppo. Was this then the colt who provided the inspiration for the modern legend?  On the one hand it doesn’t seem very plausible, as in a letter from Nathanial Harley, who shipped the horse to his brother Edward Harley, it is explained that the stain on the horse was “red as blood” when he bought him,but faded as he aged. But, on the other hand, the story may have boosted interest in the stallion among other breeders in Britain.

The first lead in English literature to the story of Hussayn’s death I found in the work of historian Edward Gibbon (1737-1794). It surprised me how his lifespan so closely paralleled that of Shia poet Hassan al Damastani (d. 1759), who wrote a poem about the battle of Karbala, titled Dhu al Janah.  Gibbon does not mention any horse in his version of the tale but refers to his source: Simon Ockley (1678-1720). Although Ockley does not pay special attention to the character or name of the horse in his very long description, he may have been the one to transfer the story into the world of Arabian horse breeders as he exchanged letters (1714) with Lord Harley, the last owner of the Bloody Shouldered Arabian.

Perhaps the one is not the source of the other, but both stories are legendary, adapted to early modern orientalism; in the latter, modern version, the horse became a mare to fit the romantic image of Arabs and the Bedouin, and perhaps also to insinuate in some way that the stallion was in fact the colt born to the mare.

While it is not absolutely certain whether or not the two stories – that of the Bloody Shouldered Arabian and the heroic horse with wings – are indeed connected, it is certainly a possibility. Both these legendary tales are known in several different versions and the horse in question is celebrated. Furthermore, it is very interesting that Hussayn’s horse is now known as Dhu al Janah rather than Maymun. The idea of giving the horse wings may be related to the important position Hussayn holds within Shia Islam, much like the mystical creature Al Buraq that Prophet Muhammad rode during his visit to the heavens. Although Al Buraq is not a horse but composed of various animals, he is usually depicted as at least part horse and having wings.

Assuming it was understood that Dhu al Janah also had a mystical aspect to his being, it is possible that the story of the Bloodied Shoulder was regarded in similar fashion. The legend was then perhaps adapted to a more tangible and appealing setting for the interested European public, a Bedouin Arabia, possibly to help promote the stallion with the bloodmark on his shoulder.  In order to further convince the public, the role of the hero was now shifted from stallion to mare because the Orientalists had met Bedouin with a tradition of riding mares into battle.  If the legend was to help promote the stallion it may have also helped people overcome the fact that he had a “strange” color and was somewhat odd, not fitting in with existing views on attractiveness in horses.

Remembering a Desert Horse

I’m sure that the first thing that comes to your mind when you read Desert horse is the Arabian horse. Most horse lovers, no matter what kind of horse or breed they prefer, will admit that the Arabian horse is somewhat more a phenomenon than merely a breed. Without any questions asked, I too used to believe the idea that it had to be an “ancient” breed.  The answers seemed everywhere I looked. Numerous books, websites, YouTube video’s and even organizations connected to the breed confirmed the “thousands of years” of Arabian horse history.  Theories such as the Ancient Egyptian Prototype Arabian, the birth of the Barb and TB and many other current breeds are ascribed to the portrayal of the Arabian horse as the oldest breed.

But, as a naturally curious person I started reading more material and started asking myself why most of those books, websites and other sources do not seem to agree with one another on what exactly is an Arabian horse. Sometimes it was suddenly an Oriental horse. Sometimes a Warhorse. Sometimes a Desert horse. The only consensus seems to be the idea that the breed in question is a product of Bedouin tradition. So I started looking for answers there and it wasn’t until I discovered that many Arabic terms that are said to be related to the Bedouin horse breeding tradition are in fact not so easily interpreted that I realized that I was perhaps asking the wrong questions, because all of a sudden the answers weren’t everywhere anymore.

Is the Arabian part of Oriental horses or not? What is the definition of an Oriental horse? Do we call it the Arabian horse or the Arab? Why do we consider it to be a product of Bedouin tradition? Where is the evidence of such a tradition? When does that horse breeding Bedouin first appear?

Bedouin horse or Arab horse?

Most literature we have is “western” or more specifically European. During the renaissance of Orientalism the hype of obtaining Oriental horses suddenly reaches its heyday. Examining that literature the Oriental horse seems to be new phenomenon. It is presented as being a precious commodity, in need of saving, instated in the west as part of their renewed cultural heritage.  All the different presentations of the horses in question are merely memories of a past, as they all center on some aspect in history, whether it is ancestors, purity, imports, looks or performance. Thus the question here is not so much as where the Oriental/Arabian/Desert horse came from, but rather that of identity.

This website will be a platform for the collection and discussion of the infinite memories of the horses in question, through history. I have chosen not to use the wording Arab or Arabian horse as the identity of “Oriental” horses is not yet defined properly. However I will respect general consensus that the horses in question all have the ability to perform/survive/etc. in the desert climate and am therefore looking to remember a desert horse, and hopefully learn more about its identity or even various identities.

Deco Shet

In Nederland lijkt iedereen ze wel te hebben. Shetlanders. Als grasmaaiers, als kinderpony of gezelschapsdier voor het rijpaard op de wei. Steeds vaker zie ik ze ook online voorbij komen als circus ponies van tieners als alternatief voor een groot duur paard. Immers, je kan ze soms via marktplaats tegen een kratje bier ruilen. Al met al zijn ze populair.
Ook in Egypte zijn ze beroemd. Ze worden hier Sisies genoemd, niet naar de president maar als afkorting van het Arabische woord voor klein, ‘soghayyar’. In tegenstelling tot in Nederland zijn ze hier alleen maar te vinden bij de aller rijksten onder de paardeneigenaren. Niks niet kratje bier. Een beetje een Shetlander kost al gauw 2000 euro. En dat zijn dan degene die niet zo mooi uitgevallen zijn, zwarte,gevlekte of extra kleine maat zijn snel twee keer zo duur!

De naamloze Shet die te koop is..

Als je bedenkt dat een vliegticket voor een paard ongeveer 5000 euro kost snap je waarom Shetjes hier zo ontzettend duur zijn en de gemiddelde paardeneigenaar kindlief dus een fatsoenlijk formaat Baladi aanschaft voor slechts een tiende van de prijs van een shetlander. Want ook hier zijn Shetlanders geen leuke kinder ponies, zelfs al zijn ze hier gefokt, ondeugend blijven ze generaties lang. De meeste rijscholen hebben een paar Shetjes en ook probeersels die het resultaat zijn van Shetlander- Baladi kruisingen. Maar bij elke pony loopt een groom om te zorgen dat de kinderen niet onderweg verloren worden. Draven doen ze ook nog wel een beetje aan de hand maar galopperen zit er voor de echte ukkies niet bij. Zodra de kinderen een jaar of 6 zijn gaan ze meteen over op de “normale” maat baladi’s, en dan kan je denken aan 1.50-1.60m. Zodra kinderen een jaar of 10 zijn verwachten ouders dat ze op de warmbloeden gaan rijden, want “Dat zijn pas echt sportpaarden”.

Waarom zijn er dan toch een handjevol stoeterijen, die vaak prachtige collecties Arabieren hebben, die Shetlanders fokken? Lang kon ik het niet begrijpen maar nu weet ik het. Wie wil er nou geen Deco-Shet? Sisies zijn nutteloos, aangezien er hier in Cairo ook geen grasvelden zijn die ze kunnen maaien functioneren ze als decoratie. En omdat bijna alle paardenmensen op de hoogte zijn van de exorbitante prijzen kun je het vergelijken met het hebben van een levend kunstwerk. Ze worden vaak ook zo uitgestald. Meestal staan ze ergens in troepjes in een box op een strategische plek zodat al het bezoek er langs komt. Bij rijschooltjes staan ze vaak naast de zadelplaats zodat ouders hun kinderen allemaal gaan optillen en aan het schattige grut opdringen. Bij fokkers staan ze vaak in overdekte paddocks precies vlakbij de presentatie ring waar gasten naar de mooie Arabieren gaan kijken. Zo kunnen eventuele “boze ogen” van de Arabieren afgeleid worden op de Sisies ( een culturele traditie waarbij men bang is voor jaloezie die ziekte en zelfs dood van paarden zou kunnen veroorzaken). Maar ook economisch is het handig om ze daar zo dicht bij de presentatiering te plaatsen, wanneer er rijke kopers strooien met geld kan je ze ook een leuke Shet in de deal schuiven. Win-win situatie toch?

Als ik heel eerlijk ben had ik ook wel een Deco-Shet willen hebben. Gewoon voor het leuk. Maar ze zijn zo duur en een bijkomstige narigheid is dat niemand ze hier als echte paarden behandeld. Ze zijn grotendeels onopgevoed. Lopen niet fatsoenlijk mee aan een touw of geven geen voetjes. Grooms hebben daarom vaak ook een hekel aan de Sisies, en dat maakt de situatie alleen maar erger omdat ze op die manier ook nog eens blootgesteld worden aan gewelddadig pestgedrag. Zelden zie ik een vriendelijke Shetlander en een brave bereden Sisi is nog zeldzamer.

Wandelen aan een touwtje is moeilijk
Wandelen aan een touwtje is moeilijk

Nu hebben we geluk, één van onze stalgenoten heeft een tweejarige merrie waarmee we kunnen spelen, en hoeven wij geen dure Deco-Shet zelf aan te schaffen. Dat is pas een win-win situatie!

Doktertje spelen

Echte vriendinnen zijn een zegen. En gezegend ben ik zeker met een beste  buddy die niet alleen een hele toffe vrouw en vriendin is maar ook nog eens net zo paardengek als ikzelf. Ze staat altijd voor mij en de kids klaar. Vandaag werd ik blij verrast met een heel tof cadeautje. Een stethoscoop! Een tijd geleden heb ik eindelijk de paarden thermometer aangeschaft die ik eigenlijk al jaren nodig had. Met z’n tweeën hebben we die uitgebreid bewonderd en getest op onze arme paarden. Ik zei toen: ” Nu alleen nog een stethoscoop en dan kunnen we pas echt doktertje spelen!”

Vandaag zorgde ze ervoor dat we de eerste hulp kit echt compleet hebben en dat waardeer ik heel  erg. Het hebben van een stethoscoop en weten er mee om te gaan kan in Cairo een paardenleven redden. Het klinkt altijd grappig wanneer ik andere paardenmeisjes uitleg dat we bijna zelf doktertje moeten spelen hier in de woestijn,  maar eigenlijk is het niet om te lachen. Als je zelf niet enige interesse hebt in het medische dossier van je paard dan wordt het heel moeilijk om überhaupt je paarden in leven te houden. Zelfs met de fantastische artsen die ons ondersteunen.

 Koliek, oververhitting en uitdroging komen hier veel vaker voor dan in Nederland en de eerste symptomen zijn soms moeilijk uit elkaar te houden. Ook wij houden er niet van om bij elke steun of kreun de dokter te moeten bellen.  Grooms lopen nogal snel over je heen en lijken overal een oplossing voor te hebben. Ze zijn vaak ook handig in het zetten van injecties en willen je paard nog wel eens wat spuiten zonder dat je daar toestemming voor geeft of zelfs vanaf weet.  Zelf kennis opdoen en het verdiepen in paardengezondheid is daarom in mijn ogen een must. Het hebben van een thermometer is cruciaal, koorts is een enorm belangrijk symptoom.  Ik zeg altijd dat grooms me moeten bellen en dan kom ik zelf meten want als ik hen laat meten willen ze vaak al iets tegen de koorts geven. Dat levert vaak grote frustratie op als er dan toch een arts moet komen want die kan dan slecht bepalen wat er gaande is omdat de koorts een belangrijke indicator is van hoe groot een probleem werkelijk is. Je kan begrijpen hoe ik in de wolken ben met zo’n mooie paarden thermometer.

De stethoscoop komt wel echt op nummer twee. Na gecheckt te hebben hoe het zit met paardlief zijn of haar temperatuur  is het tijd om de vitals te checken. Hartslag en ademhaling.  En dan de darmen. In het Arabisch heet koliek marras, dat eigenlijk gewoon buikpijn betekent. Wanneer het om mensen gaat dan slaat de term ook op maagpijn en eigenlijk alles dat er in de omgeving van je buik mis kan gaan tot aan menstruatiepijnen. Daardoor weten sommige grooms niet dat koliek vaak in de darmen misgaat. Niet altijd natuurlijk, er zijn zoveel vormen van koliek. Maar in Egypte is het toch vaak in de darmen. Zandkoliek en gaskoliek zijn de meest voorkomende volgens onze artsen. Het is dus belangrijk te begrijpen wat je moet horen als je luistert naar paardlief zijn darmpjes.

Nu hebben wij geweldig fijne artsen die heel geduldig mij meerdere keren hebben uitgenodigd om te komen oefenen op hun bloeddonoren bij de kliniek. Ze hadden al snel in de gaten dat ik de mysterieuze dood van een aantal paarden niet goed accepteerde en mezelf enorm begon te verdiepen in allerlei medische aspecten van paarden. Zo begon ik cursussen over voeding, vroeg de oren van de Nederlandse hoefsmid via email en kwam dus leren infuus aanleggen en bloedprikken bij de artsen hier. Ook het leegpompen van de maag is iets dat ze me nog graag willen leren maar ik vind het heel eng. Immers, als je dat slangetje in de verkeerde pijp steekt verdrink je je eigen paard. Alle artsen vonden dat ik moest leren de stethoscoop te gebruiken want als ik zou weten wat er in de darmen gebeurd dan zou ik zelf kunnen onderscheiden of ik met koliek of met iets anders te maken heb en zo beter kan beslissen of de arts met spoed moet komen of niet. Want met een handvol goede artsen op een grove zeshonderd goed onderhouden fokkerijen (om nog maar te zwijgen van alle zielige werkpaarden) hebben ze het heel erg druk. En ik heb ze wel eens laten komen voor koliek en tegen de tijd dat ze er waren had ik zelf het infuus er al in gehesen en voelde paard zich al een heeeeel stuk beter.

Artsen hier gaan ook bepaalde problemen logischerwijs uit de weg. Wanneer ze medicatie voorschrijven die in het bloed gespoten moet, komen ze dat echt niet elke dag doen. Dat doen grooms en als je dat niet wil dan zal je het zelf moeten doen. We vaccineren ook gewoon zelf. Het bekende ” mijn paard heeft nu een bult want die arts zette die vaccinatie op zijn borst” gaan artsen hier professioneel uit de weg. Je koopt zelf de vaccinatie en leest op het papiertje of doosje hoe en waar het moet en hop spuiten maar. Ik heb op stal dozen met verschillende infuusvloeistoffen voor de verschillende problemen, canules en infuusnaalden voor veulens en volwassen paarden, druppelaars in verschillende groottes, steriele injectienaalden en spuitjes in allerlei soorten en maten, handschoenen, steriele watjes en betadine maar ook soda voor als paarden ingeslapen moeten worden. Verder hebben we nog een doos met allerlei verband en gaasjes, een aantal vetwraps ( de rest ligt thuis ongeveer onder m’n kussen want we kunnen dat hier niet krijgen), suiker mix voor hoefzweren en natuurlijk de thermometer. Je snapt nu waarom ik in de wolken ben met zo een mooie stethoscoop. Nu kunnen we pas echt doktertje spelen.

De Baksteen

Misschien wisten jullie het al wel. Sinds kort mag ik exclusieve blogs schrijven voor Bokt. Heel erg leuk! Ik vat het een beetje op als een plicht aan de paardenwereld. Zodat Nederlandse paardenmeisjes hun eigen paardenwereld gaan waarderen wanneer ze lezen over de constante strijd die we hier voeren om onze paarden ook een Bokt-waardig bestaan te gunnen. Maar ook om aan het licht te brengen hoeveel leed er eigenlijk over de grenzen is. Maar al bij de tweede blog gaat het een soort van mis. Ik reageer op vragen die naar aanleiding van het eerste stuk gesteld werden en mensen accepteren nu het antwoord niet.

Mijn eerste gevoel erbij is kwaadheid. Het was een vrijwel onmogelijke taak om uit te leggen waarom werkpaarden in Egypte vaak een slecht leven lijden. Er zijn zoveel oorzaken die niets met paarden te maken hebben maar veel dieper in het land, de politiek, de cultuur en de samenleving geworteld zijn. Ik heb dagenlang gewerkt om een beknopt stuk te schrijven dat zowel een uiteenzetting als een beetje van mijn eigen ervaring zou zijn. Immers een blog is geheel persoonlijk en gaat vaak om de mening of ervaring van de schrijver. Ik had zo mijn best gedaan om wel mijn ervaringen erin te zetten maar mijn mening achterwege te laten. Die is niet belangrijk wanneer je een “waarom” vraag probeert te beantwoorden. Het was echt een veel te lang stuk geworden dat ik zelf niet meer kon inkorten zonder gevaar op onvolledigheid in mijn ogen. De redactie heeft er peentjes over gezweet om het fatsoenlijk voor me te editen en samen konden we toch nog een sterk en informatief stuk plaatsen.  En toen kwamen de nare reacties.

Maar mijn kwaadheid is ongegrond. Ik kan de lezers niets kwalijk nemen. Ze hebben nog geen kennis gemaakt met de baksteen. Baksteen? Mensen die hier wel eens geweest zijn of wonen snappen wat ik bedoel.  De Egyptische paardenwereld komt aan als een baksteen in je gezicht. Lange tijd heb ik het ook niet kunnen accepteren en huilde ik en mijn hart bij het zien van welke ezel of paard dan ook. Onbegrip, onmacht en kwaadheid zijn de enige emoties die er dan in je opkomen. Hoe kunnen mensen dit doen? Hulp organisaties spelen daarop in. Westerse paardenliefhebbers steunen ze bij bosjes.

Mijn speciale vriendje Meneer Shay (thee). Hij verliet zijn leven als karrepaard op straat om bij mij te komen wonen. Hij is mijn geschenk uit de hemel , en ik het zijne.

Maar als je hier gaat wonen dan moet het acceptatie proces op gang komen of je dat nu wilt of niet. Heel langzaam begin je inzicht te krijgen in de verschillende soorten paardeneigenaren. Welke wel en niet opzettelijk mishandelen of verwaarlozen. Onbegrip wordt langzaam vervangen door begrip naarmate je meer kennis en inzicht krijgt in Egypte als land en als samenleving. Onmacht verdwijnt wanneer je zelf gaat helpen bij organisaties of zelfs privé een paard red. En tot slot verdwijnt de kwaadheid. We moeten accepteren dat we niet in ons eentje een hele gemeenschap  van idioten kunnen recht breien. De kwaadheid komt af en toe boven wanneer we dan betrokken zijn bij vervelende situaties omtrent paarden.

Maar alle facebook fans aan de andere kant van de zee ervaren wel een kleine baksteen wanneer ze naar al die fotos van de zielepiet-paarden kijken, maar ze kunnen niet relativeren of werkelijk beseffen wat er loos is. Na mijn stuk op Bokt worden ze ongewild toch het acceptatieproces in geduwd en dat vinden ze erg moeilijk. Begrijpelijk. Ik deed er jaren over en heb al heel wat gezien hier en nog altijd gebeuren er dingen waarvan mijn kaak tot mn schoenen valt. In alle eerlijkheid heb ik nog steeds wel eens tranen om zielepieten op straat.

Omdat ik zo diep in de paardenwereld hier zit maak ik er ondertussen deel van uit. Ik vergeet soms dat er veel dingen zijn die hier zo anders zijn dan in Nederland. Wanneer ik bezoek krijg merk ik hoeveel ik al geaccepteerd heb. Pas geleden werd ik vereerd met bezoek van een Bokker naar aanleiding van de eerste blog. Ze vroeg een heel relevante vraag nadat ik nonchalant opmerkte dat mijn ruin speciaal is. “Maar als ze niets ruinen, wat doen ze dan als een hengst ineens op een merrie springt ?”  Ik wist niet eens een goed antwoord omdat ik daar nooit over nadenk.  ” Dat noemen ze een klein ongelukje, kan gebeuren,…gebeurt trouwens wel vaak nu ik erover nadenk. ” zei ik maar. Haar ogen werden groot van verbazing. Vrijwel meteen schaamde ik mij voor mijn onvermogen me in te leven in hoe zij de Egyptische paardenwereld ervoer.  Ik heb na lange tijd eindelijk volledig geaccepteerd dat in Egypte de ruinen op twee handen te tellen zijn en als je een ruin wil hebben, je zelf de dokter met de schaar moet laten komen. Meneer Shay is zelfs de allereerste hengst in Egypte die staand geruind is, omdat ik met mijn toen nog heel Nederlandse, koppige mentaliteit erop stond. En godzijdank was er een arts die dat een keer in Ierland op cursus had geleerd en het wel voor Shay wilde doen.

 Mijn geweldige stalruiter, ook Nederlandse,  woont hier nog niet zo lang en verbaast zich nog vaak over hoe wij dingen zien of doen. Wanneer ze aan het warm stappen is terwijl ik nog even mijn zonnebril en thee pak bekijkt ze altijd de andere ruiters van top tot hoef. Als ik dan de bak in kom stelt ze me altijd een vraag over de combinaties in de andere baan. ” Die slofteugel is toch niet goed voor een paard? ” Gebeurd dat in Nederland ook zo?”  Daar moet ik over nadenken. Voor mij is Nederland soms ver van mijn bed. Ik ben toch al wel zo lang weg dat ik sommige dingen niet meer weet en geen inzicht meer heb in bepaalde dingen.  Als je er dan over nadenkt is het logisch dat niet iedereen makkelijk kan beseffen waarover ik eigenlijk blog. Het is een ver van je bed show. En dan kan je makkelijk oordelen, je hoeft er immers niet werkelijk een mening over te hebben omdat je nooit ter verantwoording geroepen wordt.

Sneller dan de camera! Meneer Shay speelt vaak racepaardje.In Egypte is er een bijgeloof dat wanneer je een hengst castreert dat hij dan zijn ziel verliest en daarbij zijn energie. Keer op keer moeten mensen weer even onder mijn pony kijken als ze zien hoe graag hij keihard door de baan speelt. Hij is de allereerste die succesvol staand gecastreerd werd in Egypte.

 Ik hoop dat lezers zich meer open zullen stellen voor de blogs want er komen nog zoveel leuke maar ook minder leuke onderwerpen aanbod. Je hoeft dingen niet te accepteren maar meteen veroordelen is kort door de bocht. Zeker met dit soort onderwerpen die heel gevoelig en erg veelomvattend zijn. Mensen, zowel Egyptenaren als Nederlanders, vragen me vaak: ” Waar is het leuker? In Egypte of in Nederland?” Ik antwoord altijd: ” Het is geen kwestie van leuker of minder leuk, voordelen of nadelen,  het is gewoon anders”.

Wegwerp Paard

Social media heeft zo z’n charmes. Meestal gebruiken we facebook en instagram om elkaar te bespioneren, maar als je emigreert kan het heel handig zijn om proberen aansluiting te vinden. Uiteraard ben ik lid geworden van alle groepjes paardenmensen in Cairo. Aanvankelijk leek het heel leuk om zo nieuwe contacten op te doen en hopelijk vriendschappen te ontwikkelen. Maar na een tijdje levert het lezen van de posts op die pagina’s veel frustratie op. Het overgrote deel van de paardeneigenaren in Egypte houdt niet werkelijk van paarden. Daarbij wil ik even de arme mensen met werkpaarden ter zijde laten. Mijn frustratie werd deze week gewekt door een verwende rijke meid die haar merrie te koop aanbied in een van de groepen.

Op de foto simg_3633taat een lusteloze schimmel die ongepoetst lijkt en om een of andere vreemde reden weinig tot geen voorplukje heeft. De hoek waaronder ze gefotografeerd is doet haar ook al geen recht, ze staat nogal moeilijk in de bak en lijkt een aantal littekens op haar hoofd te hebben. Boven de foto staat er: “Duitse merrie te koop, 18 jaar oud. “

Omdat het meestal leuk is in deze groep en mensen elkaar helpen reageerde ik erop met de vraag waarom ze te koop is op deze leeftijd. Met de instortende economie van Egypte in mijn achterhoofd verwacht ik dat deze meid het niet meer kan opbrengen een paard te houden en op zoek is naar een goed tehuis voor haar geliefde merrie. Een aantal minuten later opent ze deur van mijn meestal goed gesloten frustratie opslag. ” Het (paard) past niet bij mij.”

Onder Nederlandse paardenmeisjes is het toch wel een ongeschreven regel dat je paarden die richting de bejaarden-grens gaan niet verkoopt. Je trouwe ros gaat gewoon met welverdiend pensioen. Voorzichtig maar toch al wel redelijk geirriteerd schrijf ik dat ik niet begrijp waarom een paard na jarenlang trouwe dienst zo aan de kant geschoven wordt en niet gewoon mag blijven. Dan komt de aap uit de mouw: ” Ik heb het pas een jaar maar het is niet te houden in het parcours, het past gewoon niet bij me.” Een paar andere paardenliefhebbers op de groep beginnen ook op de post te reageren. Sommigen vragen enkel naar de prijs maar ik blijk niet de enige te zijn die op ontploffen staat. Iemand merkt op dat ze misschien eens lessen moet nemen en niet veel later verschijnt er een geweldige reactie:  “Omdat je de merrie continue als een het beschrijft denk ik dat het inderdaad beter is als ze naar iemand gaat die haar als een zij zal respecteren en van haar zal houden.”

De rest van de dag blijft het stil onder de post. Maar het blijft in mijn gedachten malen. Waarom zou je een 17 jarig paard kopen en dan na een jaar besluiten dat je niet bij elkaar past? Ik heb wel vaker van dichtbij meegemaakt dat Egyptische ruiters hun oude rossen bij het oud vuil zetten zodra ze niet meer over die hoge hekken heen komen. Die arme merrie. Vaak geldt ook nog eens de consensus dat er belachelijk veel geld gevraagd wordt omdat het een geimporteerd paard is. Kan wel kreupel voor het leven zijn, nog altijd vragen ze meer geld dan voor een kerngezonde baladi.  Het stond ook zo overduidelijk boven die advertentie…Duitse merrie…ze heeft niet eens een naam?

img_3606Blijkbaar voelde die meid zich aangesproken want na een dag komt er ineens reactie. Ze beschrijft hoe ze al jaren lessen volgt en ze rijdt meerdere paarden die blijkbaar beter zijn dan deze schimmelmerrie. Ze beseft wel dat zo een statement haar wens tot verkopen niet ten goede komt en zegt nog gauw dat de merrie in de FEI B klasse succesvol is geweest. Dat zijn toch wel erg hoge hindernissen. Maar dan graaft ze haar eigen graf, en post een foto van haar met de merrie die richting een hindernis opstaat.

Ze is duidelijk een ruiter van niks. Klinkt hard maar paardenmeisjes zullen dit met mij eens zijn bij het zien van de foto. Eigenlijk is het een foto van een gevaarlijke situatie. Dan besef ik wat er gaande is. Dit is een overduidelijk geval van een weg-werp-paard. Typisch scenario hier in Egypte. Men neme een talentloze ruiter met geld die opgejut wordt door anderen op de club. De zoektocht naar een paard voor deze ruiter bestaat niet uit het zoeken van een maatje voor het leven zoals wij paardenmeisjes dat doen. Hoe groter de stokmaat en hoe hoger de hindernis hoe beter. Men koopt dan het duurste paard met het beste wedstrijdgeschiedenis. Even lekker opscheppen met die knol en dan op wedstrijd erachter komen dat er misschien toch wel aan gereden moet worden voordat je clubkampioen kan worden. En dan komt de finale: “Het past niet bij mij.” Weg met dat ding.

Ze reageert ook nog op de opmerking dat ze misschien wat dressuur en grondwerk lessen moet nemen om meer controle te krijgen over haar paard. Bij het lezen van haar antwoord breekt mijn klomp:  ” Ik ben een springruiter.”  Blijkbaar is dit hoe ze haar gedrag tegenover haar paard, maar ook tegenover de paardenmeisjes in hart en nieren, verantwoordt.

Er staan een aantal van zulke wegwerp paarden bij ons op stal. Stuk voor stuk hele leuke Europese warmbloeden die goed onderhouden zijn en nog prima een ronde mee kunnen. Ze kunnen jonge ruiters veel leren want ze hebben bijna allemaal wel de 1.50 meter gesprongen. Ze staan al jaren te koop en worden eigenlijk alleen maar gebruikt als vrienden van ruiters een paard moeten lenen. Soms rijden wij erop. Talloze penny meisjes  in Nederland zou een moord doen voor zo een leuk (verzorg)paard. En hier liggen ze op de afvalbult omdat ruiters niet werkelijk van paarden houden maar enkel willen rijden. Je begrijpt mijn frustratie.

De Ramp

Er is een ramp gebeurd. Althans, zo voelt dat voor een paardenmeisje als er ineens een zadel in je kast ontbreekt. Lotte had enorme zin om te springen en wilde Salmin zijn spring outfit aantrekken toen we tot onze grote schrik ontdekten dat zijn springzadel niet in de kast hing.  Nog niet meteen in de paniek modus ging ik in alle andere kasten kijken en de grooms vragen of ze misschien iets van ons geleend hadden.  Eenmaal terug bij de kast komen we er achter dat het zadel weg is en precies ook de singel van Salmin. En het hoofdstel van Gamila. Langzaam dringt het tot ons door, iemand heeft het gestolen. Iemand die wist waar de sleutel ligt. Dan begint mijn hoofd te tollen. Ruim twee weken geleden heb ik Mohamed ontslagen. Hij wist waar de sleutel lag, hij wist ook precies welke singel we gebruiken.

We vragen de andere grooms of ze iemand vreemd hebben gezien de afgelopen dagen. Krijg te horen dat een maand geleden de nachtbewaking ontslagen was. Maar dit heeft meer voeten in aarde. De dief wist ook wanneer de nachtgroom zijn ronde doet, en de honden kennen hem, anders was hij wel gepakt. Ibrahim heeft nu ook een sleutel. Maar die draagt soms erg grote geldbedragen voor de eigenaar van de stal om trainers te betalen. Ook is hij verantwoordelijk voor het verzamelen van de huur en werkt er al acht jaar. Zou hij de dief zijn? Of toch Mohamed?

albion selectaHet lijkt erop dat de dief mij emotionele (en financiele) schade wil berokkenen. Ik noemde de oude tweedehands Albion mijn gouden zadel.  Salmin is zo’n kabouter dat het lastig is een goed passend zadel te vinden en dit ding paste als een tweede huid en ook nog eens super lichtgewicht.  In mijn hoofd ga ik langs alle mogelijkheden. Was het een vreemdeling die gewoon geld wilde? Waarom dan niet gewoon de dekjes, vliegenmaskers en luxe halsters meenemen die buiten aan de stallen hangen. Een snelle dief gaat niet zoeken naar sleutels. Was het dan iemand die van paarden afweet? Dan neem ik aan dat ze de Wintec pro dressuur en een duur westernhoofdstel hadden uitgekozen. En van alle singels niet dat flutding van Salmin maar een dure 100 cm lamswollen singel uitgekozen.  Alles wijst ernaar dat de dief wist met welke spullen we graag werken.

‘S avonds bellen we iedereen die we maar kennen  en lichten alle tuig handelaren in. Als het ergens opduikt dan kunnen we de dief vangen. Ik spam heel facebook onder de fotos van mijn zeer gemiste zadeltje. In Egypte heb je geen contract op stal waarin staat wie er verantwoordelijk is wanneer er iets mist. We staan al bijna twee jaar op deze stal en er is nooit wat gestolen. Ik ben zelfs Shay zijn dure lakhoofdstel eens buiten vergeten en de volgende dag op dezelfde plaats teruggevonden. Onze luxe peesbeschermers en dekjes hangen meestal ook gewoon buiten te drogen evenals mooie Eurostar halsters.

Pas de tweede dag na de ramp begint Mohamed mij continue te bellen. Moe en boos heb ik geen zin te antwoorden en wacht tot vriendlief langskomt. Mohamed zegt er niks vanaf te weten en zegt dat hij ook boos is dat het zadel en longeerspullen gestolen zijn en dat hij kwaad is dat ik hem als verdachte zie. Longeerspullen? De volgende dag ga ik naar stal om Salmin zijn schimmel te behandelen. Ik zoek in alle kasten en kom tot de conclusie dat ook de longeersingel als set weg is. Boven en onderkantje (gebruik ik nooit) en een mooi onderleg dekje. Voor mij was dit de bevestiging dat Mohamed het gestolen heeft. Maar hoe bewijzen we dat? Terwijl de andere grooms overleggen over wat voor marteling ze de dief willen laten ondergaan denk ik alleen maar: ” Ik wil ons zadel terug”. Hoe moeten we nou met Salmin het wedstrijdseizoen in zonder springzadel? Boos en verdrietig. Eindelijk na jaren slepen met spullen hadden we het redelijk compleet, en nu dit.  Ibrahim voelt zich verantwoordelijk omdat hij de groom met de sleutel was toen er blijkbaar iets gestolen werd. Hij bied aan de waarde van het zadel te vergoeden. Ik denk er even over na. Dat is een half jaarsalaris voor hem. Ik zeg dan: ” Dan is het net of jij het gestolen hebt. Ik heb dan liever het zadel terug.”  Hij barst bijna in tranen uit van dankbaarheid dat ik zijn geld niet wil.

Ik ben immers ook fout. Had de sloten moeten veranderen na het ontslaan van Mohamed. Maar wie bedenkt dit nou? Het is een les. Een zure want nu moeten we op zoek naar een geschikt zadel in Nederland en hopen dat het past. Goedkoop is het zeker niet en we verliezen veel tijd waarin we niet kunnen springen. Het meeste baal ik nog voor Lotte die nu niet kan springen met haar buddy en ik dank God op mijn knietjes dat de “wraak” niet op de paarden maar op een zadel uitgeoefend werd. Want dat gebeurd ook in Egypte.


Zoals beloofd zou ik een update schrijven over het avontuur met het westernzadel. Het past!! We hebben weer eens enorm geluk gehad. Het valt zelfs beter uit dan ik gedacht had na meerdere keren met een meetlintje pony geirriteerd te hebben. De grooms keken maar een beetje raar naar dat enorme gevaarte. Ze kennen het wel van de televisie en er werd meteen geroepen: “nu is hij een cowboy-paard”.
Mijn angst dat het zwaar zou zijn bleek ook ongegrond. Hij draagt normaal een maximale vijf kilo met zich mee aan zadel en twaalf leek me dan nog al een verandering. Maar hij liep er zonder morren zo mee weg. Wel even wat kriebels van die sliertjes op zijn flanken maar na twee rare bokken vond hij het teveel moeite om er nog naar om te kijken en liet hij het maar over zich heen komen.
Terwijl wij enorm genoten van deze verkleedpartij en druk bezig waren te kijken hoe dat zadel nou eigenlijk op zijn rug lag werden wij aangenaam verrast. Hij liep namelijk ineens een stuk beter op dat nieuwe bit. Het is een baby shank stangetje waaraan ik meteen een bontje om de ketting had gemonteerd omdat hij nog nooit een kinketting heeft ervaren. Uiteraard was het even testen hoe dat allemaal werkt maar het geeft hem zoveel meer rust in zijn mond en hij begon zelfs de ruiterhand te zoeken.

Misschien had hij liever western paard willen worden?

Hoewel het begon als een leuk FullSizeRender (1)verkleedpartijtje hebben we nu besloten hem een tijdje door te rijden op dit bit, ongeacht welk zadel hij op heeft. Deze reactie komt echt als een verademing aangezien hij nog al moeilijk deed met de vorige bitten die we geprobeerd hebben. Hij houd van duidelijkheid en vooral rust in zijn mond. Nooit gedacht dat hij dat zou vinden met een in onze ogen zoveel zwaarder bit. Maar dat is het leuke aan paarden, ze blijven ons verrassen!

Zadels kopen enzo

Zoals sommigen van jullie misschien wel weten ben ik nogal verslaafd aan het aanschaffen van mooi tuig voor mijn paarden. Nu zullen veel paardenmeisjes dit gedrag wel herkennen maar als je in Egypte woont is het meer een handicap dan een leuke hobby.  Vooral als het gaat om zadels.

In dit geval gaat het om een western zadel. Een droom die ieder paardenmeisje stiekem wel heeft denk ik. Haar paard aankleden in een stoer western outfit. Al was het maar voor de foto. Maar we willen uiteraard niet dat het paard in kwestie daaronder lijdt. En laat ik nu ook nog eens een paard hebben die met zijn ultra korte rug en kleine gestalte al bijna geen enkel Engels zadel past. Een westernzadel leek dus een verre droom te blijven. Totdat een van mijn toffe vriendinnen bij me op bezoek was en zei dat er echt wel opties zijn en de droom opnieuw aan wakkerde. Ze vond ook nog eens een zadel via internet in Nederland en toen was het snel gebeurd. Andere toffe vriendin naar Nederland om de boel hierheen te slepen.

Omdat ik graag de boel zo goed mogelijk passend wil hebben postte ik dus vragen online aan mensen die er “verstand” van hebben, ofwel, mensen die western rijden. En toen begon het weer, iedereen begint over zadelmakers en passers (op ben je nogal snel een paardenbeul..) en het belang van professionals erbij halen. Nu vraag ik mij werkelijk af, wie er voor een fotoshoot en hier en daar een klein ritje met een zadel, een professional voor honderden euros naar zich toe laat vliegen. Juist, niet erg realistisch.

Dan maar zelf lezen en lezen en lezen. Nadat ik beter inzicht heb gekregen van de voors en tegens van westernzadels en hun pasvorm, heb ik hele mails met uitleg en fotos van paard met meetlintje erbij naar de “professionals” gestuurd. Zonder daar ooit een antwoord op gekregen te hebben. Verschillende kennissen verwezen mij naar de “geweldige” service van de grootste westernstore van Nederland. Maar een mailtje met: ” sorry wij willen je niet helpen” kon er niet eens vanaf.  Mijn angst voor niet passen werd gelukkig wel gesust door Amerikaanse kennissen. Die waren erg behulpzaam via mail en facebook. Toch is het frustrerend hoe hard de paardengemeenschap in Nederland geworden is. Met name mijn teleurstelling in de verschillende westernstores is enorm.

De verkooptster  van het zadel in kwestie was enorm behulpzaam en gaf me goed advies. Dat maakte erg veel goed omdat het mij wederom dat vertrouwde “paardenmeisjes onder elkaar” gevoel gaf. Inmiddels hebben we ook een pad, hoofdstel en een heus westernbit uitgezocht. Uiteraard hebben we enorm zin in de verkleedpartij maar je begrijpt dat het heel wat frustrerender is om vanuit de woestijn een zadel uit te kiezen voor je paard. Nu maar hopen (en bidden) dat het past!Wordt vervolgd…


About Side reins

A little while ago there was much ado about the Rollkür in the Netherlands but also the rest of Europe. Here in Egypt people didn’t really get exposed to the same topic. The competitive environment here is mostly catered towards jumping with only a handful of serious dressage riders. However a new discussion has surfaced in horseyland that actually touches a sensitive subject here in Egypt. The draw rein.
It starts as if it were almost harmless. When a horse reaches his second year they start lunging and breaking it for riding. Immediately when a horse has understood it better run when the whip is approaching they start using side reins. Most popular are the leather side reins with the rubber donuts for some elasticity. The use of this infamous “aid” is much more a ritual than a case where grooms (riders don’t train their horses except under saddle) actually understand why they might use side reins. Engaging the hind quarter and stimulating an elevated back is not something they are familiar with. As long as the horse sticks his chin onto his chest it’s great, isn’t it?
Unfortunately I recognize this from the scene in Holland. Once starting out at the average riding school I remember the feeling of looking up to those who were marching their horses around the arena with giant spurs and a near perfect curled up neck. But if your horse does not get properly educated to go on the bit with an elevation of the back how well is it really going? Time to brush up the big means. I had studied it at several competitions in the past but I had never fully realized how terrible the side-rein-cult really is. Until I moved my horses to one of the better jumping stables of Egypt which is filled with imported warmbloods from Holland and Germany. Over 40! beautiful and very well cared for warmbloods are our neighbors. Many of them owned and ridden by the best of Egypts equestrian society. There are horses that participate in the highest classes at competitions and many times we get to see them practicing the enormous jumps while we are riding in the arena.
But I spend much time at the stables and I witness reality for those horses. Many of them are rarely turned out under the motto: if you ride them daily they get enough exercise. Training always happens in the same order. Rider calls groom. Groom brushes and tacks up the horses with many times a saddle that doesn’t even fit properly (real saddle makers don’t exist here ). With the girth pulled tight and fully tacked with a draw rein the horse awaits its rider. Subsequently they get on from the stirrup (they all laugh at me with my mounting block for my “dwarf” of an Arabian) and grab onto the rein and draw rein. Warming up exists from a lot of sawing on the bit until the horse safely plants its chin onto its chest and then it’s time to put those gigantic spurs to use and wildly trot and canter around the arena. In training they even jump with the draw rein and sometimes to the point where a horse makes an actual somersault because landing in a draw rein is more than difficult.
Sometimes people contact me with the question if I could teach them. In the past I used to say that I’d only be interested in serious combinations and am not into badly constructed training. But nowadays the first thing I say is: “Do you want lessons? Throw away the draw rein.” And they never show up. Those that did show up in the past had to go through a very embarrassing first phase. Without the draw the horses (or riders? ) don’t seem to understand anything. There are only two options, either chin to chest by force or sticking ones head up into the air. Because of the usual sawing their mouths are as hard as concrete. The first lessons make them look like beginners. They are able to jump a meter and half but they cannot make their horse engage and go on the bit. And cavaletti work is for children, right?
Fortunately my stud is being ridden by a Dutch rider who translates my words into deeds. Months on end we have worked on balance and power using no rein contact at all. Confidence and determination on her side and suppleness and self carriage on his side. Now Salmin is ready for the “real” deal. He goes on the bit, very light and very easy to steer around because he is mostly responsive to the seat. He is already engaged and with very little aids he performs exercises like in a textbook. The combination is well respected at the stables because riders slowly realize our methods may not be juvenile after all. And side reins? We don’t even own them!

Read six reasons to stay away from draw reins