Tag Archives: #Grenzeloospaardenmeisje

Mijn paard Samiha woonde in een Bedoeïenentent

Samiha, mijn paard met als stal een Bedoeïenentent.
Samiha, mijn paard met als stal een Bedoeïenentent.

Zonder naam is ze gekomen, nu is haar naam Samiha: vrijgevig, vriendelijk, tolerant van hart, verheven, geprezen en veredeld.

Komend uit de woestijn waar we 8 paarden hadden missen we het gezelschap van een paard erg veel. Het is leeg. Ik krijg opmerkingen van mensen die het goed bedoelen: “Brenda, jij moet een goed paard hebben, Arabisch bloed, neem het niet van de eerste de beste die je een paard aanbiedt”. En van mijn zoon: “Mam, we moeten nu echt een paard hebben”. Hij wil weten waar we aan toe zijn. “Ik ga echt niet de groep leiden op een paard dat ik niet ken”.

Ik probeer de gemoederen te sussen en vraag iedereen rustig af te wachten insh’alla zal er een paard komen. Op tijd!

Wonend in Jordanië hoor je het woord insh’allah dagelijks. Als God het wil. Ik vertrouw erop dat we voorafgaande aan de groepen die gepland staan een paard hebben. Meerdere van mijn Bedoeïenenbroers zijn er mee bezig en ondertussen heb ik nog steeds hoop dat onze paarden (uit de woestijn) naar ons toekomen. We wachten al drie maanden. Niets overhaast doen.

Een paard! Yes. No…

Op een dag belt Ahmed: “Brenda, ik heb misschien een paard. De jongen werkt bij de politie en na zijn werk rijdt hij iedere dag”. We willen een ervaren bereden paard. Het is een hengst en weet alles. Ahmed verteld aan de man dat het paard een cadeau van zijn familie aan mij is (zodat we de mogelijkheid hebben om het paard te bekijken) en dat hij (Ahmad) betaald, maar de prijs blijft veel te hoog.

Ahmed heeft het plan om naar een stal in de bergen te gaan.

Een paard, misschien???

Op een dag na de Ramadan en het Suikerfeest reist Ahmed af. Ahmed, geen verstand van paarden, nooit op een paard gereden bekijkt hij de kudde en probeert te kiezen. Mijn zoon heeft een lijst met eigenschappen samengesteld waaraan het paard moet voldoen en hij kiest o.a. een zwart paard (heel zeldzaam onder Arabieren). “Wil je dat paard meenemen?” Hij kijkt Ahmad heel smekend aan. Ahmad heeft een zwak voor mijn zoon en beloofd zijn best te doen.

Samiha, mijn nieuwe paard. In Wadi Rum, Jordanië.
Samiha, mijn nieuwe paard. In Wadi Rum, Jordanië.

Toeval bestaat niet. Na wat praten blijkt de eigenaar van de stal de vader van Ahmed te kennen die hem in het verleden voor een jaar een auto heeft geleend. Ahmed belde zijn vader om ze met elkaar te laten praten. De verkoper vervolgde tegen Ahmad: “Ik ken je vader en hij was heel goed met mij. Kom, ik heb binnen een nog beter paard, maar deze is niet voor de verkoop. Als je deze merrie wilt dan zijn de kosten hoger, haar moeder is hier en we willen verder fokken met deze lijn”. Ahmed op zijn beurt: “de vrouw (ik dus) heeft me dit bedrag gegeven voor een goed paard en 50 JD extra voor het transport”.

De man accepteert uiteindelijk het bod wel en het paard wordt onder escorte van Ahmed op transport gezet naar Quwayra.

Op dat moment was ik in de woestijn met mijn zoon en een broer van Ahmad en zijn vriend om een bijzondere plek op te zoeken en om het diner te bereiden. Het was 3 maanden geleden dat mijn zoon in de woestijn was geweest omdat we nu, zonder auto, afhankelijk waren van anderen. Me absoluut niet realiserend dat de komst van een paard voor de verandering eens zo snel kon gaan. Meestal duurt zoiets dagen/weken voordat alles geregeld is, wist ik uit ervaring. We zaten buiten de connectie met de telefoon… En ondertussen kwamen er heel veel telefoontjes van Ahmed naar mij… Die mij niet bereikten…En aan de andere kant van de lijn was Ahmad die meer en meer in paniek raakte omdat ik niet te bereiken was.

Het eind van het verhaal is dat Ahmed de chauffeur van de truck, ook wel Diana genoemd (naar het merk truck en veel gebruikt voor het vervoer van groente en fruit en dieren) naar een plaats met hoge zandbergen heeft geleid, ongeveer 2 kilometer van het dorp. Ahmed heeft Samiha uit de truck geleid die tegen een zandhoop geparkeerd was om het makkelijker voor haar te maken om uit de truck te stappen. Helemaal alleen, zonder ervaring met paarden heeft hij haar lopend naar het dorp gebracht. Bang dat hij haar niet kon houden en dat ze ervandoor zou gaan. Het waren 2 lange kilometers.

Bij het huis van iemand anders waar Samiha zo goed en zo kwaad als het ging aan een touw stond vastgebonden, wachtte hij op ons, wat nog geruime tijd duurde. Ahmed was behoorlijk boos op mij omdat ik er niet was en tegelijkertijd ongerust over het paard, dus ik had wel wat goed te maken.

We arriveerden. Wat er toen door me heenging. Nietsvermoedend kwam ik aan, eigenlijk kon ik het niet helemaal bevatten en geloven dat Ahmad daar met een paard was.

Aan de ene kant trof een boze maar trotse Ahmad die de klus geklaard had. Aan de andere kant ons eigen paard waar we verwachtingsvol mee kennis wilden maken. Als je dan eindelijk je eigen paard voor het eerst ziet (in het donker) dan wordt je toch meteen verliefd?

Ze bleef muisstil staan toen ik haar vanaf de zijkant benaderde en mijn hoofd tegen haar nek legde. Haar zachte haar, haar majestueuze fiere houding, haar lieve karakter (waar ik later achter kwam). Ik kuste haar donzen zachte neus en durfde in haar verwachtingsvolle ogen te kijken. Gefascineerd keek ze me aan en geeft me de boodschap door dat alles in orde zal komen. Instinctief aaide ik over al haar benen terwijl ze rustig bleef staan. Mijn zoon leidde haar naar een muurtje zodat ik makkelijk kon opstappen zonder zadel en teugel. Samiha accepteerde me direct en wist dat ze bij ons hoorde. Mijn zoon heeft haar naar huis geleid waar ze in de binnenplaats staat. Haar huis is de zwarte bedoeïenentent. We hadden die nacht niets te eten voor haar. Tussen de bomen in de tuin naast het huis heb ik zoveel mogelijk gras geplukt en dat samen met een handvol dadels gegeven. De volgende ochtend zou alles goed komen en konden we barseem (hooi) en shaïr (gerst) gaan halen.

Paardrijden in de woestijn van Jordanië. Bij Wadi Rum.
Paardrijden in de woestijn van Jordanië. Bij Wadi Rum.

Een naam had ze nog niet. Mijn zoon is de volgende dag op haar gaan rijden om uit te proberen en hij was heel tevreden. De dag daarop ben ik, na 3 maanden weer in het zadel gaan zitten en had een geweldige rit met haar rond de rots in de woestijn achter het huis. Ze is nog wat schrikkerig maar heeft alle vertrouwen in mij. En ik in haar. De rit gaat vrij ontspannen, het is aangenaam op Samiha, om aan elkaar te wennen en elkaar af te tasten.

Teruggekomen van mijn mooie woestijn-rit waarbij ik alle gangen kon uitproberen, ben ik naar de binnenplaats van de ouders van Ahmad gereden om Samiha, nog steeds zonder naam aan hen te laten zien. Vele mubaraks (gelukwensen) van allen die er waren. Even heeft de toen éénjarige, enige zoon van Ahmed op het paard vóór mij gezeten en een rondje gereden, waarna mijn zoon Samiha naar huis heeft geleid.

De moeder van Ahmad vertelde me dat ik het paard Samiha kon noemen. Aan Ahmed heb ik de betekenis gevraagd en de volgende dag had ze een naam. Onze Arabische Samiha!

Ze bleef drie dagen “op zicht”. Aan het einde van de derde dag belde haar vorige eigenaar naar Ahmed. “Ik betaal 300 JD meer dan het bedrag dat jij me hebt gegeven om haar weer terug te krijgen!

Voor geen goud willen we Samiha meer missen. En ik dank mijn God dat Ahmad Samiha voor mij heeft uitgezocht! En dank je wel Ahmed dat je deze, voor jou hele moeilijke en ongebruikelijke klus hebt volbracht.

PS. Waarom ik niet met Ahmad ben meegegaan om een paard uit te zoeken? Omdat een Bedoeïen dit beter kan regelen als mannen/Bedoeïenen onder elkaar. Bovendien zou ik als buitenlandse vrouw misschien niet de beste paarden te zien krijgen of zou ik de hoofdprijs voor een paard moeten betalen. Een van de weinige mensen die ik echt kon vertrouwen was Ahmad. Hij heeft me tot het einde begeleid en geholpen als een broer.

Klik hier voor meer avonturen in de woestijn de Wadi Rum in Jordanië.

Wil je komen paardrijden in de woestijn?  Er zijn verschillende mogelijkheden, kijk maar eens op: Jordan Desert Journeys

 

 

Een sprookje van niets

Sahem en Sarah
Sahem en Sarah

Het sprookje was over en uit. De keuze bepaald. Ik ging weg en de partner zou me uitkopen (zou het?)…Hij probeerde me nog met veel geslijm te houden en dat hij het geld niet had nu, we zouden dit samen kunnen doen en er iets moois van maken… maar ik moest wel weg van het camp. Hoopte hij op oplossing 2? En probeerde hij dat mij nu op te dringen? Na alle komedie van 9 maanden zogenaamd ziek zijn en alle agressie van de laatste dagen? Er was bij mij totaal geen vertrouwen meer in hem.

We gingen terug naar het camp. Ik had duidelijk niets meer te zeggen, was van hem afhankelijk want hij had de auto en tegelijk had ik heel veel te goed. Ik heb weinig geslapen. We moesten weg maar hoe. We hadden ineens geen thuis meer. Waar moesten we naartoe. De paarden werden nog steeds door ons verzorgd. De paddock was deels afgebroken. Het was niet meer van mij en ik kon het maar nauwelijks geloven. We waren allemaal verslagen. Ik wilde naar het dorp om een huis te vinden waar we naartoe konden met z’n vieren en hopelijk de paarden en de honden. Ik heb mijn uiterste best gedaan om de paarden mee te krijgen maar de partner wilde alleen zijn eigen verhaal horen. Uit wraak dat ik wegging mocht ik niets. Het waren wel mijn paarden… De weg naar het dorp was heel erg lang. Over 8 km kun je een klein half uurtje doen maar het werden er twee. Nog meer geslijm en overreding dat ik dit niet kon doen, hem niet zo kon achterlaten… Hij werd nu ineens het slachtoffer en ik was de boosdoener… Ik zei dat hij me ergens af kon zetten om een huis te vinden, het maakte niet uit of het bij de Sheikhh was of bij Ahmad. Zo bleef de beslissing bij hem en kon hij mij of mijn helpers nooit ergens van beschuldigen. Ik werd bij Ahmad neergezet. Hij hielp me met een huis. Naast hen. Groot met een enorme court yard. Vrij prijzig, het was van zijn broer die het ooit gebouwd had maar er niet woonde.  Nu nog auto’s om de vele spullen te verhuizen. Al mijn huisraad was met de zeecontainer overgekomen uit Nederland. Ahmad heeft me teruggebracht, samen met zijn vrouw en kinderen, want de partner was nog steeds bezig om me te bespieden en zijn verdenking was dat Ahmad en ik iets zouden hebben samen… We werden inderdaad gespot…met de hele familie in de auto op weg om mij af te zetten in het camp… Wat moet iedereen bang van mij zijn geweest om me als een misdadiger in de gaten te houden en te achtervolgen om te zien wat ik doe.

Mijn zoon op Sarah
Mijn zoon op Sarah

De partner zat in het camp. Het was al avond. Met veel consorten om hem heen. Ik liep op ze af want ik wilde de auto en de tractor gebruiken om spullen te vervoeren. Geen reactie, dat was natuurlijk wel te verwachten van een stel kerels, waarvan ik de meeste kende, die mijn gast waren geweest… waarvan je denkt dat ze volwassen zijn. En ook…heel kinderachtig, de pick-up stond helemaal achter in het camp geparkeerd. Achter een rots. Een plaats waar je de auto nooit meer uit zou kunnen halen zonder schrammen. En de partner had die ervaring… Ik bleef bij hen staan, zonder uitgenodigd te worden om te gaan zitten en dat werkte wel wat op hun zenuwen. De anderen probeerden zich ermee te bemoeien maar durfden ook niet erg… Om de impasse te doorbreken pakte ik mijn mobiel en vroeg of ik de sheikhh dan maar zou bellen om te vragen of ik de auto mocht gebruiken om mijn spullen weg te brengen. Geen reactie. Dacht waarschijnlijk dat ik blufte. Nou uiteindelijk toch maar gebeld. De partner wilde niet aan de telefoon komen. Pff. wat een vermoeiend spel… Uiteindelijk heeft iemand de sheikhh te woord gestaan. En kreeg ik de sleutels van de auto toegeworpen en mocht ook de tractor gebruiken.

Nu moest de auto nog van z’n plek en natuurlijk hielp niemand. Het was echt een bijna onmogelijke opgave. Samen met mijn zoon die weer het juiste inzicht had is het uiteindelijk toch gelukt om de auto over de rots te krijgen, zonder een kras of deuk. Dat was een grote tegenvaller voor de partner, dat hij in het bijzijn van zijn “vrienden” van zijn troon, als koning van de woestijn werd gestoten door een vrouw uit het westen die zonder het zelf te weten, dezelfde trucjes als hem kan uithalen met de auto. Het voelde alleen niet als overwinning voor mij… Om deze mooie plaats heb ik me uit de naad gewerkt,  deze maanden waren misschien wel de mooiste van mijn leven samen met mijn zoon, ondanks de donkere wolken die er boven ons hoofd hingen.

Water drinken en voedertijd
Water drinken en voedertijd

We laadden de pick-up vol en gingen gedrieën! naar het dorp. Eén vrijwilliger bleef achter bij de spullen. Mijn zoon ging mee, hij moest zo snel mogelijk het camp uit. Hij was mijn zwakke plek… Allereerst als prooi voor hen, maar ook een projectiel als mij iets aangedaan zou worden… Hij zou bij het huis blijven om alles in ontvangst te nemen. We hebben iets geslapen, ergens. In de ochtend kwam er hulp. De zoon van de sheikhh, en vriend van de partner… Hij had volgens mij de enige auto met kogelverbinding voor de trailer van het dorp. De eerste rit ging goed, met mij erbij in de pick-up. De tweede werd zijn rit met de paardentrailer, er ging een vrijwilliger mee. Hij kwam niet heel ver. Hij was altijd een hele goede chauffeur in de woestijn maar de trailer mocht niet met mij mee van de partner… Dus laat je de boel stranden ergens midden in de woestijn, niet ver van het camp. Ik ben er heen gelopen en heb de vrijwilliger gevraagd om bij de trailer te blijven. Er zat een matras en een plastic doek in. De auto met de zoon verdween daarna helemaal uit beeld. Met de tractor en de pick-up zou het 3 dagen duren… Ik ben zelf gaan rijden om ook eten en water voor iedereen te halen en Ahmad te vragen om te helpen door andere trucks te sturen. De tractor was niet capabel en veel te oud om zo lang heen en weer te rijden. Hulp kwam uit Wadi Rum. Samen met Ahmad heb ik afspraken met hen gemaakt dat ze voor het afgesproken bedrag alles zouden verplaatsen naar het huis. Al zou het de volgende dag worden. We moesten blijven doorgaan tot alles weg was inclusief de trailer. En…het zou misschien niet veilig zijn… Geen probleem! Ik ging met hen mee terug naar het camp.

Kudde "wilde", vrije paarden in de woestijn
Kudde “wilde”, vrije paarden in de woestijn

Aankomst in het camp met Bedoeïenen van een andere stam. De partner moest ze wel toestemming geven om binnen te mogen om mij te helpen. Zonder de overeenkomst te bezegelen met koffie werden ze uiteindelijk gedoogd…

Een anekdote: er lag een rol rode resterende stof in de pick-up waarmee ik alle matrassen had bekleed. Die werd er uit gehaald door de partner. Een ronde later sliep hij met de rol stof in zijn armen… Een beeld dat ik nooit zal vergeten.

En weer mocht ik de paarden niet meenemen. Wat zou ik daar veel voor over hebben gehad… Ook moest ik al het gereedschap achterlaten want hij had het nodig! De zaag van mijn vader waar ik al zoveel mee had gemaakt… Deze details hielden me alert en op de been, het ging nu om de paarden.

Als laatste hebben we de paardentrailer opgehaald uit de woestijn. Met veel ijzeren kabels en touwen is het gelukt een constructie te maken om de trailer mee te krijgen achter de truck, zonder kogelverbinding.

De zwangere hond mag mee Woolfie
De zwangere hond mag mee Woolfie

Nog een verhaal over de trailer. Even voordat de partner terug kwam na ruim 8 maanden werd ik gebeld door de grootste paardenstal in Wadi Rum. Ik kende de eigenaar/gids, vriend van de partner, hij had de trailer nu nodig om paarden op te halen…nu… Ik heb geweigerd. Een onderbuikgevoel gaf me dat in.

Een paar uur slaap… De pick-up moest nog terug, was er dan misschien nog een kans om de paarden in te ruilen voor de pick-up? De vrijwilliger die alleen maar op de trailer kon passen is meegegaan. Ik durfde eigenlijk niet alleen, was heel emotioneel, niet alleen door slaapgebrek. Wel met een plan om de paarden nog te kunnen meenemen of een paar. En een hond.

Het werd mijn laatste keer naar het camp. Ik was leeg en verdrietig en boos en emotioneel en teleurgesteld. Mijn droom in duigen. Ik had de afgelopen dagen een record gelopen in een overlevingsrace. Onbeschrijfelijk wat er toen door me heenging. We kwamen aan, het was stil. De paarden stonden er. Ik heb ze nog eens eten gegeven voor lunch, water aangevuld, geaaid, geknuffeld om maar bezig te zijn. Het lukte niet om te hond die we wilden te vangen. Ze was zwanger en helemaal overstuur van alle gebeurtenissen. Ze hield niet van Jordaniërs. Ontweek ze. Wist niet meer of ze ons wel kon vertrouwen. En liep steeds weg. Tot ze onder de auto ging liggen. Ze begreep het dus heel goed.

Paardengerei
Paardengerei

Zelfs nu ik zit te schrijven komen de tranen, van woede dat ik de paarden niet heb mogen redden, wetend dat ik echt alles heb geprobeerd. Waarschijnlijk was geld de enige oplossing waar hij op zat te wachten. Maar dat was er niet meer. Zelfs het paard waar mijn zoon altijd op reed, Sahem, mocht niet mee. Noch Riem, mijn hoestende brave Arabiertje waar niemand iets mee kon van hen die nu het camp hadden bezet, ze kon alleen maar een lichtgewicht dragen. Noch Sharouk en haar dochtertje Moon, nog zo fragiel op wiebelbeentjes. Wat zou er van de baby worden? Zou ze ook voor de koets moeten? En Mallouhh? Zou hij teruggaan naar Aqaba terwijl hij bij mij mag genieten van een veel te vroeg pensioen? Hij is eigenlijk nog maar een puber. En Najem en Muzraq? Nog niet uitgegroeid tot een hengst, wat staat hen te wachten? En Sarah die waarschijnlijk zwanger is van Sahem? Ik moet afscheid nemen maar ik wil niet. Het zou de allermooiste overwinning zijn, en de partner zit er op te wachten, om mij in tranen te zien. Hij blijft me al die uren volgen en in de gaten houden. Ik blijf bezig en wil zo snel mogelijk weg. Maar als ik dat ga tonen dan wordt het alleen maar later. Ik geef instructies aan de mensen wat ze met de paarden moeten doen. Steeds maar meer in de hoop dat ik ze mee kan meenemen. De vrijwilliger zit bij de hond, te wachten tot hij een ons weegt. We zijn overgeleverd… Omdat ik zo’n krent ook niets meer gunde heb ik eerder al mijn eigen zadels en paardentuig meegenomen…De paarden waren van mij! De laatste hoop dat de paarden zouden volgen en om aan te tonen dat ik daar op rekende. Er bleef 1 Arabisch zadel over. Wat moet je met zoveel paarden zonder gasten, zonder zadels en ander tuig? Ze eten veel en hebben iedere dag water nodig. En beweging. Zijn nee bleef nee… Na uren en heel veel hartenpijn gingen we eindelijk…

De kudde paarden vrij in de woestijn
De kudde paarden vrij in de woestijn

Het was juni, 2010. Ik had 9 maanden van mijn droom mogen genieten. Een doodgeboren kindje…

Lees je volgende keer mee hoe het ons verging in het dorpje Quwayra? En ja, ik kan je beloven dat het over een paard zal gaan.

Lees mee over onze gebeurtenissen in de woestijn nu, ruim 7 jaar later op Jordan Desert Journeys

Begin van het eind

In de woestijn van Jordanië, een veulentje geboren
Mijn zoon met Moon, net geboren

Dit blog, bestaande uit 3 delen… gaat over hebzucht, manipuleren, bluffen, en verlies. De eerste drie beschrijvingen horen niet bij mij, de laatste des te meer. Dus houd je vast.

Dit wordt een heel moeilijk blog. Nog steeds voel ik het verdriet. Maar bovenal de vechtlust die er in me zat om de paarden, de honden de plaats te beschermen. Ik wist dat als ik eenmaal weg zou gaan er niets meer van de hele plaats en de paarden terecht zou komen. Ik bleek gelijk te hebben.

Onderbuikgevoel

Naarmate de maanden verstreken kreeg ik steeds meer het gevoel dat er iets niet klopte in het verhaal. Ik was heel enthousiast, er was van alles beloofd dat nog gemaakt zou worden, aangeschaft zou worden, gebouwd zou worden. In orde gemaakt zou worden, maar…er gebeurde helemaal niets. De partner was ziek of hield zich ziek. Ik bleef hem opzoeken, hij wilde niet meer komen. Huilde, was in de war, wist het allemaal niet meer. En dan ineens stond hij weer voor mijn neus en was er niets aan de hand. Kwamen er gasten dan was hij erbij. Moest er gereden worden dan deed hij dat. Moest er iets geregeld worden in het camp dan was hij niet thuis en moest een ander het maar oplossen, ik dus. En…heel gemeen gedacht kreeg ik steeds meer het idee dat hij mij bespioneerde om te zien of er geïnvesteerd werd en er dus weer geld was. Kortom ik kon niet van hem op aan.

Lieve Sahem. in de woestijn in Jordanië.
Lieve Sahem. in de woestijn in Jordanië.

Advocaat

Steeds waren we bezig om naar de advocaat te gaan om alles te laten vastleggen. De ene keer was de advocaat er niet, De andere keer was het kantoor gesloten. Een volgende keer viel de partner flauw in de lift, meer als 100 kilo op de grond… Het begon steeds meer op een soap te lijken waarin ik meespeelde en waar er geen realiteit meer was. Maar dat was er wel.

Vrijwilligers

Vrijwilligers kwamen en gingen, en er kwamen weer nieuwe al naar gelang het aantal weken dat ze vrij hadden om in de woestijn te wooffen (www.wooff.org)  en te helpen. Zonder hen hadden mijn zoon en ik het nooit gered. We werden door de partner en zijn consorten enorm tegengewerkt en door de vrijwilligers enorm geholpen. Ons project was prachtig voor vrijwilligers. De meesten kwamen om te helpen met de paarden. Sommigen voor bouwwerkzaamheden of om te koken. Zo had iedereen zijn/haar eigen eigenschappen en karaktertrekken om het woestijnleven aangenamer te maken. En met meer handen gaat alles sneller. En kregen de paarden meer aandacht met groomen en met rijden.

Het camp na de regen, goed zicht op de stallen
Het camp na de regen, goed zicht op de stallen

Indeling Camp

Er waren 7 stallen die we ingericht hadden met alle spullen uit Nederland. Stal 1 was mijn en mijn zoon’s “kamer”. Daar had ik mijn persoonlijke spullen in staan en zelfs een kledingrek hangen. Stal 2 was de zadelkamer en alles voor de paarden. Stal 3 was de bibliotheek. Stal 4 de massage kamer. Stal 5 de Creatieve ruimte voor workshops. Stal 6 waren de spullen in opslag die we niet konden gebruiken zonder stroom en extra dozen en stal 7 was de ruimte waar het voer van de paarden stond opgeslagen. De paarden hadden de stallen niet nodig, ze stonden liever buiten onder of naast de overkapping voor schaduw.

We hadden mooie badkamers en toiletten. Het water werd verwarmd met een zonneboiler. Eigenlijk een luxe. Er was een keuken maar die was nog lang niet af. Geen water, geen echt dak, we hebben er bouwplastic op gelegd om in ieder geval een beetje droog te zitten. Mijn oude Nederlandse 4-pitter werd aangesloten op de gasfles. En zo konden we koken. We hadden een gootsteen en een vrijwilliger kreeg het voor elkaar om water aan te sluiten met een kraantje. Als afvoer een emmer… Toch nog beter dan niets. De keuken werd het hart van het camp. Daar gebeurde alles. Op de rots er voor was het heerlijk ontbijten. Vanaf de rots konden we de tenten voor de gasten en de paarden goed overzien. Gasten die langer bleven voelden zich al snel thuis in en voor de keuken. Bovendien had je goed uitzicht op de ingang, mochten er mensen langs komen. Tijdens regenachtige avonden zaten we daar graag. Vaak kwam een vriend langs, Ahmad. Met zijn mooie verhalen tot diep in de nacht. Soms kwam een andere vriend langs om op de oud (een soort mandoline) te spelen. Iedere avond zat mijn zoon op zijn gitaar. Veel vrijwilligers zongen of speelden de tabla, de drum. Bij mooi weer zaten we buiten rond het kampvuur. Met veel vrijwilligers zijn er veel verhalen te beluisteren en te vertellen.

De keuken, het hart van het camp. Mijn zoon en ik.
De keuken, het hart van het camp. Mijn zoon en ik.

Gasten

We hadden regelmatig gasten maar omdat er weinig gebeurde was het heel moeilijk om mijn moreel hoog te houden en te blijven doorgaan met werven. Ik bleef dat wel doen, moest dat ook van mezelf. Ik had besloten om te emigreren en zou er iets van maken. Alle gasten waren gelukkig heel tevreden over de aandacht die ze kregen, het eten, de bezigheden, de uitjes en vooral van de stilte van de plaats. Van de combinatie met de paarden, ook al waren sommige gasten daar bang van. Ze stonden achter een hek.

Nare belevenissen

Ondertussen werden we van alle kanten gedwarsboomd. Er kwam een broer van de zakenpartner. Hij kon rijden werd gezegd dus hij zou in de auto, ik in de tractor om zo samen bij de watercompagnie aan te komen. Ik was al bij de watercompagnie en ze waren er nog steeds niet… Bleek dat de auto al bij het camp helemaal in de prak was gereden… En mij werd om geld gevraagd…

Zelf had de partner de tractor met de volle watertank al eens compleet laten vastlopen vlak voor het camp… Dat heeft 3 dagen geduurd voordat de tractor en de tank los waren.

En dan hadden we nog de jongen die bij ons kwam werken. Heel erg jong, een soort ADHD type die niet stil kon zitten en altijd bezig was om kattenkwaad uit te halen. Soms bedoelde hij het ook wel goed. We gingen op een koude winterdag uit rijden met de paarden en kwamen bij zijn familie aan de andere kant van de snelweg terecht. Heel lief. Maar hij wilde het liefst op de antieke tractor overal naartoe. En als het hem even lukte ging hij ervandoor met de auto. Later kwam ik er wel achter waar hij zat (familie of het dorp) want het beetje hout dat hij meenam stond in geen verhouding tot de tijd dat hij weg was. En ik mocht niets zeggen want hij was getuurd door de partner…

Het schitterende uitzicht aan het bewonderen, ons favoriete plekje vóór de keuken
Het schitterende uitzicht aan het bewonderen, ons favoriete plekje vóór de keuken

Tractor en beerput

Het ergste wat gebeurde: dat deze jongen aan kwam rijden op de tractor met een volle tank. Ik vroeg hem om mij heen te rijden vanwege de plaats van de beerput. Ik sta op het cruciale punt waar hij omheen moet en toch komt hij vol gas via de andere kant… Ik kon schreeuwen en gebaren wat ik wilde, de tractor maakte zoveel lawaai dat je niets hoorde. Het lukte hem om met de tractor over de put heen te rijden, maar op het moment dat de tank volgde stortte alles in. Geen kant meer op te bewegen. Hij ging bellen naar een oom. Ik belde naar mijn vriend Ahmad. Binnen een half uur stonden er 20 mensen omheen. Die niets konden doen. Dit was toch wel een echte ramp. De voorkant van de tractor stak in de lucht, net als de achterkant van de tank. We konden niet loskoppelen want daar stond alle spanning op. De jongen draaide de kraan van de tank open. Ik draaide de tank weer dicht, nog bozer omdat het geen oplossing was. En je gaat niet een hele tank schoon water laten wegspoelen in de woestijn.

Mijn zoon laat de paarden uit, de pick- up volgt. Vrij in de woestijn, in Jordanië
Mijn zoon laat de paarden uit, de pick- up volgt. Vrij in de woestijn, in Jordanië

Oplossing

Mijn zoon stond al een tijdje alles te bestuderen, wat de anderen ook probeerden, niets werkte, alles bleef op dezelfde plaats, en ze waren bezig met hele zware ijzeren kabels. In het midden was er het gat van de beerput, waar de achterkant van de tractor in hing en de voorkant van de tank. In evenwicht gehouden door de verbinding tussen beide. Mijn zoon is een rekenwonder en kan veel dingen juist inschatten, ik een beetje minder maar kon hem wel volgen met zijn uitleg. We hadden 2 auto’s nodig. Eén voor de tractor en één schuin voor en naast de tank. Oja, de tractor startte nooit zonder gebruik te maken van de startkabels op de accu van een auto…

Aldus het plan uitgelegd, heel moeilijk als je nog niet voldoende Arabisch spreekt. Er met heel veel nadruk bij gezegd dat iedereen die hielp alleen naar mijn zoon zou luisteren. Er stonden te veel stuurlui aan wal. Mijn vriend Ahmad voor de tractor met zijn auto gekoppeld aan de tractor. De tractor gestart. De auto zou de tractor zover moeten helpen trekken dat de achterwielen grip zouden krijgen op de rand. De jongen, ja hij die dit veroorzaakt had, op de tractor. Want gas geven kon hij wel. En ik ging in de sterkste auto naast de tractor, schuin voor de tank met de moeilijkste taak. Om op hetzelfde moment dat de tractor in beweging zou komen gas te geven om de tank met zijwaartse beweging te helpen horizontaal te trekken totdat de enige 2 wielen die in het midden onder de tank zaten ook de kant zouden raken om vervolgens de tank uit de put te trekken. Het was een hachelijke onderneming waar alles afhing van op het juiste moment gas geven en uit de buurt van de tractor en de tank te blijven… Het gevaar was dat mogelijk de tank zou gaan kantelen. Of dat iets zou breken of een stalen ketting zou losschieten. Je kunt je de opluchting bij iedereen voorstellen, inmiddels was het aardedonker, toen alles weer op z’n wielen stond. Het was niet fijn werken boven de stank. Tijd voor een feestje…

Volgende week: de partner komt terug in het camp.

Wil je meer weten over paardrijden in Jordanië en wat ik nu doe? Je kunt ons ook volgen op facebook.

Tot volgende week.

Passie voor Jordanië

Hoeveel mensen er wel niet vragen hoe ik nu uitgerekend in Jordanië verzeild ben geraakt, veel. De eerste keer dat ik hier kwam, in 2003 reed ik niet eens meer paard. Ik was op zakenreis. Nu kan ik zeggen dat het mijn passie en liefde zijn die me onweerstaanbaar naar Jordanië hebben getrokken.

Tweede vraag, ben je naar Jordanië gegaan voor de liefde? Nee. Ik ben hier gekomen en gebleven vanwege mijn liefde voor de woestijn en mijn passie voor paarden.

Paarden vormen een rode draad in mijn leven. Mijn ouders verbleven iedere vakantie op de camping in Petten. En daarnaast stond De manege… Kleine kinderen konden een pony huren om een rondje van een uur mee te lopen. Wat een feest en wat zal ik gezeurd hebben om weer te mogen. Eenmaal 12 jaar mocht ik eindelijk overstappen op een ‘groot’ paard. Voor een strandrit. Ik had geen ervaring behalve op de pony en het was meer een kwestie van jezelf goed vasthouden, blijven zitten en meegaan met de groep. Dit was hèt natuurlijk helemaal. Iedere vakantie een 10-ritten kaart om door de duinen en langs het strand te rijden. Jippie. Daar moest ik dan ook het hele jaar op teren. Verder kon je mij natuurlijk bijna dagelijks daar op stal vinden om de paarden te verzorgen, mijn tweede thuis in de schoolvakanties.

Paardrijden in Wadi Rum, Jordanië. Grenzeloos paardenmeisje.
Paardrijden in Wadi Rum, Jordanië. Grenzeloos paardenmeisje.

Pas nadat ik betaald werk had ben ik lessen gaan nemen op een manege alias kleine boerderij in het noorden van Friesland. Iedere keer was het weer heel spannend om keihard galopperend tussen de vele steunpalen van het dak te manoeuvreren. Het benauwde me ook om in zo’n kleine ruimte te zijn, nog niet eens een kwart van een normale rijbak. Maar beter dit, dan niets.

Ik koos ervoor om mijn geluk in de buurt van Amsterdam te gaan zoeken, want daar was werk voor mij. Het eerste wat ik wilde na de verhuizing was een manege zoeken waar ik kon gaan lessen. Naast het Amsterdamse Bos, buitenritten en binnen lessen. Ik leerde daar iemand kennen wat later mijn man zou worden. En hij had een eigen paard, daar kwam ik pas veel later achter. En ik mocht er niet op rijden…

Oleto zou politiepaard worden maar werd afgekeurd en als 3-jarige Gelderse ruin aangekocht. Het was een onmogelijk paard. Een draak op stal met een Pandora-doos vol trucjes als iemand op hem reed… Niemand wilde hem verzorgen dus voelde ik me geroepen. We raakten langzaam aan elkaar gewend en hij liet het verzorgen schoorvoetend toe. Hij kon echt met vier benen in de rondte slaan en zich pardoes met zijn achterwerk naar je toe keren. We werden uiteindelijk iets dat op maatjes lijkt. Maar ik mocht niet op hem rijden…

Voor rugproblemen nam ik privélessen om zo mijn rug soepeler te krijgen. Het werkte. Hoe groot was mijn verbazing dat ik in de bak mocht wachten en Oleto opgetuigd binnen werd geleid. Yes, eindelijk, ik mocht. Natuurlijk haalde hij ook bij mij zijn volledig assortiment aan trucjes uit de kast. Maar ik leerde, en op een dag nam ik hem alleen mee naar buiten, het bos in. Ik had van alles verwacht maar niet dat we een heerlijke relaxte rit zouden maken. Wij konden het samen eigenlijk erg goed vinden en wat ben ik nu blij dat ik een best moeilijk paard heb leren berijden.

Tijdens mijn zwangerschappen kreeg ik weer veel last van mijn rug en dat ging ook daarna niet meer over. Er zat niets anders op dan te stoppen met paardrijden…

Paarden grazen onder de brug in Aqaba. Grenzeloos paardenmeisje.
Paarden grazen onder de brug in Aqaba. Grenzeloos paardenmeisje.

Eenmaal in Jordanië kwam ik weer veel in contact met paarden. In Aqaba waar ze vóór de koets gebruikt werden. Ze stonden op een landje bij de grote hotels. Water werd afgetapt van de leidingen voor de irrigatie van de palmbomen. Eten wat de pot schaft. Van tomaten tot rijst tot soms wat gerst, overgebleven groenten van de groenteboer en wat laten grazen onder de brug waar het in de winter en het voorjaar redelijk groen is. Een vrij karig dieet wat er in resulteerde dat veel paarden de vuilcontainers afstruinen als ze het voor elkaar kregen om zich los te worstelen.

In een soort sloppenwijk van Aqaba, kleine stenen huisjes met zinken daken en daarbij allerlei bouwsels uit afvalmateriaal kwam je ook paarden tegen. Soms bij/in huis gehouden soms op een landje apart samen met geiten, schapen, kippen in een krakkemikkig bijeengehouden omheining.

Verleden tijd, paardenkoetsen in Aqaba. Grenzeloos paardenmeisje.
Verleden tijd, paardenkoetsen in Aqaba. Grenzeloos paardenmeisje.

Eens werd me een paard aangeboden om te kopen. We hadden het paard gered, hij was meer dood dan levend. Hij stond met ijzeren boeien om de voorbenen, zonder water en was helemaal uitgemergeld. Met het verhaal erbij dat dit door de regering was gedaan. Ik verstond toen nog geen Arabisch dus ze konden me van alles wijs maken. In ieder geval lukte het wel om de drie paarden die er stonden vrij te krijgen, later dacht ik dat het misschien kwam omdat zij hadden verteld dat ik foto’s ging nemen en deze in het buitenland zou gaan publiceren (er was gevraagd mijn camera mee te nemen).

Een tijdje later mocht ik dus, wat toen het slechtste paard was, kopen en moest daar uiteraard de hoofdprijs voor betalen… Hij zag er gelukkig veel beter uit, maar ik heb er van afgezien. Ik woonde ook nog niet in Jordanië en het was pure afzetterij.

Om de paar maanden was ik in Jordanië te vinden en na 14 jaar niet te hebben gereden wilde ik het zooo graag weer proberen. Ik sprak een privéreis af, in de woestijn, omdat ik meer dan een uurtje wilde proberen. En omdat ik niet met een groep mee zou kunnen want ik had geen idee hoe het zou gaan. Dus…3 dagen door de woestijn met een mede-ruiter en een jeep.

Paarden onder de brug in Aqaba. Grenzeloos paardenmeisje.
Paarden onder de brug in Aqaba. Grenzeloos paardenmeisje.

De eerste dag heb ik alleen maar gestapt. Ik had een rustig paard gevraagd en dat was hij zeker. Zijn naam: Bandar, hij moest zelfs flink aangespoord worden om in beweging te komen.

De tweede dag kreeg ik meer zelfvertrouwen, geen pijn behalve wat stijf. De jeep en de andere ruiter waren al ver weg en er lag een grote zachte zandvlakte tussen ons. Ineens bedacht ik, als ik nu niet iets ga doen wordt het ook nooit meer wat. Stappen op een paard is leuk maar hij kan zoveel meer. Dus zette ik hem heel voorzichtig in draf. Dat zat niet zo comfortabel, maar ik wilde nu doorzetten dus zette ik hem in galop.

Wat er toen gebeurde is bijna niet te omschrijven. Veertien jaar niet gereden omdat het echt niet kon en dan ineens voel je weer hoe fantastisch het is om op een galopperend paard te zitten, de vrijheid tegemoet. Ik kon alleen maar blij zijn, lachend en huilend galoppeerden we samen naar de anderen.

Na deze paardenreis ging ik vaker rijden, op allerlei paarden van de bedoeïenen. Ze hebben allemaal Arabisch bloed door hun aderen stromen, het ene paard meer als het andere. Zo kwam ik ook in aanraking met hele temperamentvolle paarden. Het terrein waar ik kon rijden in Aqaba was een landje waar ook veel rommel werd neergegooid dus het was manoeuvreren tussen gebroken glas, stukken prikkeldraad, ijzeren stangen, betonblokken en ander puin en groot afval. Levensgevaarlijk. Wel viel op hoe rustig en gecontroleerd zelfs hele vurige paarden waren als ik ze bereed, in tegenstelling tot de Bedoeïenen die op het paard sprongen om direct als een gek rond gaan racen. Als ze daarna wilden stappen bleven de paarden dansen, klaar om er weer vandoor te sprinten. Heel spectaculair…

Paarden in Aqaba, Grenzeloos paardenmeisje.
Paarden in Aqaba, Grenzeloos paardenmeisje.

Ik vind het heel belangrijk om welk paard je ook rijdt, je eerst de tijd moet nemen om aan elkaar te wennen en elkaar te begrijpen voordat je iets gaat vragen. Een groot verschil van mening met de Bedoeïenen. Zo hadden we wel meer niet met elkaar overeenstemmende ideeën over paarden.

Volgende keer gaan we naar de woestijn waar ik negen maanden in een tent heb gewoond met 7 paarden.

Wil je alvast weten wat ik nu in Jordanië doe? Dat zie je hier.