Tag Archives: #paardenindewoestijn

Een sprookje van niets

Sahem en Sarah
Sahem en Sarah

Het sprookje was over en uit. De keuze bepaald. Ik ging weg en de partner zou me uitkopen (zou het?)…Hij probeerde me nog met veel geslijm te houden en dat hij het geld niet had nu, we zouden dit samen kunnen doen en er iets moois van maken… maar ik moest wel weg van het camp. Hoopte hij op oplossing 2? En probeerde hij dat mij nu op te dringen? Na alle komedie van 9 maanden zogenaamd ziek zijn en alle agressie van de laatste dagen? Er was bij mij totaal geen vertrouwen meer in hem.

We gingen terug naar het camp. Ik had duidelijk niets meer te zeggen, was van hem afhankelijk want hij had de auto en tegelijk had ik heel veel te goed. Ik heb weinig geslapen. We moesten weg maar hoe. We hadden ineens geen thuis meer. Waar moesten we naartoe. De paarden werden nog steeds door ons verzorgd. De paddock was deels afgebroken. Het was niet meer van mij en ik kon het maar nauwelijks geloven. We waren allemaal verslagen. Ik wilde naar het dorp om een huis te vinden waar we naartoe konden met z’n vieren en hopelijk de paarden en de honden. Ik heb mijn uiterste best gedaan om de paarden mee te krijgen maar de partner wilde alleen zijn eigen verhaal horen. Uit wraak dat ik wegging mocht ik niets. Het waren wel mijn paarden… De weg naar het dorp was heel erg lang. Over 8 km kun je een klein half uurtje doen maar het werden er twee. Nog meer geslijm en overreding dat ik dit niet kon doen, hem niet zo kon achterlaten… Hij werd nu ineens het slachtoffer en ik was de boosdoener… Ik zei dat hij me ergens af kon zetten om een huis te vinden, het maakte niet uit of het bij de Sheikhh was of bij Ahmad. Zo bleef de beslissing bij hem en kon hij mij of mijn helpers nooit ergens van beschuldigen. Ik werd bij Ahmad neergezet. Hij hielp me met een huis. Naast hen. Groot met een enorme court yard. Vrij prijzig, het was van zijn broer die het ooit gebouwd had maar er niet woonde.  Nu nog auto’s om de vele spullen te verhuizen. Al mijn huisraad was met de zeecontainer overgekomen uit Nederland. Ahmad heeft me teruggebracht, samen met zijn vrouw en kinderen, want de partner was nog steeds bezig om me te bespieden en zijn verdenking was dat Ahmad en ik iets zouden hebben samen… We werden inderdaad gespot…met de hele familie in de auto op weg om mij af te zetten in het camp… Wat moet iedereen bang van mij zijn geweest om me als een misdadiger in de gaten te houden en te achtervolgen om te zien wat ik doe.

Mijn zoon op Sarah
Mijn zoon op Sarah

De partner zat in het camp. Het was al avond. Met veel consorten om hem heen. Ik liep op ze af want ik wilde de auto en de tractor gebruiken om spullen te vervoeren. Geen reactie, dat was natuurlijk wel te verwachten van een stel kerels, waarvan ik de meeste kende, die mijn gast waren geweest… waarvan je denkt dat ze volwassen zijn. En ook…heel kinderachtig, de pick-up stond helemaal achter in het camp geparkeerd. Achter een rots. Een plaats waar je de auto nooit meer uit zou kunnen halen zonder schrammen. En de partner had die ervaring… Ik bleef bij hen staan, zonder uitgenodigd te worden om te gaan zitten en dat werkte wel wat op hun zenuwen. De anderen probeerden zich ermee te bemoeien maar durfden ook niet erg… Om de impasse te doorbreken pakte ik mijn mobiel en vroeg of ik de sheikhh dan maar zou bellen om te vragen of ik de auto mocht gebruiken om mijn spullen weg te brengen. Geen reactie. Dacht waarschijnlijk dat ik blufte. Nou uiteindelijk toch maar gebeld. De partner wilde niet aan de telefoon komen. Pff. wat een vermoeiend spel… Uiteindelijk heeft iemand de sheikhh te woord gestaan. En kreeg ik de sleutels van de auto toegeworpen en mocht ook de tractor gebruiken.

Nu moest de auto nog van z’n plek en natuurlijk hielp niemand. Het was echt een bijna onmogelijke opgave. Samen met mijn zoon die weer het juiste inzicht had is het uiteindelijk toch gelukt om de auto over de rots te krijgen, zonder een kras of deuk. Dat was een grote tegenvaller voor de partner, dat hij in het bijzijn van zijn “vrienden” van zijn troon, als koning van de woestijn werd gestoten door een vrouw uit het westen die zonder het zelf te weten, dezelfde trucjes als hem kan uithalen met de auto. Het voelde alleen niet als overwinning voor mij… Om deze mooie plaats heb ik me uit de naad gewerkt,  deze maanden waren misschien wel de mooiste van mijn leven samen met mijn zoon, ondanks de donkere wolken die er boven ons hoofd hingen.

Water drinken en voedertijd
Water drinken en voedertijd

We laadden de pick-up vol en gingen gedrieën! naar het dorp. Eén vrijwilliger bleef achter bij de spullen. Mijn zoon ging mee, hij moest zo snel mogelijk het camp uit. Hij was mijn zwakke plek… Allereerst als prooi voor hen, maar ook een projectiel als mij iets aangedaan zou worden… Hij zou bij het huis blijven om alles in ontvangst te nemen. We hebben iets geslapen, ergens. In de ochtend kwam er hulp. De zoon van de sheikhh, en vriend van de partner… Hij had volgens mij de enige auto met kogelverbinding voor de trailer van het dorp. De eerste rit ging goed, met mij erbij in de pick-up. De tweede werd zijn rit met de paardentrailer, er ging een vrijwilliger mee. Hij kwam niet heel ver. Hij was altijd een hele goede chauffeur in de woestijn maar de trailer mocht niet met mij mee van de partner… Dus laat je de boel stranden ergens midden in de woestijn, niet ver van het camp. Ik ben er heen gelopen en heb de vrijwilliger gevraagd om bij de trailer te blijven. Er zat een matras en een plastic doek in. De auto met de zoon verdween daarna helemaal uit beeld. Met de tractor en de pick-up zou het 3 dagen duren… Ik ben zelf gaan rijden om ook eten en water voor iedereen te halen en Ahmad te vragen om te helpen door andere trucks te sturen. De tractor was niet capabel en veel te oud om zo lang heen en weer te rijden. Hulp kwam uit Wadi Rum. Samen met Ahmad heb ik afspraken met hen gemaakt dat ze voor het afgesproken bedrag alles zouden verplaatsen naar het huis. Al zou het de volgende dag worden. We moesten blijven doorgaan tot alles weg was inclusief de trailer. En…het zou misschien niet veilig zijn… Geen probleem! Ik ging met hen mee terug naar het camp.

Kudde "wilde", vrije paarden in de woestijn
Kudde “wilde”, vrije paarden in de woestijn

Aankomst in het camp met Bedoeïenen van een andere stam. De partner moest ze wel toestemming geven om binnen te mogen om mij te helpen. Zonder de overeenkomst te bezegelen met koffie werden ze uiteindelijk gedoogd…

Een anekdote: er lag een rol rode resterende stof in de pick-up waarmee ik alle matrassen had bekleed. Die werd er uit gehaald door de partner. Een ronde later sliep hij met de rol stof in zijn armen… Een beeld dat ik nooit zal vergeten.

En weer mocht ik de paarden niet meenemen. Wat zou ik daar veel voor over hebben gehad… Ook moest ik al het gereedschap achterlaten want hij had het nodig! De zaag van mijn vader waar ik al zoveel mee had gemaakt… Deze details hielden me alert en op de been, het ging nu om de paarden.

Als laatste hebben we de paardentrailer opgehaald uit de woestijn. Met veel ijzeren kabels en touwen is het gelukt een constructie te maken om de trailer mee te krijgen achter de truck, zonder kogelverbinding.

De zwangere hond mag mee Woolfie
De zwangere hond mag mee Woolfie

Nog een verhaal over de trailer. Even voordat de partner terug kwam na ruim 8 maanden werd ik gebeld door de grootste paardenstal in Wadi Rum. Ik kende de eigenaar/gids, vriend van de partner, hij had de trailer nu nodig om paarden op te halen…nu… Ik heb geweigerd. Een onderbuikgevoel gaf me dat in.

Een paar uur slaap… De pick-up moest nog terug, was er dan misschien nog een kans om de paarden in te ruilen voor de pick-up? De vrijwilliger die alleen maar op de trailer kon passen is meegegaan. Ik durfde eigenlijk niet alleen, was heel emotioneel, niet alleen door slaapgebrek. Wel met een plan om de paarden nog te kunnen meenemen of een paar. En een hond.

Het werd mijn laatste keer naar het camp. Ik was leeg en verdrietig en boos en emotioneel en teleurgesteld. Mijn droom in duigen. Ik had de afgelopen dagen een record gelopen in een overlevingsrace. Onbeschrijfelijk wat er toen door me heenging. We kwamen aan, het was stil. De paarden stonden er. Ik heb ze nog eens eten gegeven voor lunch, water aangevuld, geaaid, geknuffeld om maar bezig te zijn. Het lukte niet om te hond die we wilden te vangen. Ze was zwanger en helemaal overstuur van alle gebeurtenissen. Ze hield niet van Jordaniërs. Ontweek ze. Wist niet meer of ze ons wel kon vertrouwen. En liep steeds weg. Tot ze onder de auto ging liggen. Ze begreep het dus heel goed.

Paardengerei
Paardengerei

Zelfs nu ik zit te schrijven komen de tranen, van woede dat ik de paarden niet heb mogen redden, wetend dat ik echt alles heb geprobeerd. Waarschijnlijk was geld de enige oplossing waar hij op zat te wachten. Maar dat was er niet meer. Zelfs het paard waar mijn zoon altijd op reed, Sahem, mocht niet mee. Noch Riem, mijn hoestende brave Arabiertje waar niemand iets mee kon van hen die nu het camp hadden bezet, ze kon alleen maar een lichtgewicht dragen. Noch Sharouk en haar dochtertje Moon, nog zo fragiel op wiebelbeentjes. Wat zou er van de baby worden? Zou ze ook voor de koets moeten? En Mallouhh? Zou hij teruggaan naar Aqaba terwijl hij bij mij mag genieten van een veel te vroeg pensioen? Hij is eigenlijk nog maar een puber. En Najem en Muzraq? Nog niet uitgegroeid tot een hengst, wat staat hen te wachten? En Sarah die waarschijnlijk zwanger is van Sahem? Ik moet afscheid nemen maar ik wil niet. Het zou de allermooiste overwinning zijn, en de partner zit er op te wachten, om mij in tranen te zien. Hij blijft me al die uren volgen en in de gaten houden. Ik blijf bezig en wil zo snel mogelijk weg. Maar als ik dat ga tonen dan wordt het alleen maar later. Ik geef instructies aan de mensen wat ze met de paarden moeten doen. Steeds maar meer in de hoop dat ik ze mee kan meenemen. De vrijwilliger zit bij de hond, te wachten tot hij een ons weegt. We zijn overgeleverd… Omdat ik zo’n krent ook niets meer gunde heb ik eerder al mijn eigen zadels en paardentuig meegenomen…De paarden waren van mij! De laatste hoop dat de paarden zouden volgen en om aan te tonen dat ik daar op rekende. Er bleef 1 Arabisch zadel over. Wat moet je met zoveel paarden zonder gasten, zonder zadels en ander tuig? Ze eten veel en hebben iedere dag water nodig. En beweging. Zijn nee bleef nee… Na uren en heel veel hartenpijn gingen we eindelijk…

De kudde paarden vrij in de woestijn
De kudde paarden vrij in de woestijn

Het was juni, 2010. Ik had 9 maanden van mijn droom mogen genieten. Een doodgeboren kindje…

Lees je volgende keer mee hoe het ons verging in het dorpje Quwayra? En ja, ik kan je beloven dat het over een paard zal gaan.

Lees mee over onze gebeurtenissen in de woestijn nu, ruim 7 jaar later op Jordan Desert Journeys

De keuze, blijven of niet

Een vrije wandeling in de woestijn
Een vrije wandeling in de woestijn

Ineens was er sprake dat de partner weer zou komen… Zijn ouders hadden een bruid voor hem gevonden, hij zou trouwen met een Jordaanse vrouw en dan komen helpen. Ik werd nu heel achterdochtig. Acht maanden wilde hij niet naar het camp en nu? Ik ben naar hun trouwfeest gegaan, alleen de laatste dag.

Sloopspullen in ons camp?

Een maand later kwam hij. Met een grote truck met laadbak vol met sloopspullen… En bleef daarmee vastzitten, en of ik kwam helpen met de pick-up. Dat zou nooit lukken met alleen een pick-up. Ik ging ernaar toe, het klopte weer eens wat ik dacht. Er werd een tractor opgetrommeld uit het dichtstbijzijnde dorpje om te helpen. De truck kwam los. Ik wilde dat ik wat meer vertrouwen had  in de hele operatie. Maar ik was al zo ver dat ik het nauwelijks meer zag zitten om na bijna 9 maanden overal “alleen” voor te staan, wat niet de afspraak was, nog verder met hem te gaan. Eigenlijk was ik ook wel benieuwd wat hij nu wilde. Bovendien met de wetenschap dat hij het echt was die de boel belazerde. Hij gaf ook geen antwoord meer  op mijn vragen, was iets aan het bekokstoven. Hij kwam met een aantal helpers en wij mochten niet meedoen, behalve om te helpen als zijn helpers het niet konden, zoals het vastzitten met de truck. Hij verlangde dat ik hem midden in de nacht de autosleutels van de pick-up zou geven. Die had ik uit voorzorg aan mijn zoon gegeven, wetend dat hij die zou vragen. Want ik doorzag zijn plan dat hij de pick-up wilde “ontvoeren”. Net als ik zijn plan doorzag om de paarden-trailer te “ontvoeren”.

Het camp in de winter in de regen. Paddock van de paarden
Het camp in de winter in de regen. Paddock van de paarden

Slijptollen naast de paarden

De sfeer veranderde enorm. Er waren 2 vrijwilligers en mijn zoon bij mij. De partner en consorten maakten hun plaats in de lounge. Begonnen te werken in de nacht, op het moment dat wij wilden slapen. Er was totaal geen overleg. 2 Kampen in een camp. Ik wilde geen strijd. We deden ons werk zoals daarvoor. En toch werd alles heel grimmig. In de nacht werd de generator, die expres nooit werkte bij ons, gemaakt en aangezet. De paddock van de paarden werd afgebroken met slijptollen. De paarden waren helemaal overstuur. Want die stonden nog binnen de paddock. Ik mocht me nergens mee bemoeien. Na zonsopgang waren ze het zat en begonnen de acht paarden los te laten en als een gek langs de tenten waar wij sliepen, op te jagen. Ik durfde niet naar buiten… Totdat één van de paarden struikelde over een scheerlijn van mijn tent en het net nieuwe touw brak en de tent vervolgens voor een groot deel inzakte. Ik moest en zou weten of het paard in orde was…

Paard struikelt over scheerlijn

De vrijwilligers sliepen beide buiten, naast mijn tent, één ervan kreeg de order een paard vast te houden. Dit weigerde hij, zeggende dat hij alleen orders van mij zou aannemen… Hij mocht vertrekken aldus de partner en kreeg 20 minuten om zijn spullen te pakken. Natuurlijk kwam ik tussendoor om te vragen wat er aan de hand was. Ik had alles al gehoord. Nou die woorden waren precies de rode lap voor een opgewonden stier. Ik vertelde dat niemand zou vertrekken zonder mijn toestemming. Nou ik kon vervolgens natuurlijk ook meteen vertrekken. Hij werd zo kwaad dat hij, meer dan 100 kilo mij met een heel donker gezicht, stampend en wijde armen benaderde. Dit voorspelde niet veel goeds. Ik bleef staan waar ik stond, als ik nu zou tonen dat ik bang was had hij me waar hij me wilde hebben. Eén van zijn consorten sprong ertussen en probeerde hem te kalmeren. De vrijwilligers stonden klaar om er ook tussen te springen. Gelukkig sliep mijn zoon met geluidsdichte oordoppen in… Dit was mijn thuis, al bijna 9 maanden woonde ik er en leefde er met mijn zoon en vrijwilligers.

Sarah, het beste paard van stal, wat heeft zij veel meegemaakt
Sarah, het beste paard van stal, wat heeft zij veel meegemaakt

Nachtrit te paard

Uiteindelijk is het hem gelukt om de pick-up aan de praat te krijgen zonder autosleutels. Ook de tractor werd gestart en meegenomen. Wij zaten zonder vervoer, 8 km van de dichtstbijzijnde plaats. Het was weer midden in de nacht. Eén van de vrijwilligers kende een beetje Arabisch en we probeerden de politie te bellen. Het lukte niet om uit te leggen dat we ze nodig hadden. Om 3 uur in de nacht heb ik de vrijwilliger gevraagd om me te helpen één van de paarden, Sarah op te zadelen. Ik ging, alleen, het was aardedonker, een nieuwe maan, op pad, dwars door de woestijn op Sarah. We konden niets zien. Ik vertrouwde op Sarah, zij op mij. Voetje voor voetje gingen we richting het dorp Quwayra en kwamen daar aan bij zonsopgang. Het dorp kwam in beweging. Sarah schrok overal van. Ezels die uit de vuilnisbakken aten of balkten. Een ontlading van de spanning om in het pikkedonker door de woestijn te lopen. Ik bond haar vast bij het politie bureau. De wachten stonden raar te kijken en wilden me eerst niet binnenlaten. Daarvoor kwam ik altijd met de pick-up en was het nooit een probleem om binnen te komen voor een kop koffie, ondertussen alle zaken met verblijfsvergunningen te regelen van de vrijwilligers. Ik legde hen de situatie uit en vroeg om hulp, om naar het camp te komen waar ik wist dat de partner weer naartoe zou komen. Met de nodige boodschappen keerde ik terug in het camp. De partner was er al… De politie kwam niet. Om 10 uur weer gebeld, er werd verteld dat ik moest wachten want de enige auto die de woestijn in kon was op verkeerscontrole. Ok. Wij waren niet urgent.

Iets met big brother en spionnen

Rond het middaguur kwamen ze. De partner was helemaal opgedoft. In zijn witte dishdash en rood geblokte koffyyah zag hij er zeer indrukwekkend uit. (In de witte kaftan met rode doek voor mannen). Ik was erbij met de vrijwilliger die wat Arabisch sprak en had mijn voicerecorder stiekem in mijn tas aangezet. De politie vertelde me later dat ze weinig konden doen. Hoewel ik er voor gezorgd had dat deze auto er was gekomen en betaald, stond deze op naam van de partner omdat ik geen bezit op mijn naam mocht hebben als niet ingeschrevene van Jordanië. Veel later toen ik de voicerecorder aan de advocaat had gegeven met het gesprek, hoorde ik dat de partner heel veel vreselijke dingen over mij had verteld. Ik zou een hoer zijn en met iedereen slapen. Nou inderdaad dat heeft hij geprobeerd in scene te zetten door iemand naar me te sturen om me te verleiden wat hem niet is gelukt. Deze probeerde ook mijn telefoon te bekijken en stond altijd te luisteren als ik aan de telefoon was. Onder het mom dat hij geen Engels kende… Ook werd ik in de gaten gehouden. Er reden teveel auto’s langs in de avond precies op een afstand dat ze konden bespioneren wat er gebeurde. Bij Bedoeïenen is dit absoluut niet gebruikelijk om maar in de buurt te komen van een plaats waar vrouwen zijn of van Bedoeïenen die je niet kent. Maar ja, ik was een westerse vrouw…volgelvrij… Ik was ook eens met gasten buiten het camp aan het slapen toen ook een auto heel direct en angstaanjagend op ons af kwam rijden met volle lichten tot heel dichtbij, en doorreed. Geen Bedoeïenen, die zullen dit nooit doen. Big brother was watching us. Of ik hoorde (de rotsen kunnen geluid dragen) of voelde dat er mensen dichtbij ons waren. Dat kon, want net voorbij het camp was alles open voor anderen. Ik had niets te verbergen… maar was zeer beledigd door deze voorvallen, waarvan ik wist dat ze niet gebruikelijk zijn.

Wat een prachtige plaats, met veel ruimte voor de paarden
Wat een prachtige plaats, met veel ruimte voor de paarden

Sheikhh

Het besef groeide dat dit niet meer goed zou komen. Het was het camp (met de paarden en de honden, de prachtige plaats in de woestijn die we aan het opbouwen waren en waar ik alles in had geïnvesteerd) of mijn zoon en ik. Ik wilde naar de sheikhh om deze als mediator in te zetten, heel gebruikelijk bij bedoeïenen. Ik hield van de plaats. Dit was mijn droom, ook al werkte niets 100% door alle tegenwerking en sabotage van de partner. Dit was de reden van mijn emigratie.

Deel van de kudde, vrij in de woestijn
Deel van de kudde, vrij in de woestijn

Opties en keuze

Het zal je niet verbazen dat de sheikhh een bekende was van de partner. Ook was het de vader van de vrouw van Ahmad. Ik had Ahmad al tijden niet meer gezien en gehoord. Dat kon niet want hij had tenslotte mijn ogen geopend. De sheikhh kende wel een paar woorden Engels maar te weinig om mij te begrijpen. De jongen die naar mij toe was gestuurd trad nu op als vertaler en… bleek natuurlijk aan de zijde van de partner te staan. Het was achteraf een zeer komische vertoning. Een paar zeer hebberige mensen die meer van me wilden. En ik, alleen, vrouw in een mannenwereld. Er werden me drie oplossingen getoond. Nr. 1. Ik mocht blijven, alleen…dat zou me 50.000 dinar (rond de 60.000 euro in die tijd) extra kosten en ze zouden me maar een contract geven om 5 jaar te mogen blijven dan zou alles van de partner zijn… Nr. 2. Het zou van ons blijven maar ik zou me nergens mee bemoeien, de partner zou de baas van alles zijn, ik mocht alleen investeren en zorgen dat er gasten zouden komen, en ik moest uit het camp vertrekken… Nr. 3. Ik zou vertrekken, me nooit meer laten zien en zou van de partner 100.000 dinar ontvangen… En dat werd in het zand uitgetekend voor de Bedoeïenentent van de sheikkh… Ik moest de volgende dag beslissen. Ik wilde een onafhankelijke vertaler om mijn verhaal duidelijk te maken. Ik weet hoeveel er bewust verkeerd vertaald zou worden door een helper van de partner. De apotheker van het dorp nam de taak op zich. Ik kwam daar regelmatig en hij en zijn vrouw kenden me en waren hele vriendelijke mensen. Boven de apotheek werden we verwelkomd. Ik kon mijn hele verhaal doen. De sheikhh vertrok. De apotheker vertelde me dat hij een goede advocaat wist en adviseerde me daar naar toe te gaan, hier was veel meer aan de hand. Maar ondertussen liep het geschil ook al bij de sheikhh. De volgende dag kwamen we weer samen. Om mijn keuze bekend te maken. Ik koos wat zij niet konden voorzien. Ze wisten hoeveel ik van de plaats hield. En hoeveel ik bij de paarden was betrokken en van ze hield en hoeveel ik al had geïnvesteerd, al is dat maar voor een klein gedeelte gebruikt in het camp en grotendeels terecht gekomen in de zak van de partner. En ze wisten dat het camp de reden van mijn emigratie was. Nr. 3. Ik zou vertrekken… Het werd stil… heel erg stil… Ik kon niet anders. Maandelijks kon ik alles draaiende houden maar ik had geen reserve meer. De partner had beloofd dat alles gebouwd zo worden en bleef me dat voorhouden terwijl hij niets uitvoerde. Ik kon duidelijk niet op hem bouwen. En toen de kraan met geld mijnerzijds stopte was zijn interesse weg. Ik wist dat hij dit project niet alleen kon opbouwen, zelfs al zou hij alles investeren wat ik hem had gegeven. Zonder gasten begin je niets…

Volgende week het laatste deel.

Volg je me al op facebook?

Dit is nu onze website: www.jordan-desert-journeys.com

Begin van het eind

In de woestijn van Jordanië, een veulentje geboren
Mijn zoon met Moon, net geboren

Dit blog, bestaande uit 3 delen… gaat over hebzucht, manipuleren, bluffen, en verlies. De eerste drie beschrijvingen horen niet bij mij, de laatste des te meer. Dus houd je vast.

Dit wordt een heel moeilijk blog. Nog steeds voel ik het verdriet. Maar bovenal de vechtlust die er in me zat om de paarden, de honden de plaats te beschermen. Ik wist dat als ik eenmaal weg zou gaan er niets meer van de hele plaats en de paarden terecht zou komen. Ik bleek gelijk te hebben.

Onderbuikgevoel

Naarmate de maanden verstreken kreeg ik steeds meer het gevoel dat er iets niet klopte in het verhaal. Ik was heel enthousiast, er was van alles beloofd dat nog gemaakt zou worden, aangeschaft zou worden, gebouwd zou worden. In orde gemaakt zou worden, maar…er gebeurde helemaal niets. De partner was ziek of hield zich ziek. Ik bleef hem opzoeken, hij wilde niet meer komen. Huilde, was in de war, wist het allemaal niet meer. En dan ineens stond hij weer voor mijn neus en was er niets aan de hand. Kwamen er gasten dan was hij erbij. Moest er gereden worden dan deed hij dat. Moest er iets geregeld worden in het camp dan was hij niet thuis en moest een ander het maar oplossen, ik dus. En…heel gemeen gedacht kreeg ik steeds meer het idee dat hij mij bespioneerde om te zien of er geïnvesteerd werd en er dus weer geld was. Kortom ik kon niet van hem op aan.

Lieve Sahem. in de woestijn in Jordanië.
Lieve Sahem. in de woestijn in Jordanië.

Advocaat

Steeds waren we bezig om naar de advocaat te gaan om alles te laten vastleggen. De ene keer was de advocaat er niet, De andere keer was het kantoor gesloten. Een volgende keer viel de partner flauw in de lift, meer als 100 kilo op de grond… Het begon steeds meer op een soap te lijken waarin ik meespeelde en waar er geen realiteit meer was. Maar dat was er wel.

Vrijwilligers

Vrijwilligers kwamen en gingen, en er kwamen weer nieuwe al naar gelang het aantal weken dat ze vrij hadden om in de woestijn te wooffen (www.wooff.org)  en te helpen. Zonder hen hadden mijn zoon en ik het nooit gered. We werden door de partner en zijn consorten enorm tegengewerkt en door de vrijwilligers enorm geholpen. Ons project was prachtig voor vrijwilligers. De meesten kwamen om te helpen met de paarden. Sommigen voor bouwwerkzaamheden of om te koken. Zo had iedereen zijn/haar eigen eigenschappen en karaktertrekken om het woestijnleven aangenamer te maken. En met meer handen gaat alles sneller. En kregen de paarden meer aandacht met groomen en met rijden.

Het camp na de regen, goed zicht op de stallen
Het camp na de regen, goed zicht op de stallen

Indeling Camp

Er waren 7 stallen die we ingericht hadden met alle spullen uit Nederland. Stal 1 was mijn en mijn zoon’s “kamer”. Daar had ik mijn persoonlijke spullen in staan en zelfs een kledingrek hangen. Stal 2 was de zadelkamer en alles voor de paarden. Stal 3 was de bibliotheek. Stal 4 de massage kamer. Stal 5 de Creatieve ruimte voor workshops. Stal 6 waren de spullen in opslag die we niet konden gebruiken zonder stroom en extra dozen en stal 7 was de ruimte waar het voer van de paarden stond opgeslagen. De paarden hadden de stallen niet nodig, ze stonden liever buiten onder of naast de overkapping voor schaduw.

We hadden mooie badkamers en toiletten. Het water werd verwarmd met een zonneboiler. Eigenlijk een luxe. Er was een keuken maar die was nog lang niet af. Geen water, geen echt dak, we hebben er bouwplastic op gelegd om in ieder geval een beetje droog te zitten. Mijn oude Nederlandse 4-pitter werd aangesloten op de gasfles. En zo konden we koken. We hadden een gootsteen en een vrijwilliger kreeg het voor elkaar om water aan te sluiten met een kraantje. Als afvoer een emmer… Toch nog beter dan niets. De keuken werd het hart van het camp. Daar gebeurde alles. Op de rots er voor was het heerlijk ontbijten. Vanaf de rots konden we de tenten voor de gasten en de paarden goed overzien. Gasten die langer bleven voelden zich al snel thuis in en voor de keuken. Bovendien had je goed uitzicht op de ingang, mochten er mensen langs komen. Tijdens regenachtige avonden zaten we daar graag. Vaak kwam een vriend langs, Ahmad. Met zijn mooie verhalen tot diep in de nacht. Soms kwam een andere vriend langs om op de oud (een soort mandoline) te spelen. Iedere avond zat mijn zoon op zijn gitaar. Veel vrijwilligers zongen of speelden de tabla, de drum. Bij mooi weer zaten we buiten rond het kampvuur. Met veel vrijwilligers zijn er veel verhalen te beluisteren en te vertellen.

De keuken, het hart van het camp. Mijn zoon en ik.
De keuken, het hart van het camp. Mijn zoon en ik.

Gasten

We hadden regelmatig gasten maar omdat er weinig gebeurde was het heel moeilijk om mijn moreel hoog te houden en te blijven doorgaan met werven. Ik bleef dat wel doen, moest dat ook van mezelf. Ik had besloten om te emigreren en zou er iets van maken. Alle gasten waren gelukkig heel tevreden over de aandacht die ze kregen, het eten, de bezigheden, de uitjes en vooral van de stilte van de plaats. Van de combinatie met de paarden, ook al waren sommige gasten daar bang van. Ze stonden achter een hek.

Nare belevenissen

Ondertussen werden we van alle kanten gedwarsboomd. Er kwam een broer van de zakenpartner. Hij kon rijden werd gezegd dus hij zou in de auto, ik in de tractor om zo samen bij de watercompagnie aan te komen. Ik was al bij de watercompagnie en ze waren er nog steeds niet… Bleek dat de auto al bij het camp helemaal in de prak was gereden… En mij werd om geld gevraagd…

Zelf had de partner de tractor met de volle watertank al eens compleet laten vastlopen vlak voor het camp… Dat heeft 3 dagen geduurd voordat de tractor en de tank los waren.

En dan hadden we nog de jongen die bij ons kwam werken. Heel erg jong, een soort ADHD type die niet stil kon zitten en altijd bezig was om kattenkwaad uit te halen. Soms bedoelde hij het ook wel goed. We gingen op een koude winterdag uit rijden met de paarden en kwamen bij zijn familie aan de andere kant van de snelweg terecht. Heel lief. Maar hij wilde het liefst op de antieke tractor overal naartoe. En als het hem even lukte ging hij ervandoor met de auto. Later kwam ik er wel achter waar hij zat (familie of het dorp) want het beetje hout dat hij meenam stond in geen verhouding tot de tijd dat hij weg was. En ik mocht niets zeggen want hij was getuurd door de partner…

Het schitterende uitzicht aan het bewonderen, ons favoriete plekje vóór de keuken
Het schitterende uitzicht aan het bewonderen, ons favoriete plekje vóór de keuken

Tractor en beerput

Het ergste wat gebeurde: dat deze jongen aan kwam rijden op de tractor met een volle tank. Ik vroeg hem om mij heen te rijden vanwege de plaats van de beerput. Ik sta op het cruciale punt waar hij omheen moet en toch komt hij vol gas via de andere kant… Ik kon schreeuwen en gebaren wat ik wilde, de tractor maakte zoveel lawaai dat je niets hoorde. Het lukte hem om met de tractor over de put heen te rijden, maar op het moment dat de tank volgde stortte alles in. Geen kant meer op te bewegen. Hij ging bellen naar een oom. Ik belde naar mijn vriend Ahmad. Binnen een half uur stonden er 20 mensen omheen. Die niets konden doen. Dit was toch wel een echte ramp. De voorkant van de tractor stak in de lucht, net als de achterkant van de tank. We konden niet loskoppelen want daar stond alle spanning op. De jongen draaide de kraan van de tank open. Ik draaide de tank weer dicht, nog bozer omdat het geen oplossing was. En je gaat niet een hele tank schoon water laten wegspoelen in de woestijn.

Mijn zoon laat de paarden uit, de pick- up volgt. Vrij in de woestijn, in Jordanië
Mijn zoon laat de paarden uit, de pick- up volgt. Vrij in de woestijn, in Jordanië

Oplossing

Mijn zoon stond al een tijdje alles te bestuderen, wat de anderen ook probeerden, niets werkte, alles bleef op dezelfde plaats, en ze waren bezig met hele zware ijzeren kabels. In het midden was er het gat van de beerput, waar de achterkant van de tractor in hing en de voorkant van de tank. In evenwicht gehouden door de verbinding tussen beide. Mijn zoon is een rekenwonder en kan veel dingen juist inschatten, ik een beetje minder maar kon hem wel volgen met zijn uitleg. We hadden 2 auto’s nodig. Eén voor de tractor en één schuin voor en naast de tank. Oja, de tractor startte nooit zonder gebruik te maken van de startkabels op de accu van een auto…

Aldus het plan uitgelegd, heel moeilijk als je nog niet voldoende Arabisch spreekt. Er met heel veel nadruk bij gezegd dat iedereen die hielp alleen naar mijn zoon zou luisteren. Er stonden te veel stuurlui aan wal. Mijn vriend Ahmad voor de tractor met zijn auto gekoppeld aan de tractor. De tractor gestart. De auto zou de tractor zover moeten helpen trekken dat de achterwielen grip zouden krijgen op de rand. De jongen, ja hij die dit veroorzaakt had, op de tractor. Want gas geven kon hij wel. En ik ging in de sterkste auto naast de tractor, schuin voor de tank met de moeilijkste taak. Om op hetzelfde moment dat de tractor in beweging zou komen gas te geven om de tank met zijwaartse beweging te helpen horizontaal te trekken totdat de enige 2 wielen die in het midden onder de tank zaten ook de kant zouden raken om vervolgens de tank uit de put te trekken. Het was een hachelijke onderneming waar alles afhing van op het juiste moment gas geven en uit de buurt van de tractor en de tank te blijven… Het gevaar was dat mogelijk de tank zou gaan kantelen. Of dat iets zou breken of een stalen ketting zou losschieten. Je kunt je de opluchting bij iedereen voorstellen, inmiddels was het aardedonker, toen alles weer op z’n wielen stond. Het was niet fijn werken boven de stank. Tijd voor een feestje…

Volgende week: de partner komt terug in het camp.

Wil je meer weten over paardrijden in Jordanië en wat ik nu doe? Je kunt ons ook volgen op facebook.

Tot volgende week.