Tag Archives: #paardrijdenindewoestijn

Mijn paard Samiha woonde in een Bedoeïenentent

Samiha, mijn paard met als stal een Bedoeïenentent.
Samiha, mijn paard met als stal een Bedoeïenentent.

Zonder naam is ze gekomen, nu is haar naam Samiha: vrijgevig, vriendelijk, tolerant van hart, verheven, geprezen en veredeld.

Komend uit de woestijn waar we 8 paarden hadden missen we het gezelschap van een paard erg veel. Het is leeg. Ik krijg opmerkingen van mensen die het goed bedoelen: “Brenda, jij moet een goed paard hebben, Arabisch bloed, neem het niet van de eerste de beste die je een paard aanbiedt”. En van mijn zoon: “Mam, we moeten nu echt een paard hebben”. Hij wil weten waar we aan toe zijn. “Ik ga echt niet de groep leiden op een paard dat ik niet ken”.

Ik probeer de gemoederen te sussen en vraag iedereen rustig af te wachten insh’alla zal er een paard komen. Op tijd!

Wonend in Jordanië hoor je het woord insh’allah dagelijks. Als God het wil. Ik vertrouw erop dat we voorafgaande aan de groepen die gepland staan een paard hebben. Meerdere van mijn Bedoeïenenbroers zijn er mee bezig en ondertussen heb ik nog steeds hoop dat onze paarden (uit de woestijn) naar ons toekomen. We wachten al drie maanden. Niets overhaast doen.

Een paard! Yes. No…

Op een dag belt Ahmed: “Brenda, ik heb misschien een paard. De jongen werkt bij de politie en na zijn werk rijdt hij iedere dag”. We willen een ervaren bereden paard. Het is een hengst en weet alles. Ahmed verteld aan de man dat het paard een cadeau van zijn familie aan mij is (zodat we de mogelijkheid hebben om het paard te bekijken) en dat hij (Ahmad) betaald, maar de prijs blijft veel te hoog.

Ahmed heeft het plan om naar een stal in de bergen te gaan.

Een paard, misschien???

Op een dag na de Ramadan en het Suikerfeest reist Ahmed af. Ahmed, geen verstand van paarden, nooit op een paard gereden bekijkt hij de kudde en probeert te kiezen. Mijn zoon heeft een lijst met eigenschappen samengesteld waaraan het paard moet voldoen en hij kiest o.a. een zwart paard (heel zeldzaam onder Arabieren). “Wil je dat paard meenemen?” Hij kijkt Ahmad heel smekend aan. Ahmad heeft een zwak voor mijn zoon en beloofd zijn best te doen.

Samiha, mijn nieuwe paard. In Wadi Rum, Jordanië.
Samiha, mijn nieuwe paard. In Wadi Rum, Jordanië.

Toeval bestaat niet. Na wat praten blijkt de eigenaar van de stal de vader van Ahmed te kennen die hem in het verleden voor een jaar een auto heeft geleend. Ahmed belde zijn vader om ze met elkaar te laten praten. De verkoper vervolgde tegen Ahmad: “Ik ken je vader en hij was heel goed met mij. Kom, ik heb binnen een nog beter paard, maar deze is niet voor de verkoop. Als je deze merrie wilt dan zijn de kosten hoger, haar moeder is hier en we willen verder fokken met deze lijn”. Ahmed op zijn beurt: “de vrouw (ik dus) heeft me dit bedrag gegeven voor een goed paard en 50 JD extra voor het transport”.

De man accepteert uiteindelijk het bod wel en het paard wordt onder escorte van Ahmed op transport gezet naar Quwayra.

Op dat moment was ik in de woestijn met mijn zoon en een broer van Ahmad en zijn vriend om een bijzondere plek op te zoeken en om het diner te bereiden. Het was 3 maanden geleden dat mijn zoon in de woestijn was geweest omdat we nu, zonder auto, afhankelijk waren van anderen. Me absoluut niet realiserend dat de komst van een paard voor de verandering eens zo snel kon gaan. Meestal duurt zoiets dagen/weken voordat alles geregeld is, wist ik uit ervaring. We zaten buiten de connectie met de telefoon… En ondertussen kwamen er heel veel telefoontjes van Ahmed naar mij… Die mij niet bereikten…En aan de andere kant van de lijn was Ahmad die meer en meer in paniek raakte omdat ik niet te bereiken was.

Het eind van het verhaal is dat Ahmed de chauffeur van de truck, ook wel Diana genoemd (naar het merk truck en veel gebruikt voor het vervoer van groente en fruit en dieren) naar een plaats met hoge zandbergen heeft geleid, ongeveer 2 kilometer van het dorp. Ahmed heeft Samiha uit de truck geleid die tegen een zandhoop geparkeerd was om het makkelijker voor haar te maken om uit de truck te stappen. Helemaal alleen, zonder ervaring met paarden heeft hij haar lopend naar het dorp gebracht. Bang dat hij haar niet kon houden en dat ze ervandoor zou gaan. Het waren 2 lange kilometers.

Bij het huis van iemand anders waar Samiha zo goed en zo kwaad als het ging aan een touw stond vastgebonden, wachtte hij op ons, wat nog geruime tijd duurde. Ahmed was behoorlijk boos op mij omdat ik er niet was en tegelijkertijd ongerust over het paard, dus ik had wel wat goed te maken.

We arriveerden. Wat er toen door me heenging. Nietsvermoedend kwam ik aan, eigenlijk kon ik het niet helemaal bevatten en geloven dat Ahmad daar met een paard was.

Aan de ene kant trof een boze maar trotse Ahmad die de klus geklaard had. Aan de andere kant ons eigen paard waar we verwachtingsvol mee kennis wilden maken. Als je dan eindelijk je eigen paard voor het eerst ziet (in het donker) dan wordt je toch meteen verliefd?

Ze bleef muisstil staan toen ik haar vanaf de zijkant benaderde en mijn hoofd tegen haar nek legde. Haar zachte haar, haar majestueuze fiere houding, haar lieve karakter (waar ik later achter kwam). Ik kuste haar donzen zachte neus en durfde in haar verwachtingsvolle ogen te kijken. Gefascineerd keek ze me aan en geeft me de boodschap door dat alles in orde zal komen. Instinctief aaide ik over al haar benen terwijl ze rustig bleef staan. Mijn zoon leidde haar naar een muurtje zodat ik makkelijk kon opstappen zonder zadel en teugel. Samiha accepteerde me direct en wist dat ze bij ons hoorde. Mijn zoon heeft haar naar huis geleid waar ze in de binnenplaats staat. Haar huis is de zwarte bedoeïenentent. We hadden die nacht niets te eten voor haar. Tussen de bomen in de tuin naast het huis heb ik zoveel mogelijk gras geplukt en dat samen met een handvol dadels gegeven. De volgende ochtend zou alles goed komen en konden we barseem (hooi) en shaïr (gerst) gaan halen.

Paardrijden in de woestijn van Jordanië. Bij Wadi Rum.
Paardrijden in de woestijn van Jordanië. Bij Wadi Rum.

Een naam had ze nog niet. Mijn zoon is de volgende dag op haar gaan rijden om uit te proberen en hij was heel tevreden. De dag daarop ben ik, na 3 maanden weer in het zadel gaan zitten en had een geweldige rit met haar rond de rots in de woestijn achter het huis. Ze is nog wat schrikkerig maar heeft alle vertrouwen in mij. En ik in haar. De rit gaat vrij ontspannen, het is aangenaam op Samiha, om aan elkaar te wennen en elkaar af te tasten.

Teruggekomen van mijn mooie woestijn-rit waarbij ik alle gangen kon uitproberen, ben ik naar de binnenplaats van de ouders van Ahmad gereden om Samiha, nog steeds zonder naam aan hen te laten zien. Vele mubaraks (gelukwensen) van allen die er waren. Even heeft de toen éénjarige, enige zoon van Ahmed op het paard vóór mij gezeten en een rondje gereden, waarna mijn zoon Samiha naar huis heeft geleid.

De moeder van Ahmad vertelde me dat ik het paard Samiha kon noemen. Aan Ahmed heb ik de betekenis gevraagd en de volgende dag had ze een naam. Onze Arabische Samiha!

Ze bleef drie dagen “op zicht”. Aan het einde van de derde dag belde haar vorige eigenaar naar Ahmed. “Ik betaal 300 JD meer dan het bedrag dat jij me hebt gegeven om haar weer terug te krijgen!

Voor geen goud willen we Samiha meer missen. En ik dank mijn God dat Ahmad Samiha voor mij heeft uitgezocht! En dank je wel Ahmed dat je deze, voor jou hele moeilijke en ongebruikelijke klus hebt volbracht.

PS. Waarom ik niet met Ahmad ben meegegaan om een paard uit te zoeken? Omdat een Bedoeïen dit beter kan regelen als mannen/Bedoeïenen onder elkaar. Bovendien zou ik als buitenlandse vrouw misschien niet de beste paarden te zien krijgen of zou ik de hoofdprijs voor een paard moeten betalen. Een van de weinige mensen die ik echt kon vertrouwen was Ahmad. Hij heeft me tot het einde begeleid en geholpen als een broer.

Klik hier voor meer avonturen in de woestijn de Wadi Rum in Jordanië.

Wil je komen paardrijden in de woestijn?  Er zijn verschillende mogelijkheden, kijk maar eens op: Jordan Desert Journeys

 

 

De keuze, blijven of niet

Een vrije wandeling in de woestijn
Een vrije wandeling in de woestijn

Ineens was er sprake dat de partner weer zou komen… Zijn ouders hadden een bruid voor hem gevonden, hij zou trouwen met een Jordaanse vrouw en dan komen helpen. Ik werd nu heel achterdochtig. Acht maanden wilde hij niet naar het camp en nu? Ik ben naar hun trouwfeest gegaan, alleen de laatste dag.

Sloopspullen in ons camp?

Een maand later kwam hij. Met een grote truck met laadbak vol met sloopspullen… En bleef daarmee vastzitten, en of ik kwam helpen met de pick-up. Dat zou nooit lukken met alleen een pick-up. Ik ging ernaar toe, het klopte weer eens wat ik dacht. Er werd een tractor opgetrommeld uit het dichtstbijzijnde dorpje om te helpen. De truck kwam los. Ik wilde dat ik wat meer vertrouwen had  in de hele operatie. Maar ik was al zo ver dat ik het nauwelijks meer zag zitten om na bijna 9 maanden overal “alleen” voor te staan, wat niet de afspraak was, nog verder met hem te gaan. Eigenlijk was ik ook wel benieuwd wat hij nu wilde. Bovendien met de wetenschap dat hij het echt was die de boel belazerde. Hij gaf ook geen antwoord meer  op mijn vragen, was iets aan het bekokstoven. Hij kwam met een aantal helpers en wij mochten niet meedoen, behalve om te helpen als zijn helpers het niet konden, zoals het vastzitten met de truck. Hij verlangde dat ik hem midden in de nacht de autosleutels van de pick-up zou geven. Die had ik uit voorzorg aan mijn zoon gegeven, wetend dat hij die zou vragen. Want ik doorzag zijn plan dat hij de pick-up wilde “ontvoeren”. Net als ik zijn plan doorzag om de paarden-trailer te “ontvoeren”.

Het camp in de winter in de regen. Paddock van de paarden
Het camp in de winter in de regen. Paddock van de paarden

Slijptollen naast de paarden

De sfeer veranderde enorm. Er waren 2 vrijwilligers en mijn zoon bij mij. De partner en consorten maakten hun plaats in de lounge. Begonnen te werken in de nacht, op het moment dat wij wilden slapen. Er was totaal geen overleg. 2 Kampen in een camp. Ik wilde geen strijd. We deden ons werk zoals daarvoor. En toch werd alles heel grimmig. In de nacht werd de generator, die expres nooit werkte bij ons, gemaakt en aangezet. De paddock van de paarden werd afgebroken met slijptollen. De paarden waren helemaal overstuur. Want die stonden nog binnen de paddock. Ik mocht me nergens mee bemoeien. Na zonsopgang waren ze het zat en begonnen de acht paarden los te laten en als een gek langs de tenten waar wij sliepen, op te jagen. Ik durfde niet naar buiten… Totdat één van de paarden struikelde over een scheerlijn van mijn tent en het net nieuwe touw brak en de tent vervolgens voor een groot deel inzakte. Ik moest en zou weten of het paard in orde was…

Paard struikelt over scheerlijn

De vrijwilligers sliepen beide buiten, naast mijn tent, één ervan kreeg de order een paard vast te houden. Dit weigerde hij, zeggende dat hij alleen orders van mij zou aannemen… Hij mocht vertrekken aldus de partner en kreeg 20 minuten om zijn spullen te pakken. Natuurlijk kwam ik tussendoor om te vragen wat er aan de hand was. Ik had alles al gehoord. Nou die woorden waren precies de rode lap voor een opgewonden stier. Ik vertelde dat niemand zou vertrekken zonder mijn toestemming. Nou ik kon vervolgens natuurlijk ook meteen vertrekken. Hij werd zo kwaad dat hij, meer dan 100 kilo mij met een heel donker gezicht, stampend en wijde armen benaderde. Dit voorspelde niet veel goeds. Ik bleef staan waar ik stond, als ik nu zou tonen dat ik bang was had hij me waar hij me wilde hebben. Eén van zijn consorten sprong ertussen en probeerde hem te kalmeren. De vrijwilligers stonden klaar om er ook tussen te springen. Gelukkig sliep mijn zoon met geluidsdichte oordoppen in… Dit was mijn thuis, al bijna 9 maanden woonde ik er en leefde er met mijn zoon en vrijwilligers.

Sarah, het beste paard van stal, wat heeft zij veel meegemaakt
Sarah, het beste paard van stal, wat heeft zij veel meegemaakt

Nachtrit te paard

Uiteindelijk is het hem gelukt om de pick-up aan de praat te krijgen zonder autosleutels. Ook de tractor werd gestart en meegenomen. Wij zaten zonder vervoer, 8 km van de dichtstbijzijnde plaats. Het was weer midden in de nacht. Eén van de vrijwilligers kende een beetje Arabisch en we probeerden de politie te bellen. Het lukte niet om uit te leggen dat we ze nodig hadden. Om 3 uur in de nacht heb ik de vrijwilliger gevraagd om me te helpen één van de paarden, Sarah op te zadelen. Ik ging, alleen, het was aardedonker, een nieuwe maan, op pad, dwars door de woestijn op Sarah. We konden niets zien. Ik vertrouwde op Sarah, zij op mij. Voetje voor voetje gingen we richting het dorp Quwayra en kwamen daar aan bij zonsopgang. Het dorp kwam in beweging. Sarah schrok overal van. Ezels die uit de vuilnisbakken aten of balkten. Een ontlading van de spanning om in het pikkedonker door de woestijn te lopen. Ik bond haar vast bij het politie bureau. De wachten stonden raar te kijken en wilden me eerst niet binnenlaten. Daarvoor kwam ik altijd met de pick-up en was het nooit een probleem om binnen te komen voor een kop koffie, ondertussen alle zaken met verblijfsvergunningen te regelen van de vrijwilligers. Ik legde hen de situatie uit en vroeg om hulp, om naar het camp te komen waar ik wist dat de partner weer naartoe zou komen. Met de nodige boodschappen keerde ik terug in het camp. De partner was er al… De politie kwam niet. Om 10 uur weer gebeld, er werd verteld dat ik moest wachten want de enige auto die de woestijn in kon was op verkeerscontrole. Ok. Wij waren niet urgent.

Iets met big brother en spionnen

Rond het middaguur kwamen ze. De partner was helemaal opgedoft. In zijn witte dishdash en rood geblokte koffyyah zag hij er zeer indrukwekkend uit. (In de witte kaftan met rode doek voor mannen). Ik was erbij met de vrijwilliger die wat Arabisch sprak en had mijn voicerecorder stiekem in mijn tas aangezet. De politie vertelde me later dat ze weinig konden doen. Hoewel ik er voor gezorgd had dat deze auto er was gekomen en betaald, stond deze op naam van de partner omdat ik geen bezit op mijn naam mocht hebben als niet ingeschrevene van Jordanië. Veel later toen ik de voicerecorder aan de advocaat had gegeven met het gesprek, hoorde ik dat de partner heel veel vreselijke dingen over mij had verteld. Ik zou een hoer zijn en met iedereen slapen. Nou inderdaad dat heeft hij geprobeerd in scene te zetten door iemand naar me te sturen om me te verleiden wat hem niet is gelukt. Deze probeerde ook mijn telefoon te bekijken en stond altijd te luisteren als ik aan de telefoon was. Onder het mom dat hij geen Engels kende… Ook werd ik in de gaten gehouden. Er reden teveel auto’s langs in de avond precies op een afstand dat ze konden bespioneren wat er gebeurde. Bij Bedoeïenen is dit absoluut niet gebruikelijk om maar in de buurt te komen van een plaats waar vrouwen zijn of van Bedoeïenen die je niet kent. Maar ja, ik was een westerse vrouw…volgelvrij… Ik was ook eens met gasten buiten het camp aan het slapen toen ook een auto heel direct en angstaanjagend op ons af kwam rijden met volle lichten tot heel dichtbij, en doorreed. Geen Bedoeïenen, die zullen dit nooit doen. Big brother was watching us. Of ik hoorde (de rotsen kunnen geluid dragen) of voelde dat er mensen dichtbij ons waren. Dat kon, want net voorbij het camp was alles open voor anderen. Ik had niets te verbergen… maar was zeer beledigd door deze voorvallen, waarvan ik wist dat ze niet gebruikelijk zijn.

Wat een prachtige plaats, met veel ruimte voor de paarden
Wat een prachtige plaats, met veel ruimte voor de paarden

Sheikhh

Het besef groeide dat dit niet meer goed zou komen. Het was het camp (met de paarden en de honden, de prachtige plaats in de woestijn die we aan het opbouwen waren en waar ik alles in had geïnvesteerd) of mijn zoon en ik. Ik wilde naar de sheikhh om deze als mediator in te zetten, heel gebruikelijk bij bedoeïenen. Ik hield van de plaats. Dit was mijn droom, ook al werkte niets 100% door alle tegenwerking en sabotage van de partner. Dit was de reden van mijn emigratie.

Deel van de kudde, vrij in de woestijn
Deel van de kudde, vrij in de woestijn

Opties en keuze

Het zal je niet verbazen dat de sheikhh een bekende was van de partner. Ook was het de vader van de vrouw van Ahmad. Ik had Ahmad al tijden niet meer gezien en gehoord. Dat kon niet want hij had tenslotte mijn ogen geopend. De sheikhh kende wel een paar woorden Engels maar te weinig om mij te begrijpen. De jongen die naar mij toe was gestuurd trad nu op als vertaler en… bleek natuurlijk aan de zijde van de partner te staan. Het was achteraf een zeer komische vertoning. Een paar zeer hebberige mensen die meer van me wilden. En ik, alleen, vrouw in een mannenwereld. Er werden me drie oplossingen getoond. Nr. 1. Ik mocht blijven, alleen…dat zou me 50.000 dinar (rond de 60.000 euro in die tijd) extra kosten en ze zouden me maar een contract geven om 5 jaar te mogen blijven dan zou alles van de partner zijn… Nr. 2. Het zou van ons blijven maar ik zou me nergens mee bemoeien, de partner zou de baas van alles zijn, ik mocht alleen investeren en zorgen dat er gasten zouden komen, en ik moest uit het camp vertrekken… Nr. 3. Ik zou vertrekken, me nooit meer laten zien en zou van de partner 100.000 dinar ontvangen… En dat werd in het zand uitgetekend voor de Bedoeïenentent van de sheikkh… Ik moest de volgende dag beslissen. Ik wilde een onafhankelijke vertaler om mijn verhaal duidelijk te maken. Ik weet hoeveel er bewust verkeerd vertaald zou worden door een helper van de partner. De apotheker van het dorp nam de taak op zich. Ik kwam daar regelmatig en hij en zijn vrouw kenden me en waren hele vriendelijke mensen. Boven de apotheek werden we verwelkomd. Ik kon mijn hele verhaal doen. De sheikhh vertrok. De apotheker vertelde me dat hij een goede advocaat wist en adviseerde me daar naar toe te gaan, hier was veel meer aan de hand. Maar ondertussen liep het geschil ook al bij de sheikhh. De volgende dag kwamen we weer samen. Om mijn keuze bekend te maken. Ik koos wat zij niet konden voorzien. Ze wisten hoeveel ik van de plaats hield. En hoeveel ik bij de paarden was betrokken en van ze hield en hoeveel ik al had geïnvesteerd, al is dat maar voor een klein gedeelte gebruikt in het camp en grotendeels terecht gekomen in de zak van de partner. En ze wisten dat het camp de reden van mijn emigratie was. Nr. 3. Ik zou vertrekken… Het werd stil… heel erg stil… Ik kon niet anders. Maandelijks kon ik alles draaiende houden maar ik had geen reserve meer. De partner had beloofd dat alles gebouwd zo worden en bleef me dat voorhouden terwijl hij niets uitvoerde. Ik kon duidelijk niet op hem bouwen. En toen de kraan met geld mijnerzijds stopte was zijn interesse weg. Ik wist dat hij dit project niet alleen kon opbouwen, zelfs al zou hij alles investeren wat ik hem had gegeven. Zonder gasten begin je niets…

Volgende week het laatste deel.

Volg je me al op facebook?

Dit is nu onze website: www.jordan-desert-journeys.com

Allemaal lievelingspaarden

Veulen in de woestijn, Jordanië.
Veulen in de woestijn, Jordanië.  Sharouk en Moon

Dat zijn ze allemaal. Net als bij mensen heeft ieder paard iets leuks en iets minder aangenaams.

Het is aan de verzorger/ruiter uit te vinden hoe je goed met je paard kunt communiceren om het beste naar buiten te brengen. En dat is precies de uitdaging waar ik zo van houd. Geen paard is hetzelfde. Wat bij de een werkt kan helemaal  niet aanslaan bij de ander. In de woestijn hebben we heel verschillende paarden. Allemaal lief en allemaal met een gebruiksaanwijzing.

Merries en hengsten samen

Alle paarden worden bij ons samen gehouden om zo een natuurlijke kudde te vormen. Meestal werkte dat perfect. Er was één dominante hengst, Sahem, de rest van de hengsten was jonger en paste zich aan.

Er waren zeven paarden toen ik emigreerde naar Jordanië.

Paarden in de woestijn, Jordanië
Paarden in de woestijn, Jordanië, Sarah

Sarah

Zij was er al heel lang. In de jaren dat ik al regelmatig naar Jordanië kwam was zij al in Aqaba. In het eerste blog Passie in Jordanië zie je haar foto in Aqaba. Inmiddels had ze een veulen dat  al was uitgegroeid tot een jong paard, een hengst, Mallouhh. Zijn naam betekent zoiets als zout (milhh). Sarah was de Alpha van de kudde. Allemaal konden ze staan/liggen te slapen en zij waakte. Ik heb haar maar een enkele keer echt zien slapen terwijl een ander paard oplette. Ze was altijd een beetje aan de magere kant maar hield wel van lekker eten.

Sarah was niet echt makkelijk om te rijden. Ze had nog wel eens nukken en wilde dan omhoog komen, gaan steigeren. Zij was ook het meest verwilderd toen we aankwamen. Inmiddels had ze een tweede veulen. Musraq, genoemd naar de rots waar we woonden. Weer een hengstje. Hij was nog maar een paar maanden en werd nog gezoogd. Er was weinig met Sarah te beginnen, we konden haar nauwelijks benaderen. Ik noemde haar altijd mijn wilde paardje. Het is echt heel erg als je aankomt en de paarden zien er verwaarloost uit. Je wilt ze knuffelen en verwennen. Maar dat ging even niet gebeuren want ze waren behoorlijk bang van mensen. Er was dus heel wat gebeurd… Maar daar kom je nooit helemaal achter.

Zoals zo vaak in de woestijn: je maakt een plan, dat blijkt niet te werken om allerlei verschillende redenen dus ga je over naar plan B. En vaak was het ook nog nodig om plan C uit de kast te trekken. Je wordt er creatief door. Onze paarden kregen heel veel liefde, maar we konden hen nauwelijks benaderen. Ze stonden in een paddock waar ze vrij waren om te gaan en staan waar ze wilden. Mijn zoon had heel veel geduld met hen. Hij was geen paarden gewend maar wist er gewoon voor ze te zijn. We zaten bij hen om ze te zien eten, we zaten bij hen om ze aan ons te laten wennen. We probeerden hen wel eens te pakken bij hun halster, maar we waren nog wat te vroeg.

De paarden begonnen zich meer op hun gemak te voelen. Er waren teveel mensen bij geweest die ze niet gaven wat ze nodig hadden en waar ze geen vriend mee konden zijn, laat staan een band mee konden opbouwen. Ze waren te vaak in de steek gelaten…Toen ze eenmaal in de gaten hadden dat ze gewoon iedere dag goed te eten kregen en er altijd schoon drinkwater was, kwam er ruimte om meer toe te laten.

Op een dag wilde ik op Sarah weg en we zadelden haar op. De anderen hadden geen ervaring met paardrijden dus ik zou alleen gaan. Ze was nooit de makkelijkste met opzadelen maar uiteindelijk lag alles goed. Haar veulen Musraq ernaast en ik op Sarah. Ik had haar al vaker bereden in de voorgaande jaren maar het was alweer een hele tijd geleden. Ze wilde niet vóór of achteruit. Stond vierkant en was niet in beweging te krijgen. Behalve dat ik voelde dat ze wel omhoog wilde om te steigeren.  Tja wat doe je dan. Mijn zoon gevraagd om haar aan de hand weg te leiden, met mij er op, van de paddock Waar ze altijd eten kreeg) in de hoop dat ze dan wel verder zou lopen. Nou nee, ze wilde alleen maar terug. En stond weer vierkant en stram. We hebben haar weer afgezadeld en samen met de andere paarden mee naar buiten genomen met de pick-up. Alsof er niets gebeurd was ging ze gewoon mee aan het touw aan de auto. Ze kreeg in ieder geval haar beweging.

Altijd hield ze me in de gaten, alsof ik bij haar kudde hoorde. Ze zag het als ik uit mijn tent kwam. Ze is een hele goede moeder voor haar veulen. Voedt hem met zachte hand op en we laten Musraq lekker bij zijn moeder.

Paarden in de woestijn, Jordanië
Sahem, paarden in de woestijn, Jordanië, Sahem

Sahem

Het lievelingspaard van mijn zoon. Met een afwijking naar links. Sahem was een koninklijk paard, hij kwam uit de koninklijke stallen. Niet eenvoudig in de omgang. Met behoorlijk wat karakter en temperament. In draf en in galop wist hij altijd hoe dan ook teveel naar links uitkomen, wat je ook doet. De enige die hem echt begreep was mijn zoon. In zijn handen werd hij als was. Met de anderen wilde hij altijd zijn trukendoos van stal halen en zonder die doos ging hij niet op pad. Je had er dus best je handen aan vol. Ik heb verschillende keren geprobeerd wat aan zijn linkse afwijking te doen, het verbeterde dan wel. Maar zodra je hem zijn gang liet gaan, de teugels liet vieren, veranderde de richting langzaam aan weer naar links. Ok, het hoorde bij hem.

Als hij geroskamd was dan glansde zijn vacht koperrood. Met zijn mooie manen was hij een hele knappe verschijning. Dikwijls stapte mijn zoon in korte broek, blote voeten en blote bast op Sahem, zonder zadel. Reed uit de paddock en alle paarden volgden hem. Hij was dé hengst. Mijn zoon de rattenvanger van Hamelen. Wat een schitterend gezicht. Een sliert paarden galoperend over de woestijnvlakten met Sahem en mijn zoon voorop, al juichend en ophitsend. Dat waren tijden dat mijn moederhart bijna uit elkaar spatte van trots.

Paarden in de woestijn, Jordanië
Paarden in de woestijn, Jordanië, Mallouhh

Mallouhh

Zijn naam komt van het zout dat hij eens at als jong veulen en er behoorlijk ziek door werd. Hij was er niet toen ik aankwam. Ze hadden hem naar Aqaba gebracht. Hij was misschien 2,5 jaar toen. Wat ik toen niet wist is dat hij al gebruikt werd om voor de carriage, de koets (die toeristen door Aqaba liet vervoeren) te lopen.  Het veulen was inmiddels uitgegroeid tot een mooi paard. Maar zoiets doe je niet met een jong paard. Laat ik me maar even niet uitlaten over hoe ik er aan toe was toen ik hoorde dat hij voor dit werk werd ingezet. Ik had enorm boos kunnen worden maar liet het niet blijken. Inwendig kookte ik. Wetend dat je er niets mee bereikt om dat te uiten als vrouw in een Arabisch land.

Gedurende lange tijd bleef ik steeds maar vragen of ik hem mocht bezoeken. Eindelijk werd ik naar hem toe gebracht. Hij stond onder een weg tussen de betonnen pilaren. Ik had al allerlei lekkers in mijn tas gestopt want ik had al een vermoeden hoe ik hem zou kunnen treffen. Het was nog erger. Hij was kreupel, uitgemergeld. Omdat hij niet kon werken kreeg hij nauwelijks te eten. Zijn ogen stonden dof. Hij wilde er niet meer zijn. Met tranen in mijn ogen liep ik naar hem toe en begon tegen hem te praten. Een sprankje, hij herkende me. At alles wat ik had meegenomen op maar heel langzaam. Ik heb hem nog schoon water gegeven.

Nu moest ik het heel goed aanpakken. En een plan bedenken. Ik wilde hem in de woestijn terug. Bij zijn moeder, bij zijn maatjes. Het is gelukt maar vraag niet hoe, het kostte heel veel overredingskracht. Je voelt je dan zo ontzettend machteloos als de andere partij zijn macht gebruikt om jou iets niet te gunnen, terwijl ik wist dat hij daar ten dode was opgeschreven en bij ons misschien nog een kans zou hebben om deze mishandeling te overleven. Hij kwam met een truck. Dat werd niet aangekondigd en ik was er niet (bedenk dat dit waarschijnlijk bij het arrangement hoorde). De Jordaanse jongen die bij ons werkte (aangesteld door de partner) kreeg bericht en werd naar de grote weg gebracht om Mahlouhh naar het camp te brengen. Een kilometer of 5-6. Inmiddels was ik gearriveerd en zag de jongen rijdend op Mallouhh aankomen, gekkenwerk. Mahlouhh kwam uitgeput aan. Hij kon nauwelijks op zijn benen staan.  Zijn voorbenen ver naar achter en zijn achterbenen ver naar voren. Tussen voor- en achterbenen misschien 10 cm. En op 4 benen kreupel…Dit was pure dierenmishandeling. We hebben hem bij zijn moeder en broertje gezet. Hij was echt helemaal op en lag het liefst te rusten. Het heeft een week geduurd voordat hij normaal kon staan. Zijn ogen nog steeds dof. Toch zag je dat hij iedere dag wat opknapte.

Hij was blijkbaar heel bewust op verschillende manieren gebroken. We vroegen niets van hem, hij hoefde niets, we gaven hem te eten en water en heel veel liefde. Afhankelijk of hij wilde liepen we een rondje met hem aan de hand. Na een week begon hij wat aanspreekbaar te worden en ging zich een beetje bemoeien met de andere paarden. Hij zag ze in ieder geval weer. Maar het levendige mooie paardje zoals ik hem kende was er niet meer. Helaas zou hij nooit meer de oude worden. Eenmaal aangesterkt kon je wel weer spreken over een paard. Ook zijn we hem heel voorzichtig gaan berijden.  Daar had hij samen met de andere paarden wel plezier in. Snel kon hij nog niet in het begin.  Later wel weer wat. Omdat ik van dit paard hield mocht hij blijven. Bij ons was hij in goede handen en hoefde niet bang te zijn. Er zijn heel wat tranen vergoten om hem.

Paarden in de woestijn, Jordanië
Paarden in de woestijn, Jordanië, Riem

Riem

Zij  werd mijn lievelingspaardje. Haar naam betekent gazelle. Een donkergrijze merrie. Ze kwam uit het noorden van Jordanië werd me verteld. Ze was een buitenbeentje. En had ook wel iets koninklijks over zich. Ze at nooit met de andere paarden. Die wilden haar er ook niet bij hebben. Ze was erg op zichzelf. Zij was één van de jongere paarden. Ik wist niet of ze ooit bereden was. De eerste maanden hebben we dus nooit op haar gereden. Ze verdroeg het zadel ook niet dat we op haar legden als we met de andere paarden gingen rijden. Op een dag was er een Jordaanse jongen en hebben we haar opgezadeld om te kijken of ze het leuk zou vinden. Bedoeïenen gaan altijd op een paard zitten en zetten het meteen in galop. Het was een schitterend gezicht. Ze deed het. Daarna ben ik haar gaan rijden. Ze had er zoveel plezier in. Alsof ze al kon rijden.  Het enige nadeel is dat ze best vaak hoestte. Dat zat schijnbaar in haar en we konden het ook niet onder controle krijgen. Voor mij was ze perfect. Was zeer wendbaar en deed wat ik haar vroeg. Samen met mijn zoon hebben we met Riem en Sahem hele mooie tochten gemaakt.

Paarden in de woestijn, Jordanië
Paarden in de woestijn, Jordanië, Sharouk

Sharoek en Moon

Zij was een lichtgrijze merrie. Op de een of andere manier vond ik haar altijd de slettebak. Ze papte met alle beschikbare hengsten aan en het was dus ook niet zo verwonderlijk dat ze zwanger was toen ik kwam. Ze kwam samen met Najim wat een veelbelovende hengst zou moeten worden, en welke niet zonder haar aangeschaft zou kunnen worden. Althans dat zijn de verhalen die ik te horen kreeg. Of ze waar zijn is een tweede.

Sharoek was wel een heel gevoelig paard, haar naam betekent zonsopgang. Op een dag voelde ik me niet lekker. Er was even teveel gebeurd om zomaar te kunnen accepteren en kon het even niet verwerken. Ik ging in het donker naar de paarden en vond mijn plekje op een steen tussen hen in. Ze stonden allemaal half te slapen , wat te kauwen op de laatste grasstengels. Nog te proberen een korreltje haver te vinden. Tussen de paarden kalmeerde ik altijd. Hun bezige geluidjes, de manier waarop ze reageerden. Het was juist Sharoek die naar me toe kwam. Ze ging naast me staan. En liet haar hoofd op mijn hoofd hangen. Haar mond op mijn kruin. Ik was tot tranen geroerd. Dat zij haar hoofd precies op die plek hield betekende voor mij dat alls goed zou komen. Door haar werd ik even afgesloten van de prikkels die van buiten kwamen. Voor mijn gevoel bleef ze een paar minuten zo staan en ging daarna verder met waar ze mee bezig was. Ik was haar zeer dankbaar.

Om te rijden was ze een hork. Niet vooruit te branden, altijd op de rem. Misschien kwam het omdat ze zwanger was maar het zou geen belemmering moeten zijn. We hebben haar met rust gelaten tot na de bevalling. Tot ze hersteld was en het veulen overal achter haar aan dartelde.

Bevallen van haar eerste veulen en niet weten wat te doen. We verwachtten het veulen iedere nacht. Ik liep dan ook vaker iedere nacht naar de paarden om te kijken of alles goed ging. En toch hebben we de geboorte niet gezien. Mijn zoon kwam op een ochtend vroeg als eerste buiten en wekte me met een heel beroemde schreeuw…MAAAAM.

Paarden in de woestijn, Jordanië
Paarden in de woestijn, Jordanië, Moon

Ik wist meteen dat het veulen er was. Ze stond al op haar beentjes, maar niet bij haar moeder. Die was op zoek naar eten en had geen oog voor het veulen. En het veulentje? Ze was onder het hek doorgelopen naar de hengstenpaddock…..  Het was allemaal even heel onwerkelijk. En ook wel chaotisch.  Een moeder die niet wist dat ze een veulen had en een netgeboren veulen tussen de hengsten. Stap 1. Het veulen optillen en naar de moeder brengen. Ze stond erbij en keek ernaar. Geen knuffel. We hebben geprobeerd het veulen aan de borst te laten ruiken in de hoop dat ze zou gaan drinken. Maar moeder schopte in het rond… Het leek erop dat het niet allemaal vanzelf zou gaan en ik kreeg al scenario’s in mijn hoofd van een babyveulen voeden iedere twee uur, dag en nacht.

Eerst maar even een paar keer diep adem halen.  Nieuw plan (B). Toch maar eerst Sharoek benaderen en bekijken waarom ze aan het schoppen is als de baby wil drinken. Het lukte me om en paar druppels melk uit haar uier te krijgen terwijl mijn zoon haar vasthield. Met de paar druppels melk naar de baby, die ze wel lekker vond. Nu met de baby naar de moeder om ze eens in alle rust kennis te laten maken. Het leek goed te gaan. Nu nog drinken. Daar was wel hulp bij nodig. Sharouk schopte nog steeds.

Plan C. Sharouk eens lekker verwennen. Alle paarden eten geven en Sharouk wat extra wortels.  Ja, ze had een prestatie geleverd en had honger. Het veulentje stond er nog een beetje verdwaald bij. Nog niet geaccepteerd. Geen ander paard dat zich over haar ontfermde, ze wilden wel kennis met haar maken en kwamen haar begroeten, maar niemand van hen was haar moeder. We hadden vertrouwen in het natuurlijke verloop van het leven.

Alle paarden waren verzadigd, tijd voor een nieuwe poging om moeder en veulen samen te brengen. Mijn zoon met het veulen en ik met de moeder en dan proberen om ze samen te brengen. Eerst met neus contact en daarna toch het veulen naar de borst brengen. En steeds voorkomen dat Sharouk zou schoppen. Ik hield haar been tegen terwijl mijn zoon probeerde het veulentje dichter bij de uier te brengen. Ik melkte haar nogmaals om het veulentje te laten ruiken en proeven.  Uiteindelijk is het wel gelukt. Onervaren moeder en verdwaald veulen vonden elkaar weer. Wij waren wel  heel erg blij dat vanaf dat moment moeder en veulen onafscheidelijk waren. We gaven het veulen de naam Moon omdat ze tijdens een mooie maan geboren was.

Paarden in de woestijn, Jordanië
Paarden in de woestijn, Jordanië, Musraq

Musraq

Het tweede veulen van Sarah. Genoemd naar de rots waar we wonen. Een lief hengstje. Nog jong en onstuimig. De jongste van het stel voordat Moon werd geboren. Sarah is een perfecte moeder. Met mijn zoon verschil ik van mening. Hij vind dat het veulen na een maand of negen maar eens moet leren niet iedere keer naar zijn moeder te huppelen voor melk. Ik vind het zo lief dat moeder en zoon zo’n sterke band hebben met elkaar. Het is ook een heerlijk gezicht in de wei. Musraq wordt dus bij de hengsten gezet en Sarah blijft bij de merries. Maar we hadden er niet op gerekend dat de band tussen moeder en zoon zo groot was dat Musraq het presteert om tussen het hek door bij zijn moeder te drinken. Zijn moeder Sarah moedigt dat ook aan. Dit werkt dus niet.

We verleggen onze aandacht naar plan B. Moeder aan een touw, kind bij de hengsten. Musraq vind het heerlijk om met hen te spelen en uit te dagen. Ze geven wel aan wanneer ze er genoeg van hebben. Als hij uitgespeeld is merkt hij dat hij niet meer bij zijn moeder kan drinken. Tja en dan begint hij te huilen. En moeder Sarah gaat hem roepen… Het doet mij best wel een beetje pijn om dit zo te doen. Iedere dag wordt de tijd dat hij van zijn moeder verwijderd wordt, verlengd. Tot hij op een dag gespeend is en de melk opgedroogd. Hij blijft proberen maar het is op. Hij is nu klaar om een echte hengst te worden.

Paarden in de woestijn, Jordanië
Paarden in de woestijn, Jordanië, Najim

Najim

Samen met Sharoek kwam hij bij ons. Een klein hengstje nog maar, zijn naam betekent ster. Een klein, wat gedrongen, vierkant  paardje, ik kon me niet voorstellen dat hij kon uitgroeien tot een mooie hengst. Ik kreeg natuurlijk niet te horen hoe oud hij was. Hij was heel wollig, zijn haar was lang. Een lang recht hoofd met een grote witte bles. Zijn hoofd in verhouding groot ten opzichte van zijn lichaam. Hij was onze brokkenpiloot en heel erg ontdeugend. Midden in zijn paarden puberteit en altijd in voor een geintje. En ook heel brutaal. Mijn zoon had geen geduld voor hem. Met alle paarden kon mijn zoon overweg als niemand anders behalve met Najim. Er was geen klik. Wel met mij. Hij bedacht de meest wilde spelletjes en dat werd hem op een dag fataal. Je kunt de grote hengsten uitdagen. Je kunt gaan rennen door de paddock. Je kunt alleen niet als een kip zonder kop alle kanten uitstuifen want er zijn hekken. En…daar kwam hij mee in botsing op een dag. Frontaal.

Zijn huid op de bles was geknapt. Een grote winkelhaak van 20 x 10 cm waarvan je de huid kon optillen. De dierenarts gebeld om langs te komen. Hij was in Aqaba. Hij zou zijn collega wat antibioticaspuiten laten klaarleggen die we gedurende drie dagen in en op de wond moesten aanbrengen. Meteen opgehaald om direct de wond te kunnen behandelen. Het bleef er goed uitzien. Hoewel het een enorme klap was bleek Najim daar niets van te hebben. Na drie dagen heb ik er iedere dag honing op aangebracht. Zo goed als het ging wel steeds verbonden om de vliegen op afstand te houden. De wond genas snel en mooi. Je bleef de winkelhaak wel zien maar de snee heelde fantastisch.

Paarden in de woestijn, Jordanië
Paarden in de woestijn, Jordanië. Moon

Acht prachtige paarden stonden er bij ons. De oudere klaar om te vertrekken met gasten. De jongeren om een mooie jeugd te hebben en op te groeien met veel liefde om hen heen.

Het meeste paardentuigage kwam uit Nederland en paste de Arabische paardjes perfect. Alleen Sarah had een Arabisch zadel omdat haar wervels wat verhoogd lagen waardoor er geen Engels zadel op paste.

Ze waren gewend aan het klimaat en hadden een prachtig leven samen met ons in de woestijn. We genoten, maar dat mocht niet voortduren…

Volgende keer lees je over het afscheid nemen van de paarden, de honden, van de prachtige plaats, van mijn droom.

Ondertussen kun je wel volgen wat ik nu doe in Jordanië: Facebook: Jordan Desert Journeys

Postzegel foto’s van Hélène en Laurent uit Frankrijk, onze vrijwilligers voor een paar maanden.