Tag Archives: #Jordanië. #WadiRum

Een sprookje van niets

Sahem en Sarah
Sahem en Sarah

Het sprookje was over en uit. De keuze bepaald. Ik ging weg en de partner zou me uitkopen (zou het?)…Hij probeerde me nog met veel geslijm te houden en dat hij het geld niet had nu, we zouden dit samen kunnen doen en er iets moois van maken… maar ik moest wel weg van het camp. Hoopte hij op oplossing 2? En probeerde hij dat mij nu op te dringen? Na alle komedie van 9 maanden zogenaamd ziek zijn en alle agressie van de laatste dagen? Er was bij mij totaal geen vertrouwen meer in hem.

We gingen terug naar het camp. Ik had duidelijk niets meer te zeggen, was van hem afhankelijk want hij had de auto en tegelijk had ik heel veel te goed. Ik heb weinig geslapen. We moesten weg maar hoe. We hadden ineens geen thuis meer. Waar moesten we naartoe. De paarden werden nog steeds door ons verzorgd. De paddock was deels afgebroken. Het was niet meer van mij en ik kon het maar nauwelijks geloven. We waren allemaal verslagen. Ik wilde naar het dorp om een huis te vinden waar we naartoe konden met z’n vieren en hopelijk de paarden en de honden. Ik heb mijn uiterste best gedaan om de paarden mee te krijgen maar de partner wilde alleen zijn eigen verhaal horen. Uit wraak dat ik wegging mocht ik niets. Het waren wel mijn paarden… De weg naar het dorp was heel erg lang. Over 8 km kun je een klein half uurtje doen maar het werden er twee. Nog meer geslijm en overreding dat ik dit niet kon doen, hem niet zo kon achterlaten… Hij werd nu ineens het slachtoffer en ik was de boosdoener… Ik zei dat hij me ergens af kon zetten om een huis te vinden, het maakte niet uit of het bij de Sheikhh was of bij Ahmad. Zo bleef de beslissing bij hem en kon hij mij of mijn helpers nooit ergens van beschuldigen. Ik werd bij Ahmad neergezet. Hij hielp me met een huis. Naast hen. Groot met een enorme court yard. Vrij prijzig, het was van zijn broer die het ooit gebouwd had maar er niet woonde.  Nu nog auto’s om de vele spullen te verhuizen. Al mijn huisraad was met de zeecontainer overgekomen uit Nederland. Ahmad heeft me teruggebracht, samen met zijn vrouw en kinderen, want de partner was nog steeds bezig om me te bespieden en zijn verdenking was dat Ahmad en ik iets zouden hebben samen… We werden inderdaad gespot…met de hele familie in de auto op weg om mij af te zetten in het camp… Wat moet iedereen bang van mij zijn geweest om me als een misdadiger in de gaten te houden en te achtervolgen om te zien wat ik doe.

Mijn zoon op Sarah
Mijn zoon op Sarah

De partner zat in het camp. Het was al avond. Met veel consorten om hem heen. Ik liep op ze af want ik wilde de auto en de tractor gebruiken om spullen te vervoeren. Geen reactie, dat was natuurlijk wel te verwachten van een stel kerels, waarvan ik de meeste kende, die mijn gast waren geweest… waarvan je denkt dat ze volwassen zijn. En ook…heel kinderachtig, de pick-up stond helemaal achter in het camp geparkeerd. Achter een rots. Een plaats waar je de auto nooit meer uit zou kunnen halen zonder schrammen. En de partner had die ervaring… Ik bleef bij hen staan, zonder uitgenodigd te worden om te gaan zitten en dat werkte wel wat op hun zenuwen. De anderen probeerden zich ermee te bemoeien maar durfden ook niet erg… Om de impasse te doorbreken pakte ik mijn mobiel en vroeg of ik de sheikhh dan maar zou bellen om te vragen of ik de auto mocht gebruiken om mijn spullen weg te brengen. Geen reactie. Dacht waarschijnlijk dat ik blufte. Nou uiteindelijk toch maar gebeld. De partner wilde niet aan de telefoon komen. Pff. wat een vermoeiend spel… Uiteindelijk heeft iemand de sheikhh te woord gestaan. En kreeg ik de sleutels van de auto toegeworpen en mocht ook de tractor gebruiken.

Nu moest de auto nog van z’n plek en natuurlijk hielp niemand. Het was echt een bijna onmogelijke opgave. Samen met mijn zoon die weer het juiste inzicht had is het uiteindelijk toch gelukt om de auto over de rots te krijgen, zonder een kras of deuk. Dat was een grote tegenvaller voor de partner, dat hij in het bijzijn van zijn “vrienden” van zijn troon, als koning van de woestijn werd gestoten door een vrouw uit het westen die zonder het zelf te weten, dezelfde trucjes als hem kan uithalen met de auto. Het voelde alleen niet als overwinning voor mij… Om deze mooie plaats heb ik me uit de naad gewerkt,  deze maanden waren misschien wel de mooiste van mijn leven samen met mijn zoon, ondanks de donkere wolken die er boven ons hoofd hingen.

Water drinken en voedertijd
Water drinken en voedertijd

We laadden de pick-up vol en gingen gedrieën! naar het dorp. Eén vrijwilliger bleef achter bij de spullen. Mijn zoon ging mee, hij moest zo snel mogelijk het camp uit. Hij was mijn zwakke plek… Allereerst als prooi voor hen, maar ook een projectiel als mij iets aangedaan zou worden… Hij zou bij het huis blijven om alles in ontvangst te nemen. We hebben iets geslapen, ergens. In de ochtend kwam er hulp. De zoon van de sheikhh, en vriend van de partner… Hij had volgens mij de enige auto met kogelverbinding voor de trailer van het dorp. De eerste rit ging goed, met mij erbij in de pick-up. De tweede werd zijn rit met de paardentrailer, er ging een vrijwilliger mee. Hij kwam niet heel ver. Hij was altijd een hele goede chauffeur in de woestijn maar de trailer mocht niet met mij mee van de partner… Dus laat je de boel stranden ergens midden in de woestijn, niet ver van het camp. Ik ben er heen gelopen en heb de vrijwilliger gevraagd om bij de trailer te blijven. Er zat een matras en een plastic doek in. De auto met de zoon verdween daarna helemaal uit beeld. Met de tractor en de pick-up zou het 3 dagen duren… Ik ben zelf gaan rijden om ook eten en water voor iedereen te halen en Ahmad te vragen om te helpen door andere trucks te sturen. De tractor was niet capabel en veel te oud om zo lang heen en weer te rijden. Hulp kwam uit Wadi Rum. Samen met Ahmad heb ik afspraken met hen gemaakt dat ze voor het afgesproken bedrag alles zouden verplaatsen naar het huis. Al zou het de volgende dag worden. We moesten blijven doorgaan tot alles weg was inclusief de trailer. En…het zou misschien niet veilig zijn… Geen probleem! Ik ging met hen mee terug naar het camp.

Kudde "wilde", vrije paarden in de woestijn
Kudde “wilde”, vrije paarden in de woestijn

Aankomst in het camp met Bedoeïenen van een andere stam. De partner moest ze wel toestemming geven om binnen te mogen om mij te helpen. Zonder de overeenkomst te bezegelen met koffie werden ze uiteindelijk gedoogd…

Een anekdote: er lag een rol rode resterende stof in de pick-up waarmee ik alle matrassen had bekleed. Die werd er uit gehaald door de partner. Een ronde later sliep hij met de rol stof in zijn armen… Een beeld dat ik nooit zal vergeten.

En weer mocht ik de paarden niet meenemen. Wat zou ik daar veel voor over hebben gehad… Ook moest ik al het gereedschap achterlaten want hij had het nodig! De zaag van mijn vader waar ik al zoveel mee had gemaakt… Deze details hielden me alert en op de been, het ging nu om de paarden.

Als laatste hebben we de paardentrailer opgehaald uit de woestijn. Met veel ijzeren kabels en touwen is het gelukt een constructie te maken om de trailer mee te krijgen achter de truck, zonder kogelverbinding.

De zwangere hond mag mee Woolfie
De zwangere hond mag mee Woolfie

Nog een verhaal over de trailer. Even voordat de partner terug kwam na ruim 8 maanden werd ik gebeld door de grootste paardenstal in Wadi Rum. Ik kende de eigenaar/gids, vriend van de partner, hij had de trailer nu nodig om paarden op te halen…nu… Ik heb geweigerd. Een onderbuikgevoel gaf me dat in.

Een paar uur slaap… De pick-up moest nog terug, was er dan misschien nog een kans om de paarden in te ruilen voor de pick-up? De vrijwilliger die alleen maar op de trailer kon passen is meegegaan. Ik durfde eigenlijk niet alleen, was heel emotioneel, niet alleen door slaapgebrek. Wel met een plan om de paarden nog te kunnen meenemen of een paar. En een hond.

Het werd mijn laatste keer naar het camp. Ik was leeg en verdrietig en boos en emotioneel en teleurgesteld. Mijn droom in duigen. Ik had de afgelopen dagen een record gelopen in een overlevingsrace. Onbeschrijfelijk wat er toen door me heenging. We kwamen aan, het was stil. De paarden stonden er. Ik heb ze nog eens eten gegeven voor lunch, water aangevuld, geaaid, geknuffeld om maar bezig te zijn. Het lukte niet om te hond die we wilden te vangen. Ze was zwanger en helemaal overstuur van alle gebeurtenissen. Ze hield niet van Jordaniërs. Ontweek ze. Wist niet meer of ze ons wel kon vertrouwen. En liep steeds weg. Tot ze onder de auto ging liggen. Ze begreep het dus heel goed.

Paardengerei
Paardengerei

Zelfs nu ik zit te schrijven komen de tranen, van woede dat ik de paarden niet heb mogen redden, wetend dat ik echt alles heb geprobeerd. Waarschijnlijk was geld de enige oplossing waar hij op zat te wachten. Maar dat was er niet meer. Zelfs het paard waar mijn zoon altijd op reed, Sahem, mocht niet mee. Noch Riem, mijn hoestende brave Arabiertje waar niemand iets mee kon van hen die nu het camp hadden bezet, ze kon alleen maar een lichtgewicht dragen. Noch Sharouk en haar dochtertje Moon, nog zo fragiel op wiebelbeentjes. Wat zou er van de baby worden? Zou ze ook voor de koets moeten? En Mallouhh? Zou hij teruggaan naar Aqaba terwijl hij bij mij mag genieten van een veel te vroeg pensioen? Hij is eigenlijk nog maar een puber. En Najem en Muzraq? Nog niet uitgegroeid tot een hengst, wat staat hen te wachten? En Sarah die waarschijnlijk zwanger is van Sahem? Ik moet afscheid nemen maar ik wil niet. Het zou de allermooiste overwinning zijn, en de partner zit er op te wachten, om mij in tranen te zien. Hij blijft me al die uren volgen en in de gaten houden. Ik blijf bezig en wil zo snel mogelijk weg. Maar als ik dat ga tonen dan wordt het alleen maar later. Ik geef instructies aan de mensen wat ze met de paarden moeten doen. Steeds maar meer in de hoop dat ik ze mee kan meenemen. De vrijwilliger zit bij de hond, te wachten tot hij een ons weegt. We zijn overgeleverd… Omdat ik zo’n krent ook niets meer gunde heb ik eerder al mijn eigen zadels en paardentuig meegenomen…De paarden waren van mij! De laatste hoop dat de paarden zouden volgen en om aan te tonen dat ik daar op rekende. Er bleef 1 Arabisch zadel over. Wat moet je met zoveel paarden zonder gasten, zonder zadels en ander tuig? Ze eten veel en hebben iedere dag water nodig. En beweging. Zijn nee bleef nee… Na uren en heel veel hartenpijn gingen we eindelijk…

De kudde paarden vrij in de woestijn
De kudde paarden vrij in de woestijn

Het was juni, 2010. Ik had 9 maanden van mijn droom mogen genieten. Een doodgeboren kindje…

Lees je volgende keer mee hoe het ons verging in het dorpje Quwayra? En ja, ik kan je beloven dat het over een paard zal gaan.

Lees mee over onze gebeurtenissen in de woestijn nu, ruim 7 jaar later op Jordan Desert Journeys

De keuze, blijven of niet

Een vrije wandeling in de woestijn
Een vrije wandeling in de woestijn

Ineens was er sprake dat de partner weer zou komen… Zijn ouders hadden een bruid voor hem gevonden, hij zou trouwen met een Jordaanse vrouw en dan komen helpen. Ik werd nu heel achterdochtig. Acht maanden wilde hij niet naar het camp en nu? Ik ben naar hun trouwfeest gegaan, alleen de laatste dag.

Sloopspullen in ons camp?

Een maand later kwam hij. Met een grote truck met laadbak vol met sloopspullen… En bleef daarmee vastzitten, en of ik kwam helpen met de pick-up. Dat zou nooit lukken met alleen een pick-up. Ik ging ernaar toe, het klopte weer eens wat ik dacht. Er werd een tractor opgetrommeld uit het dichtstbijzijnde dorpje om te helpen. De truck kwam los. Ik wilde dat ik wat meer vertrouwen had  in de hele operatie. Maar ik was al zo ver dat ik het nauwelijks meer zag zitten om na bijna 9 maanden overal “alleen” voor te staan, wat niet de afspraak was, nog verder met hem te gaan. Eigenlijk was ik ook wel benieuwd wat hij nu wilde. Bovendien met de wetenschap dat hij het echt was die de boel belazerde. Hij gaf ook geen antwoord meer  op mijn vragen, was iets aan het bekokstoven. Hij kwam met een aantal helpers en wij mochten niet meedoen, behalve om te helpen als zijn helpers het niet konden, zoals het vastzitten met de truck. Hij verlangde dat ik hem midden in de nacht de autosleutels van de pick-up zou geven. Die had ik uit voorzorg aan mijn zoon gegeven, wetend dat hij die zou vragen. Want ik doorzag zijn plan dat hij de pick-up wilde “ontvoeren”. Net als ik zijn plan doorzag om de paarden-trailer te “ontvoeren”.

Het camp in de winter in de regen. Paddock van de paarden
Het camp in de winter in de regen. Paddock van de paarden

Slijptollen naast de paarden

De sfeer veranderde enorm. Er waren 2 vrijwilligers en mijn zoon bij mij. De partner en consorten maakten hun plaats in de lounge. Begonnen te werken in de nacht, op het moment dat wij wilden slapen. Er was totaal geen overleg. 2 Kampen in een camp. Ik wilde geen strijd. We deden ons werk zoals daarvoor. En toch werd alles heel grimmig. In de nacht werd de generator, die expres nooit werkte bij ons, gemaakt en aangezet. De paddock van de paarden werd afgebroken met slijptollen. De paarden waren helemaal overstuur. Want die stonden nog binnen de paddock. Ik mocht me nergens mee bemoeien. Na zonsopgang waren ze het zat en begonnen de acht paarden los te laten en als een gek langs de tenten waar wij sliepen, op te jagen. Ik durfde niet naar buiten… Totdat één van de paarden struikelde over een scheerlijn van mijn tent en het net nieuwe touw brak en de tent vervolgens voor een groot deel inzakte. Ik moest en zou weten of het paard in orde was…

Paard struikelt over scheerlijn

De vrijwilligers sliepen beide buiten, naast mijn tent, één ervan kreeg de order een paard vast te houden. Dit weigerde hij, zeggende dat hij alleen orders van mij zou aannemen… Hij mocht vertrekken aldus de partner en kreeg 20 minuten om zijn spullen te pakken. Natuurlijk kwam ik tussendoor om te vragen wat er aan de hand was. Ik had alles al gehoord. Nou die woorden waren precies de rode lap voor een opgewonden stier. Ik vertelde dat niemand zou vertrekken zonder mijn toestemming. Nou ik kon vervolgens natuurlijk ook meteen vertrekken. Hij werd zo kwaad dat hij, meer dan 100 kilo mij met een heel donker gezicht, stampend en wijde armen benaderde. Dit voorspelde niet veel goeds. Ik bleef staan waar ik stond, als ik nu zou tonen dat ik bang was had hij me waar hij me wilde hebben. Eén van zijn consorten sprong ertussen en probeerde hem te kalmeren. De vrijwilligers stonden klaar om er ook tussen te springen. Gelukkig sliep mijn zoon met geluidsdichte oordoppen in… Dit was mijn thuis, al bijna 9 maanden woonde ik er en leefde er met mijn zoon en vrijwilligers.

Sarah, het beste paard van stal, wat heeft zij veel meegemaakt
Sarah, het beste paard van stal, wat heeft zij veel meegemaakt

Nachtrit te paard

Uiteindelijk is het hem gelukt om de pick-up aan de praat te krijgen zonder autosleutels. Ook de tractor werd gestart en meegenomen. Wij zaten zonder vervoer, 8 km van de dichtstbijzijnde plaats. Het was weer midden in de nacht. Eén van de vrijwilligers kende een beetje Arabisch en we probeerden de politie te bellen. Het lukte niet om uit te leggen dat we ze nodig hadden. Om 3 uur in de nacht heb ik de vrijwilliger gevraagd om me te helpen één van de paarden, Sarah op te zadelen. Ik ging, alleen, het was aardedonker, een nieuwe maan, op pad, dwars door de woestijn op Sarah. We konden niets zien. Ik vertrouwde op Sarah, zij op mij. Voetje voor voetje gingen we richting het dorp Quwayra en kwamen daar aan bij zonsopgang. Het dorp kwam in beweging. Sarah schrok overal van. Ezels die uit de vuilnisbakken aten of balkten. Een ontlading van de spanning om in het pikkedonker door de woestijn te lopen. Ik bond haar vast bij het politie bureau. De wachten stonden raar te kijken en wilden me eerst niet binnenlaten. Daarvoor kwam ik altijd met de pick-up en was het nooit een probleem om binnen te komen voor een kop koffie, ondertussen alle zaken met verblijfsvergunningen te regelen van de vrijwilligers. Ik legde hen de situatie uit en vroeg om hulp, om naar het camp te komen waar ik wist dat de partner weer naartoe zou komen. Met de nodige boodschappen keerde ik terug in het camp. De partner was er al… De politie kwam niet. Om 10 uur weer gebeld, er werd verteld dat ik moest wachten want de enige auto die de woestijn in kon was op verkeerscontrole. Ok. Wij waren niet urgent.

Iets met big brother en spionnen

Rond het middaguur kwamen ze. De partner was helemaal opgedoft. In zijn witte dishdash en rood geblokte koffyyah zag hij er zeer indrukwekkend uit. (In de witte kaftan met rode doek voor mannen). Ik was erbij met de vrijwilliger die wat Arabisch sprak en had mijn voicerecorder stiekem in mijn tas aangezet. De politie vertelde me later dat ze weinig konden doen. Hoewel ik er voor gezorgd had dat deze auto er was gekomen en betaald, stond deze op naam van de partner omdat ik geen bezit op mijn naam mocht hebben als niet ingeschrevene van Jordanië. Veel later toen ik de voicerecorder aan de advocaat had gegeven met het gesprek, hoorde ik dat de partner heel veel vreselijke dingen over mij had verteld. Ik zou een hoer zijn en met iedereen slapen. Nou inderdaad dat heeft hij geprobeerd in scene te zetten door iemand naar me te sturen om me te verleiden wat hem niet is gelukt. Deze probeerde ook mijn telefoon te bekijken en stond altijd te luisteren als ik aan de telefoon was. Onder het mom dat hij geen Engels kende… Ook werd ik in de gaten gehouden. Er reden teveel auto’s langs in de avond precies op een afstand dat ze konden bespioneren wat er gebeurde. Bij Bedoeïenen is dit absoluut niet gebruikelijk om maar in de buurt te komen van een plaats waar vrouwen zijn of van Bedoeïenen die je niet kent. Maar ja, ik was een westerse vrouw…volgelvrij… Ik was ook eens met gasten buiten het camp aan het slapen toen ook een auto heel direct en angstaanjagend op ons af kwam rijden met volle lichten tot heel dichtbij, en doorreed. Geen Bedoeïenen, die zullen dit nooit doen. Big brother was watching us. Of ik hoorde (de rotsen kunnen geluid dragen) of voelde dat er mensen dichtbij ons waren. Dat kon, want net voorbij het camp was alles open voor anderen. Ik had niets te verbergen… maar was zeer beledigd door deze voorvallen, waarvan ik wist dat ze niet gebruikelijk zijn.

Wat een prachtige plaats, met veel ruimte voor de paarden
Wat een prachtige plaats, met veel ruimte voor de paarden

Sheikhh

Het besef groeide dat dit niet meer goed zou komen. Het was het camp (met de paarden en de honden, de prachtige plaats in de woestijn die we aan het opbouwen waren en waar ik alles in had geïnvesteerd) of mijn zoon en ik. Ik wilde naar de sheikhh om deze als mediator in te zetten, heel gebruikelijk bij bedoeïenen. Ik hield van de plaats. Dit was mijn droom, ook al werkte niets 100% door alle tegenwerking en sabotage van de partner. Dit was de reden van mijn emigratie.

Deel van de kudde, vrij in de woestijn
Deel van de kudde, vrij in de woestijn

Opties en keuze

Het zal je niet verbazen dat de sheikhh een bekende was van de partner. Ook was het de vader van de vrouw van Ahmad. Ik had Ahmad al tijden niet meer gezien en gehoord. Dat kon niet want hij had tenslotte mijn ogen geopend. De sheikhh kende wel een paar woorden Engels maar te weinig om mij te begrijpen. De jongen die naar mij toe was gestuurd trad nu op als vertaler en… bleek natuurlijk aan de zijde van de partner te staan. Het was achteraf een zeer komische vertoning. Een paar zeer hebberige mensen die meer van me wilden. En ik, alleen, vrouw in een mannenwereld. Er werden me drie oplossingen getoond. Nr. 1. Ik mocht blijven, alleen…dat zou me 50.000 dinar (rond de 60.000 euro in die tijd) extra kosten en ze zouden me maar een contract geven om 5 jaar te mogen blijven dan zou alles van de partner zijn… Nr. 2. Het zou van ons blijven maar ik zou me nergens mee bemoeien, de partner zou de baas van alles zijn, ik mocht alleen investeren en zorgen dat er gasten zouden komen, en ik moest uit het camp vertrekken… Nr. 3. Ik zou vertrekken, me nooit meer laten zien en zou van de partner 100.000 dinar ontvangen… En dat werd in het zand uitgetekend voor de Bedoeïenentent van de sheikkh… Ik moest de volgende dag beslissen. Ik wilde een onafhankelijke vertaler om mijn verhaal duidelijk te maken. Ik weet hoeveel er bewust verkeerd vertaald zou worden door een helper van de partner. De apotheker van het dorp nam de taak op zich. Ik kwam daar regelmatig en hij en zijn vrouw kenden me en waren hele vriendelijke mensen. Boven de apotheek werden we verwelkomd. Ik kon mijn hele verhaal doen. De sheikhh vertrok. De apotheker vertelde me dat hij een goede advocaat wist en adviseerde me daar naar toe te gaan, hier was veel meer aan de hand. Maar ondertussen liep het geschil ook al bij de sheikhh. De volgende dag kwamen we weer samen. Om mijn keuze bekend te maken. Ik koos wat zij niet konden voorzien. Ze wisten hoeveel ik van de plaats hield. En hoeveel ik bij de paarden was betrokken en van ze hield en hoeveel ik al had geïnvesteerd, al is dat maar voor een klein gedeelte gebruikt in het camp en grotendeels terecht gekomen in de zak van de partner. En ze wisten dat het camp de reden van mijn emigratie was. Nr. 3. Ik zou vertrekken… Het werd stil… heel erg stil… Ik kon niet anders. Maandelijks kon ik alles draaiende houden maar ik had geen reserve meer. De partner had beloofd dat alles gebouwd zo worden en bleef me dat voorhouden terwijl hij niets uitvoerde. Ik kon duidelijk niet op hem bouwen. En toen de kraan met geld mijnerzijds stopte was zijn interesse weg. Ik wist dat hij dit project niet alleen kon opbouwen, zelfs al zou hij alles investeren wat ik hem had gegeven. Zonder gasten begin je niets…

Volgende week het laatste deel.

Volg je me al op facebook?

Dit is nu onze website: www.jordan-desert-journeys.com

Allemaal lievelingspaarden

Veulen in de woestijn, Jordanië.
Veulen in de woestijn, Jordanië.  Sharouk en Moon

Dat zijn ze allemaal. Net als bij mensen heeft ieder paard iets leuks en iets minder aangenaams.

Het is aan de verzorger/ruiter uit te vinden hoe je goed met je paard kunt communiceren om het beste naar buiten te brengen. En dat is precies de uitdaging waar ik zo van houd. Geen paard is hetzelfde. Wat bij de een werkt kan helemaal  niet aanslaan bij de ander. In de woestijn hebben we heel verschillende paarden. Allemaal lief en allemaal met een gebruiksaanwijzing.

Merries en hengsten samen

Alle paarden worden bij ons samen gehouden om zo een natuurlijke kudde te vormen. Meestal werkte dat perfect. Er was één dominante hengst, Sahem, de rest van de hengsten was jonger en paste zich aan.

Er waren zeven paarden toen ik emigreerde naar Jordanië.

Paarden in de woestijn, Jordanië
Paarden in de woestijn, Jordanië, Sarah

Sarah

Zij was er al heel lang. In de jaren dat ik al regelmatig naar Jordanië kwam was zij al in Aqaba. In het eerste blog Passie in Jordanië zie je haar foto in Aqaba. Inmiddels had ze een veulen dat  al was uitgegroeid tot een jong paard, een hengst, Mallouhh. Zijn naam betekent zoiets als zout (milhh). Sarah was de Alpha van de kudde. Allemaal konden ze staan/liggen te slapen en zij waakte. Ik heb haar maar een enkele keer echt zien slapen terwijl een ander paard oplette. Ze was altijd een beetje aan de magere kant maar hield wel van lekker eten.

Sarah was niet echt makkelijk om te rijden. Ze had nog wel eens nukken en wilde dan omhoog komen, gaan steigeren. Zij was ook het meest verwilderd toen we aankwamen. Inmiddels had ze een tweede veulen. Musraq, genoemd naar de rots waar we woonden. Weer een hengstje. Hij was nog maar een paar maanden en werd nog gezoogd. Er was weinig met Sarah te beginnen, we konden haar nauwelijks benaderen. Ik noemde haar altijd mijn wilde paardje. Het is echt heel erg als je aankomt en de paarden zien er verwaarloost uit. Je wilt ze knuffelen en verwennen. Maar dat ging even niet gebeuren want ze waren behoorlijk bang van mensen. Er was dus heel wat gebeurd… Maar daar kom je nooit helemaal achter.

Zoals zo vaak in de woestijn: je maakt een plan, dat blijkt niet te werken om allerlei verschillende redenen dus ga je over naar plan B. En vaak was het ook nog nodig om plan C uit de kast te trekken. Je wordt er creatief door. Onze paarden kregen heel veel liefde, maar we konden hen nauwelijks benaderen. Ze stonden in een paddock waar ze vrij waren om te gaan en staan waar ze wilden. Mijn zoon had heel veel geduld met hen. Hij was geen paarden gewend maar wist er gewoon voor ze te zijn. We zaten bij hen om ze te zien eten, we zaten bij hen om ze aan ons te laten wennen. We probeerden hen wel eens te pakken bij hun halster, maar we waren nog wat te vroeg.

De paarden begonnen zich meer op hun gemak te voelen. Er waren teveel mensen bij geweest die ze niet gaven wat ze nodig hadden en waar ze geen vriend mee konden zijn, laat staan een band mee konden opbouwen. Ze waren te vaak in de steek gelaten…Toen ze eenmaal in de gaten hadden dat ze gewoon iedere dag goed te eten kregen en er altijd schoon drinkwater was, kwam er ruimte om meer toe te laten.

Op een dag wilde ik op Sarah weg en we zadelden haar op. De anderen hadden geen ervaring met paardrijden dus ik zou alleen gaan. Ze was nooit de makkelijkste met opzadelen maar uiteindelijk lag alles goed. Haar veulen Musraq ernaast en ik op Sarah. Ik had haar al vaker bereden in de voorgaande jaren maar het was alweer een hele tijd geleden. Ze wilde niet vóór of achteruit. Stond vierkant en was niet in beweging te krijgen. Behalve dat ik voelde dat ze wel omhoog wilde om te steigeren.  Tja wat doe je dan. Mijn zoon gevraagd om haar aan de hand weg te leiden, met mij er op, van de paddock Waar ze altijd eten kreeg) in de hoop dat ze dan wel verder zou lopen. Nou nee, ze wilde alleen maar terug. En stond weer vierkant en stram. We hebben haar weer afgezadeld en samen met de andere paarden mee naar buiten genomen met de pick-up. Alsof er niets gebeurd was ging ze gewoon mee aan het touw aan de auto. Ze kreeg in ieder geval haar beweging.

Altijd hield ze me in de gaten, alsof ik bij haar kudde hoorde. Ze zag het als ik uit mijn tent kwam. Ze is een hele goede moeder voor haar veulen. Voedt hem met zachte hand op en we laten Musraq lekker bij zijn moeder.

Paarden in de woestijn, Jordanië
Sahem, paarden in de woestijn, Jordanië, Sahem

Sahem

Het lievelingspaard van mijn zoon. Met een afwijking naar links. Sahem was een koninklijk paard, hij kwam uit de koninklijke stallen. Niet eenvoudig in de omgang. Met behoorlijk wat karakter en temperament. In draf en in galop wist hij altijd hoe dan ook teveel naar links uitkomen, wat je ook doet. De enige die hem echt begreep was mijn zoon. In zijn handen werd hij als was. Met de anderen wilde hij altijd zijn trukendoos van stal halen en zonder die doos ging hij niet op pad. Je had er dus best je handen aan vol. Ik heb verschillende keren geprobeerd wat aan zijn linkse afwijking te doen, het verbeterde dan wel. Maar zodra je hem zijn gang liet gaan, de teugels liet vieren, veranderde de richting langzaam aan weer naar links. Ok, het hoorde bij hem.

Als hij geroskamd was dan glansde zijn vacht koperrood. Met zijn mooie manen was hij een hele knappe verschijning. Dikwijls stapte mijn zoon in korte broek, blote voeten en blote bast op Sahem, zonder zadel. Reed uit de paddock en alle paarden volgden hem. Hij was dé hengst. Mijn zoon de rattenvanger van Hamelen. Wat een schitterend gezicht. Een sliert paarden galoperend over de woestijnvlakten met Sahem en mijn zoon voorop, al juichend en ophitsend. Dat waren tijden dat mijn moederhart bijna uit elkaar spatte van trots.

Paarden in de woestijn, Jordanië
Paarden in de woestijn, Jordanië, Mallouhh

Mallouhh

Zijn naam komt van het zout dat hij eens at als jong veulen en er behoorlijk ziek door werd. Hij was er niet toen ik aankwam. Ze hadden hem naar Aqaba gebracht. Hij was misschien 2,5 jaar toen. Wat ik toen niet wist is dat hij al gebruikt werd om voor de carriage, de koets (die toeristen door Aqaba liet vervoeren) te lopen.  Het veulen was inmiddels uitgegroeid tot een mooi paard. Maar zoiets doe je niet met een jong paard. Laat ik me maar even niet uitlaten over hoe ik er aan toe was toen ik hoorde dat hij voor dit werk werd ingezet. Ik had enorm boos kunnen worden maar liet het niet blijken. Inwendig kookte ik. Wetend dat je er niets mee bereikt om dat te uiten als vrouw in een Arabisch land.

Gedurende lange tijd bleef ik steeds maar vragen of ik hem mocht bezoeken. Eindelijk werd ik naar hem toe gebracht. Hij stond onder een weg tussen de betonnen pilaren. Ik had al allerlei lekkers in mijn tas gestopt want ik had al een vermoeden hoe ik hem zou kunnen treffen. Het was nog erger. Hij was kreupel, uitgemergeld. Omdat hij niet kon werken kreeg hij nauwelijks te eten. Zijn ogen stonden dof. Hij wilde er niet meer zijn. Met tranen in mijn ogen liep ik naar hem toe en begon tegen hem te praten. Een sprankje, hij herkende me. At alles wat ik had meegenomen op maar heel langzaam. Ik heb hem nog schoon water gegeven.

Nu moest ik het heel goed aanpakken. En een plan bedenken. Ik wilde hem in de woestijn terug. Bij zijn moeder, bij zijn maatjes. Het is gelukt maar vraag niet hoe, het kostte heel veel overredingskracht. Je voelt je dan zo ontzettend machteloos als de andere partij zijn macht gebruikt om jou iets niet te gunnen, terwijl ik wist dat hij daar ten dode was opgeschreven en bij ons misschien nog een kans zou hebben om deze mishandeling te overleven. Hij kwam met een truck. Dat werd niet aangekondigd en ik was er niet (bedenk dat dit waarschijnlijk bij het arrangement hoorde). De Jordaanse jongen die bij ons werkte (aangesteld door de partner) kreeg bericht en werd naar de grote weg gebracht om Mahlouhh naar het camp te brengen. Een kilometer of 5-6. Inmiddels was ik gearriveerd en zag de jongen rijdend op Mallouhh aankomen, gekkenwerk. Mahlouhh kwam uitgeput aan. Hij kon nauwelijks op zijn benen staan.  Zijn voorbenen ver naar achter en zijn achterbenen ver naar voren. Tussen voor- en achterbenen misschien 10 cm. En op 4 benen kreupel…Dit was pure dierenmishandeling. We hebben hem bij zijn moeder en broertje gezet. Hij was echt helemaal op en lag het liefst te rusten. Het heeft een week geduurd voordat hij normaal kon staan. Zijn ogen nog steeds dof. Toch zag je dat hij iedere dag wat opknapte.

Hij was blijkbaar heel bewust op verschillende manieren gebroken. We vroegen niets van hem, hij hoefde niets, we gaven hem te eten en water en heel veel liefde. Afhankelijk of hij wilde liepen we een rondje met hem aan de hand. Na een week begon hij wat aanspreekbaar te worden en ging zich een beetje bemoeien met de andere paarden. Hij zag ze in ieder geval weer. Maar het levendige mooie paardje zoals ik hem kende was er niet meer. Helaas zou hij nooit meer de oude worden. Eenmaal aangesterkt kon je wel weer spreken over een paard. Ook zijn we hem heel voorzichtig gaan berijden.  Daar had hij samen met de andere paarden wel plezier in. Snel kon hij nog niet in het begin.  Later wel weer wat. Omdat ik van dit paard hield mocht hij blijven. Bij ons was hij in goede handen en hoefde niet bang te zijn. Er zijn heel wat tranen vergoten om hem.

Paarden in de woestijn, Jordanië
Paarden in de woestijn, Jordanië, Riem

Riem

Zij  werd mijn lievelingspaardje. Haar naam betekent gazelle. Een donkergrijze merrie. Ze kwam uit het noorden van Jordanië werd me verteld. Ze was een buitenbeentje. En had ook wel iets koninklijks over zich. Ze at nooit met de andere paarden. Die wilden haar er ook niet bij hebben. Ze was erg op zichzelf. Zij was één van de jongere paarden. Ik wist niet of ze ooit bereden was. De eerste maanden hebben we dus nooit op haar gereden. Ze verdroeg het zadel ook niet dat we op haar legden als we met de andere paarden gingen rijden. Op een dag was er een Jordaanse jongen en hebben we haar opgezadeld om te kijken of ze het leuk zou vinden. Bedoeïenen gaan altijd op een paard zitten en zetten het meteen in galop. Het was een schitterend gezicht. Ze deed het. Daarna ben ik haar gaan rijden. Ze had er zoveel plezier in. Alsof ze al kon rijden.  Het enige nadeel is dat ze best vaak hoestte. Dat zat schijnbaar in haar en we konden het ook niet onder controle krijgen. Voor mij was ze perfect. Was zeer wendbaar en deed wat ik haar vroeg. Samen met mijn zoon hebben we met Riem en Sahem hele mooie tochten gemaakt.

Paarden in de woestijn, Jordanië
Paarden in de woestijn, Jordanië, Sharouk

Sharoek en Moon

Zij was een lichtgrijze merrie. Op de een of andere manier vond ik haar altijd de slettebak. Ze papte met alle beschikbare hengsten aan en het was dus ook niet zo verwonderlijk dat ze zwanger was toen ik kwam. Ze kwam samen met Najim wat een veelbelovende hengst zou moeten worden, en welke niet zonder haar aangeschaft zou kunnen worden. Althans dat zijn de verhalen die ik te horen kreeg. Of ze waar zijn is een tweede.

Sharoek was wel een heel gevoelig paard, haar naam betekent zonsopgang. Op een dag voelde ik me niet lekker. Er was even teveel gebeurd om zomaar te kunnen accepteren en kon het even niet verwerken. Ik ging in het donker naar de paarden en vond mijn plekje op een steen tussen hen in. Ze stonden allemaal half te slapen , wat te kauwen op de laatste grasstengels. Nog te proberen een korreltje haver te vinden. Tussen de paarden kalmeerde ik altijd. Hun bezige geluidjes, de manier waarop ze reageerden. Het was juist Sharoek die naar me toe kwam. Ze ging naast me staan. En liet haar hoofd op mijn hoofd hangen. Haar mond op mijn kruin. Ik was tot tranen geroerd. Dat zij haar hoofd precies op die plek hield betekende voor mij dat alls goed zou komen. Door haar werd ik even afgesloten van de prikkels die van buiten kwamen. Voor mijn gevoel bleef ze een paar minuten zo staan en ging daarna verder met waar ze mee bezig was. Ik was haar zeer dankbaar.

Om te rijden was ze een hork. Niet vooruit te branden, altijd op de rem. Misschien kwam het omdat ze zwanger was maar het zou geen belemmering moeten zijn. We hebben haar met rust gelaten tot na de bevalling. Tot ze hersteld was en het veulen overal achter haar aan dartelde.

Bevallen van haar eerste veulen en niet weten wat te doen. We verwachtten het veulen iedere nacht. Ik liep dan ook vaker iedere nacht naar de paarden om te kijken of alles goed ging. En toch hebben we de geboorte niet gezien. Mijn zoon kwam op een ochtend vroeg als eerste buiten en wekte me met een heel beroemde schreeuw…MAAAAM.

Paarden in de woestijn, Jordanië
Paarden in de woestijn, Jordanië, Moon

Ik wist meteen dat het veulen er was. Ze stond al op haar beentjes, maar niet bij haar moeder. Die was op zoek naar eten en had geen oog voor het veulen. En het veulentje? Ze was onder het hek doorgelopen naar de hengstenpaddock…..  Het was allemaal even heel onwerkelijk. En ook wel chaotisch.  Een moeder die niet wist dat ze een veulen had en een netgeboren veulen tussen de hengsten. Stap 1. Het veulen optillen en naar de moeder brengen. Ze stond erbij en keek ernaar. Geen knuffel. We hebben geprobeerd het veulen aan de borst te laten ruiken in de hoop dat ze zou gaan drinken. Maar moeder schopte in het rond… Het leek erop dat het niet allemaal vanzelf zou gaan en ik kreeg al scenario’s in mijn hoofd van een babyveulen voeden iedere twee uur, dag en nacht.

Eerst maar even een paar keer diep adem halen.  Nieuw plan (B). Toch maar eerst Sharoek benaderen en bekijken waarom ze aan het schoppen is als de baby wil drinken. Het lukte me om en paar druppels melk uit haar uier te krijgen terwijl mijn zoon haar vasthield. Met de paar druppels melk naar de baby, die ze wel lekker vond. Nu met de baby naar de moeder om ze eens in alle rust kennis te laten maken. Het leek goed te gaan. Nu nog drinken. Daar was wel hulp bij nodig. Sharouk schopte nog steeds.

Plan C. Sharouk eens lekker verwennen. Alle paarden eten geven en Sharouk wat extra wortels.  Ja, ze had een prestatie geleverd en had honger. Het veulentje stond er nog een beetje verdwaald bij. Nog niet geaccepteerd. Geen ander paard dat zich over haar ontfermde, ze wilden wel kennis met haar maken en kwamen haar begroeten, maar niemand van hen was haar moeder. We hadden vertrouwen in het natuurlijke verloop van het leven.

Alle paarden waren verzadigd, tijd voor een nieuwe poging om moeder en veulen samen te brengen. Mijn zoon met het veulen en ik met de moeder en dan proberen om ze samen te brengen. Eerst met neus contact en daarna toch het veulen naar de borst brengen. En steeds voorkomen dat Sharouk zou schoppen. Ik hield haar been tegen terwijl mijn zoon probeerde het veulentje dichter bij de uier te brengen. Ik melkte haar nogmaals om het veulentje te laten ruiken en proeven.  Uiteindelijk is het wel gelukt. Onervaren moeder en verdwaald veulen vonden elkaar weer. Wij waren wel  heel erg blij dat vanaf dat moment moeder en veulen onafscheidelijk waren. We gaven het veulen de naam Moon omdat ze tijdens een mooie maan geboren was.

Paarden in de woestijn, Jordanië
Paarden in de woestijn, Jordanië, Musraq

Musraq

Het tweede veulen van Sarah. Genoemd naar de rots waar we wonen. Een lief hengstje. Nog jong en onstuimig. De jongste van het stel voordat Moon werd geboren. Sarah is een perfecte moeder. Met mijn zoon verschil ik van mening. Hij vind dat het veulen na een maand of negen maar eens moet leren niet iedere keer naar zijn moeder te huppelen voor melk. Ik vind het zo lief dat moeder en zoon zo’n sterke band hebben met elkaar. Het is ook een heerlijk gezicht in de wei. Musraq wordt dus bij de hengsten gezet en Sarah blijft bij de merries. Maar we hadden er niet op gerekend dat de band tussen moeder en zoon zo groot was dat Musraq het presteert om tussen het hek door bij zijn moeder te drinken. Zijn moeder Sarah moedigt dat ook aan. Dit werkt dus niet.

We verleggen onze aandacht naar plan B. Moeder aan een touw, kind bij de hengsten. Musraq vind het heerlijk om met hen te spelen en uit te dagen. Ze geven wel aan wanneer ze er genoeg van hebben. Als hij uitgespeeld is merkt hij dat hij niet meer bij zijn moeder kan drinken. Tja en dan begint hij te huilen. En moeder Sarah gaat hem roepen… Het doet mij best wel een beetje pijn om dit zo te doen. Iedere dag wordt de tijd dat hij van zijn moeder verwijderd wordt, verlengd. Tot hij op een dag gespeend is en de melk opgedroogd. Hij blijft proberen maar het is op. Hij is nu klaar om een echte hengst te worden.

Paarden in de woestijn, Jordanië
Paarden in de woestijn, Jordanië, Najim

Najim

Samen met Sharoek kwam hij bij ons. Een klein hengstje nog maar, zijn naam betekent ster. Een klein, wat gedrongen, vierkant  paardje, ik kon me niet voorstellen dat hij kon uitgroeien tot een mooie hengst. Ik kreeg natuurlijk niet te horen hoe oud hij was. Hij was heel wollig, zijn haar was lang. Een lang recht hoofd met een grote witte bles. Zijn hoofd in verhouding groot ten opzichte van zijn lichaam. Hij was onze brokkenpiloot en heel erg ontdeugend. Midden in zijn paarden puberteit en altijd in voor een geintje. En ook heel brutaal. Mijn zoon had geen geduld voor hem. Met alle paarden kon mijn zoon overweg als niemand anders behalve met Najim. Er was geen klik. Wel met mij. Hij bedacht de meest wilde spelletjes en dat werd hem op een dag fataal. Je kunt de grote hengsten uitdagen. Je kunt gaan rennen door de paddock. Je kunt alleen niet als een kip zonder kop alle kanten uitstuifen want er zijn hekken. En…daar kwam hij mee in botsing op een dag. Frontaal.

Zijn huid op de bles was geknapt. Een grote winkelhaak van 20 x 10 cm waarvan je de huid kon optillen. De dierenarts gebeld om langs te komen. Hij was in Aqaba. Hij zou zijn collega wat antibioticaspuiten laten klaarleggen die we gedurende drie dagen in en op de wond moesten aanbrengen. Meteen opgehaald om direct de wond te kunnen behandelen. Het bleef er goed uitzien. Hoewel het een enorme klap was bleek Najim daar niets van te hebben. Na drie dagen heb ik er iedere dag honing op aangebracht. Zo goed als het ging wel steeds verbonden om de vliegen op afstand te houden. De wond genas snel en mooi. Je bleef de winkelhaak wel zien maar de snee heelde fantastisch.

Paarden in de woestijn, Jordanië
Paarden in de woestijn, Jordanië. Moon

Acht prachtige paarden stonden er bij ons. De oudere klaar om te vertrekken met gasten. De jongeren om een mooie jeugd te hebben en op te groeien met veel liefde om hen heen.

Het meeste paardentuigage kwam uit Nederland en paste de Arabische paardjes perfect. Alleen Sarah had een Arabisch zadel omdat haar wervels wat verhoogd lagen waardoor er geen Engels zadel op paste.

Ze waren gewend aan het klimaat en hadden een prachtig leven samen met ons in de woestijn. We genoten, maar dat mocht niet voortduren…

Volgende keer lees je over het afscheid nemen van de paarden, de honden, van de prachtige plaats, van mijn droom.

Ondertussen kun je wel volgen wat ik nu doe in Jordanië: Facebook: Jordan Desert Journeys

Postzegel foto’s van Hélène en Laurent uit Frankrijk, onze vrijwilligers voor een paar maanden.

Passie voor Jordanië

Hoeveel mensen er wel niet vragen hoe ik nu uitgerekend in Jordanië verzeild ben geraakt, veel. De eerste keer dat ik hier kwam, in 2003 reed ik niet eens meer paard. Ik was op zakenreis. Nu kan ik zeggen dat het mijn passie en liefde zijn die me onweerstaanbaar naar Jordanië hebben getrokken.

Tweede vraag, ben je naar Jordanië gegaan voor de liefde? Nee. Ik ben hier gekomen en gebleven vanwege mijn liefde voor de woestijn en mijn passie voor paarden.

Paarden vormen een rode draad in mijn leven. Mijn ouders verbleven iedere vakantie op de camping in Petten. En daarnaast stond De manege… Kleine kinderen konden een pony huren om een rondje van een uur mee te lopen. Wat een feest en wat zal ik gezeurd hebben om weer te mogen. Eenmaal 12 jaar mocht ik eindelijk overstappen op een ‘groot’ paard. Voor een strandrit. Ik had geen ervaring behalve op de pony en het was meer een kwestie van jezelf goed vasthouden, blijven zitten en meegaan met de groep. Dit was hèt natuurlijk helemaal. Iedere vakantie een 10-ritten kaart om door de duinen en langs het strand te rijden. Jippie. Daar moest ik dan ook het hele jaar op teren. Verder kon je mij natuurlijk bijna dagelijks daar op stal vinden om de paarden te verzorgen, mijn tweede thuis in de schoolvakanties.

Paardrijden in Wadi Rum, Jordanië. Grenzeloos paardenmeisje.
Paardrijden in Wadi Rum, Jordanië. Grenzeloos paardenmeisje.

Pas nadat ik betaald werk had ben ik lessen gaan nemen op een manege alias kleine boerderij in het noorden van Friesland. Iedere keer was het weer heel spannend om keihard galopperend tussen de vele steunpalen van het dak te manoeuvreren. Het benauwde me ook om in zo’n kleine ruimte te zijn, nog niet eens een kwart van een normale rijbak. Maar beter dit, dan niets.

Ik koos ervoor om mijn geluk in de buurt van Amsterdam te gaan zoeken, want daar was werk voor mij. Het eerste wat ik wilde na de verhuizing was een manege zoeken waar ik kon gaan lessen. Naast het Amsterdamse Bos, buitenritten en binnen lessen. Ik leerde daar iemand kennen wat later mijn man zou worden. En hij had een eigen paard, daar kwam ik pas veel later achter. En ik mocht er niet op rijden…

Oleto zou politiepaard worden maar werd afgekeurd en als 3-jarige Gelderse ruin aangekocht. Het was een onmogelijk paard. Een draak op stal met een Pandora-doos vol trucjes als iemand op hem reed… Niemand wilde hem verzorgen dus voelde ik me geroepen. We raakten langzaam aan elkaar gewend en hij liet het verzorgen schoorvoetend toe. Hij kon echt met vier benen in de rondte slaan en zich pardoes met zijn achterwerk naar je toe keren. We werden uiteindelijk iets dat op maatjes lijkt. Maar ik mocht niet op hem rijden…

Voor rugproblemen nam ik privélessen om zo mijn rug soepeler te krijgen. Het werkte. Hoe groot was mijn verbazing dat ik in de bak mocht wachten en Oleto opgetuigd binnen werd geleid. Yes, eindelijk, ik mocht. Natuurlijk haalde hij ook bij mij zijn volledig assortiment aan trucjes uit de kast. Maar ik leerde, en op een dag nam ik hem alleen mee naar buiten, het bos in. Ik had van alles verwacht maar niet dat we een heerlijke relaxte rit zouden maken. Wij konden het samen eigenlijk erg goed vinden en wat ben ik nu blij dat ik een best moeilijk paard heb leren berijden.

Tijdens mijn zwangerschappen kreeg ik weer veel last van mijn rug en dat ging ook daarna niet meer over. Er zat niets anders op dan te stoppen met paardrijden…

Paarden grazen onder de brug in Aqaba. Grenzeloos paardenmeisje.
Paarden grazen onder de brug in Aqaba. Grenzeloos paardenmeisje.

Eenmaal in Jordanië kwam ik weer veel in contact met paarden. In Aqaba waar ze vóór de koets gebruikt werden. Ze stonden op een landje bij de grote hotels. Water werd afgetapt van de leidingen voor de irrigatie van de palmbomen. Eten wat de pot schaft. Van tomaten tot rijst tot soms wat gerst, overgebleven groenten van de groenteboer en wat laten grazen onder de brug waar het in de winter en het voorjaar redelijk groen is. Een vrij karig dieet wat er in resulteerde dat veel paarden de vuilcontainers afstruinen als ze het voor elkaar kregen om zich los te worstelen.

In een soort sloppenwijk van Aqaba, kleine stenen huisjes met zinken daken en daarbij allerlei bouwsels uit afvalmateriaal kwam je ook paarden tegen. Soms bij/in huis gehouden soms op een landje apart samen met geiten, schapen, kippen in een krakkemikkig bijeengehouden omheining.

Verleden tijd, paardenkoetsen in Aqaba. Grenzeloos paardenmeisje.
Verleden tijd, paardenkoetsen in Aqaba. Grenzeloos paardenmeisje.

Eens werd me een paard aangeboden om te kopen. We hadden het paard gered, hij was meer dood dan levend. Hij stond met ijzeren boeien om de voorbenen, zonder water en was helemaal uitgemergeld. Met het verhaal erbij dat dit door de regering was gedaan. Ik verstond toen nog geen Arabisch dus ze konden me van alles wijs maken. In ieder geval lukte het wel om de drie paarden die er stonden vrij te krijgen, later dacht ik dat het misschien kwam omdat zij hadden verteld dat ik foto’s ging nemen en deze in het buitenland zou gaan publiceren (er was gevraagd mijn camera mee te nemen).

Een tijdje later mocht ik dus, wat toen het slechtste paard was, kopen en moest daar uiteraard de hoofdprijs voor betalen… Hij zag er gelukkig veel beter uit, maar ik heb er van afgezien. Ik woonde ook nog niet in Jordanië en het was pure afzetterij.

Om de paar maanden was ik in Jordanië te vinden en na 14 jaar niet te hebben gereden wilde ik het zooo graag weer proberen. Ik sprak een privéreis af, in de woestijn, omdat ik meer dan een uurtje wilde proberen. En omdat ik niet met een groep mee zou kunnen want ik had geen idee hoe het zou gaan. Dus…3 dagen door de woestijn met een mede-ruiter en een jeep.

Paarden onder de brug in Aqaba. Grenzeloos paardenmeisje.
Paarden onder de brug in Aqaba. Grenzeloos paardenmeisje.

De eerste dag heb ik alleen maar gestapt. Ik had een rustig paard gevraagd en dat was hij zeker. Zijn naam: Bandar, hij moest zelfs flink aangespoord worden om in beweging te komen.

De tweede dag kreeg ik meer zelfvertrouwen, geen pijn behalve wat stijf. De jeep en de andere ruiter waren al ver weg en er lag een grote zachte zandvlakte tussen ons. Ineens bedacht ik, als ik nu niet iets ga doen wordt het ook nooit meer wat. Stappen op een paard is leuk maar hij kan zoveel meer. Dus zette ik hem heel voorzichtig in draf. Dat zat niet zo comfortabel, maar ik wilde nu doorzetten dus zette ik hem in galop.

Wat er toen gebeurde is bijna niet te omschrijven. Veertien jaar niet gereden omdat het echt niet kon en dan ineens voel je weer hoe fantastisch het is om op een galopperend paard te zitten, de vrijheid tegemoet. Ik kon alleen maar blij zijn, lachend en huilend galoppeerden we samen naar de anderen.

Na deze paardenreis ging ik vaker rijden, op allerlei paarden van de bedoeïenen. Ze hebben allemaal Arabisch bloed door hun aderen stromen, het ene paard meer als het andere. Zo kwam ik ook in aanraking met hele temperamentvolle paarden. Het terrein waar ik kon rijden in Aqaba was een landje waar ook veel rommel werd neergegooid dus het was manoeuvreren tussen gebroken glas, stukken prikkeldraad, ijzeren stangen, betonblokken en ander puin en groot afval. Levensgevaarlijk. Wel viel op hoe rustig en gecontroleerd zelfs hele vurige paarden waren als ik ze bereed, in tegenstelling tot de Bedoeïenen die op het paard sprongen om direct als een gek rond gaan racen. Als ze daarna wilden stappen bleven de paarden dansen, klaar om er weer vandoor te sprinten. Heel spectaculair…

Paarden in Aqaba, Grenzeloos paardenmeisje.
Paarden in Aqaba, Grenzeloos paardenmeisje.

Ik vind het heel belangrijk om welk paard je ook rijdt, je eerst de tijd moet nemen om aan elkaar te wennen en elkaar te begrijpen voordat je iets gaat vragen. Een groot verschil van mening met de Bedoeïenen. Zo hadden we wel meer niet met elkaar overeenstemmende ideeën over paarden.

Volgende keer gaan we naar de woestijn waar ik negen maanden in een tent heb gewoond met 7 paarden.

Wil je alvast weten wat ik nu in Jordanië doe? Dat zie je hier.