Category Archives: Uncategorized

Locked in Petra

Horseback riding in Wadi Rum on the dunes
Horseback riding in Wadi Rum on the dunes, my son on Samiha

In Petra one should be happy, a beautiful envirement, the site Petra within reach, mountains around. A nice home. But Samiha and me were not happy. Samiha had to work in Petra as I was not able to ride her regularly. Because many times I could not leave the home, I was not allowed to go by myself. Where I would find someone for a horseback ride with me? The brothers took her to Petra to let strangers ride on her from the visitor’s center to the Siq and back. When I was able to visit her she was not the same as before. Her head down. Staring at me with pathetic eyes.

Samiha lost

One day the brothers told me she was not in her stable when they wanted to take her to work. I was in panic, my lovely horse gone. Many had an eye on her because she was so beautiful. But I didn’t want to let her go even when her situation was not how I wanted. Together we came, together we would be strong. I was in hope for better times. We would move to another home and then she would be nearby, next to the home. But now she had left. Her door had a lock that she could not open by herself… How many scenerario’s went through my head, but all the time I came back to the fact that someone had taken her. Instead of everyone searching to her in the valley where some water was and also grass, nobody was looking at her. I didn’t know yet that things go different in Jordan. The brothers did some research, asking the horse guys if someone had seen her. After two days and two sleepless nights they told me she was found. Someone had seen her in the valley and brought her in his barn. So she came back, again different then how I knew her.

Move

We moved up the mountain, she got a nice place in a half open stable, next to the home. Together with the horse of the brother. But it was not for long. The neighbours started to complain that the horses smelled and were too close to the home. But there was no other place at that moment to bring her.

Brenda with her Arabian horse Samiha in the mountains of Petra
Brenda with her Arabian horse Samiha in the mountains of Petra

Fire

One day I heard from my husband that Samiha was free again. The neighbour had made a fire in her stable but fortunately before he did, he moved the horses out. No stable anymore. We found her nearby, they put an iron chain on her foot. I didn’t agree with this but I had to shut my mouth. I was with her every day. After the summer she lost the foal there. This story is written in a previous blog. Also my life was not good. My husband had a story that someone put the black eye on him because they didn’t agree about our marriage or they were jealous. It affected daily life. The doors in our home went open or closed by themselves, many things got broken or started their own life, I found things on other places, a blanket cut with the sharpest knife in the home… Lamps turning on and of, a haunted home. And my husband was not okay. In those days the physical abuse started and many strange ideas started to form in his mind. But we would move again. This time to the home next to his parents. When I came to Petra I knew already that we would live in this home but it was not finished yet. And of course I hoped everything would be fine then.

Winter

The second winter came. In the mountains it is very cold and Samiha was living almost on top of the mountain in the cold wind. In winter it can snow in Petra. She has a warm blanket but the nights are shiffering cold. We moved the horses in the empty, not finished home to be protected from the cold weather. She liked it, and she was closeby. Everyday I brought her treats, she seemed happier. But I had to ask many times to clean the stable as the horses stood in a dirty area. It was not done to do this myself as a woman… At least it was the best place till that moment.

Samiha sick

When we started to build the home to live there the horses had to move out. They went to the valley again, far away from the home. I didn’t get permission to see her. Once in a while she came back for a shower. She became ill. I wanted the vet to see her. He couldn’t find anything but made the suggestion that maybe she drank contaminated water from the valley. I could not check if she had clean water every day because it was not available at her stable. I felt sick because of her and was not able to do anything. Everytime again and again I asked how she was, if she got enough food and water and all the time they told me she was fine. Till she became sick. The veterinarian gave her anti-biotics, vitamins and she needed infusions, about ten! bottles. The vet had no time, he did the first and asked who could do the rest. He looked up very strange when I told him to do this. The father of my husband said to the vet that it was okay for me to do this work. The horse was next to the home and one after another I changed the infusions. Samiha knew it was good, she accepted me to do this. All the time I sat next to her, talking nice things. But she knew…

Samiha, a real desert horse
Samiha, a real desert horse

End

After the treatment she became a little better but not the same horse I brought two years ago. She worked a little but became ill again and again. Still I had the thoughts and hope we would find a better place for her, that I could see her again every day and take care of her, wishfull thinking. I have to admit that my husband never became the same as how he was when I met him. But I was still hoping for a better life. I believed his nice words that he would work on our future and that he would change when everything went better. One day he came with the message he would bring me to Samiha because she was dying. Only then??? I was so angry that he didn’t tell me earlier, everything went well all the time when I asked and then at once she was dying? The volunteer at that moment with me visited her a few days ago and although not 100%, she took pictures, Samiha was looking quit well. I took an apple with me. I was sad, but I didn’t want to cry to be strong for her. The volunteer was with me. When we came to her stable, Samiha was laying down. I gave her the apple.

Warning from my horse

Always she was taking every treat very carefully, but this time she grabbed it from my hand, biting me and…she destroyed my wedding ring… It was her message to me. She could not stand up. She was laying in the water. I managed her with united forces to stand up, but she could not walk. Three steps would save her life, I thought. She did it, but collapsed immediately again. I called my husband to help us but only two small boys came. There was an empty dry stable if she could come there. But nobody would help. Everything what I found in the area I put on her, blankets, carpets to stay warm. The next day the vet would come. I could not sleep, wanted to go to her very early in the morning, but it was not allowed. I was cooking inside. Angry, sad, I had to go to my horse. But in the same time I was so scared. The abuse went worse, he could have killed me if I would go. Later I heard she died that day, before the vet came. I had enough from all the lies told to me. I had enough of being in Wadi Musa, it was not my place. I have cried for days, it was my fault, I thought. I understood the message from Samiha very well. I packed my stuff to leave this place. The abuse was not only physical I knew, mentally, emotionally I was brainwashed. I was very scared and it blocked me to think clear.

Brenda with Arabian horse Samiha and Saluki Warda
Brenda with Arabian horse Samiha and Saluki Warda

Escape

After everything was packed my husband came to me, he was very sad, he loved me, he could not live without me, he would improve his life, he would give me more permissions. I believed him and unpacked. And packed again. And unpacked another time. The third time I packed I was sure I would not listen to him anymore. But it was not a question of just going. I was in Jordan. My husband could stop me, even if I was already on the road. He could even find me and bring me back. In that time he checked everything, took one of my telephones, didn’t put any credit on the other one because he didn’t want me to be in the connection with others. Many times he forbid me to open my laptop, to work… He checked everything on the laptop… But in the end, with the help of the Dutch embassy with who I connected on a secret email account, I could make my escape. I was afraid if I wouldn’t go now it would cost my life too like Samiha.

If you like to know where I am now and what I do, visit our website Jordan Desert Journeys. Or connect to me on facebook.

I’m writing a book now about my desert life in Jordan. With many more stories, check it on the fb page: Een leven in de woestijn.

Next time the last blog about Petra. How a house changed into a barn.

Zoektocht naar een rijpaard: Boodschappen-paard

Het vinden van een geschikt rijpaard in Egypte valt nog niet mee. Na vele jaren hier in de paarden gemeenschap te hebben rondgekeken houd ik nu de volgende regel aan: Als het paard fysiek in orde is en een leuk rijpaard lijkt te zijn dan is zijn of haar geestelijke status gebrekkig. Als het paard een leuk karakter heeft en een leuk rijpaard lijkt te zijn dan is zijn of haar fysieke status gebrekkig.

Nu heb ik recent ontdekt dat er wel een uitzondering op mijn regel bestaat.  Boerenpaarden. Ja ik was er in het begin ook sceptisch over. Maar als je er wat langer over nadenkt dan snap je waarom. Boeren in Egypte zijn hele arme mensen. Ze hebben vaak niks anders dan een stukje land met een hutje erop en wat dieren eromheen. Vaak verbouwen ze groenten of fruit en hebben ze een waterbuffel voor de melk en een ezel om een eventuele platte kar te trekken richting dorp of stad waar ze de oogst van die dag verkopen. Wanneer zo een boeren gezin dan toch enigsinds een beetje geld heeft dan vervangen ze de ezel door een paard. In tegenstelling tot de gemiddelde ruiter in Egypte stelt een boerengezin wel meer eisen aan een paard. Zo moet het betrouwbaar zijn, veilig  en lief voor kinderen, en een goed stel benen hebben  want er moeten kilometers gesjouwd en gesjord worden.

Na lang nadenken heb ik me laten overhalen om eens wat verder weg te zoeken en ben ik een uurtje zuid gereden richting het echte platteland. Het is een gebied vol met boeren dat nog net onder het Sakkara district valt en het dorp waar ik ben wezen kijken heet Manawaat.  Het dorpje zelf bestaat uit enkele moskeeen en een paar huizen met wat winkeltjes met de broodnodige spullen om te overleven. Overal lag afval op de straten bij gebrek aan een collectie systeem. De dealer die voor mij de paarden had gezocht liet me parkeren in de schaduw van een dikke palmboom bij een verlaten kruispuntje net voorbij het dorp.

Zo ver als ik kan kijken zie ik groene velden met van allerlei gewassen. De lucht ruikt naar vers savannah gras. Ik vraag waar het paard is dat we komen bekijken. ” Wan minoet mevrouw” zegt hij in gebroken Engels, hoewel hij weet dat ik goed Arabisch spreek.  Terwijl hij telefoneert loop ik een rondje om mijn auto, stiekum genietend van deze serene omgeving, die mij herinnert aan de weilanden in Nederland.  Dan hoor ik de kletterende hoeven op het asfalt. In de verte zie ik een groot, goed gevuld wit paard opdoemen met een klein ventje erop. Hij galoppeerd hard maar gecontroleerd op ons af. Vlak voor ons gaat hij flink in de rem en springt eraf, en blijkt dat het een jongetje van een jaar of 9 is. Zijn vader is druk op het land dus heeft hij de taak het paard te laten zien aan eventuele kopers.

Tot mijn grote verbazing ziet dit paard er veel beter uit dan de tientallen paarden die ik bij “rijstallen” en maneges bekeken heb. Het blijkt een hengst, en daarmee is hij dus voor mij geen kandidaat. Hij is behalve wat stof en mestvlekken in een super conditie. Zijn hoeven zien er ook goed onderhouden uit en het jochie reed hem in enkel een halster met een touw als teugels dus ook geen zichtbare wonden of littekens van slecht passend tuig. Langzaam dringt het tot me door dat het van levensbelang is voor boeren dat hun paarden in goede conditie zijn zodat ze goed kunnen werken. Ik neem afscheid van het jochie en complimenteer hem dat hij zo goed voor zijn paard zorgt.

We rijden een stukje terug en stoppen aan de rand van het dorpje in een smal straatje. Ik stap uit en meteen lopen er hordes kinderen om mij heen. Ik had dit niet verwacht en voel me een beetje ongemakkelijk dat ik niks bij me heb voor ze. Ik krijg een bloem van een klein mager meisje dat vraagt hoe ik heet. Voordat ik echt antwoorden kan jaagt de dealer alle kinderen weg. Ze stuiven uiteen en dan zie ik ineens een dikke vos uit een zijstraatje komen. Vol energie huppelt ze onze kant op en ik luister hoe de dealer uitlegt dat dit een 5 jarige merrie is. De eigenaar springt eraf en komt met een grote tandenloze glimlach mijn hand schudden, die hij vervolgens bijna niet meer los wil laten, helemaal niet wanneer hij in de gaten krijgt dat ik Arabisch spreek.

Ook deze merrie ziet er goed uit, dikke stevige voeten en benen en ze staat kalm, bijna te kalm, naast
ons terwijl ik de eigenaar het hemd van het lijf vraag. Enthousiast verteld hij dat hij elk jaar een veulentje fokt van zijn oude merrie, dit is een van de babies. Als ik interesse heb wil hij ook wel de moeder aan me laten IMG_6696zien. Ik vraag hem waarom hij de merrie wil verkopen. ” We hebben al de oude merrie en we hebben ook een ezel, en ik heb 5 kinderen, teveel monden zo.” zegt hij met een gereserveerde grijs. Vervolgens vraag ik wat ze eigenlijk doen met de merrie. Hij kijkt me even bedenkelijk aan en zegt dan: ” De kinderen rijden er op
vrijdag mee rond het dorp. En ik doe de boodschappen ermee in het andere dorp hier 6 kilometer vandaan.” Ik moet eigenlijk lachen maar houd mijn gezicht in de plooi. Toch geloof ik hem niet helemaal direct, want dit Boodschappen-paard heeft een dancingzadel op en een scharenbit in. Ik vraag hem waarom. ” Oh ja ze is heel slim, ze kan goed dansen, wil je dat zien?” Ik zeg tegen hem dat ik dat graag een andere keer kom bekijken.
Helaas voor hem ga ik geen dancing paard kopen want die hebben grote traumas van de scharen bitten en de geweldadige manier van trainen. Jammer want de merrie stond poeslief naast ons en er liepen veel kinderen om haar heen en dat vond ze allemaal wel best.

De beste man kijkt me een beetje sip aan. ” Kom je nog wel even de moeder bekijken? Het is heel dichtbij.”  Vooruit dan maar, uit beleefdheid kan ik nog wel even kijken. We lopen een stukje door het veld met aardappels en komen dan bij een hutje aan. Links van het hutje staat een dikke palmboom met een voskleurige bejaarde merrie eraan geknoopt. Met mijn domme Nederlandse enthousiasme vraag ik hem waar de box van de merrie is. ” Onze paarden wonen niet in boxen, gewoon zo aan de boom is toch prima? ” Terwijl ik hem excuses aanbied voor mijn domme vraag bedenk ik mij dat het inderdaad nog zo slecht niet is, ze staat knie diep in de alfalfa (lucerne) en ziet er voor een bejaard paard erg goed uit… eigenlijk misschien wel beter dan mijn paarden die in boxen wonen en slechts een paar uur per dag naar buiten gaan!