All posts by Hylke

An old blog

Being a horse mom is a very rewarding yet sometimes difficult job that certainly isn’t without road bumps. Especially in Egypt where nothing goes as planned or expected.

A few days ago the grooms notified me that Mister Salmin had ticks. I entered the box and they showed me what they had found in his mane…indeed there were some very tiny baby ticks that apparently had  just hatched. Instantly my mind wandered off, ticks? What do I know about ticks? Yes they are common in Europe and I remember well that we used to take care when riding outside in the forest. Common knowledge is that ticks carry diseases that are pretty serious such as Lyme and Babesiosis. The groom shouting to me that ticks can fly and an epidemic will bring down the stable brings me back to reality. I agreed, time to contact our vet and ask for advise.

In Egypt many problems and diseases in horses get treated with human medicine because the availability of veterinary medicine is rather poor. Things like de-worming and a few other common things like general antibiotics are available but many times I noticed our vets struggle to find human medicines that have similar effect and then calculate the dosage based on body weight. I respect our vets very much for their endless effort to save and treat our horses with what is available.

This time too, there is no solution that is meant to remove ticks of horses available.  Logically you can’t just treat a horse with stuff you’d spray on your dog so the vet assured me he would look into it and get back to me. I spent that night searching the net to enhance my knowledge about ticks. Raising horses in Egypt is not a different experience because of the difference in climate or the (non) availability of tack, medicine and other supplies. It is different because it is a chain of lessons.  That night I learned everything about ticks.

Ticks can carry a number of diseases, mostly after they have fed from the first out of three “hosts” they use in their life. Ticks CANNOT fly or jump, they use a different strategy to find a host to feed from called “questing”. They hold on to a leave or branch of plants, usually trees or high variants of grass, then sense odors of possible hosts and when the animal (in this case poor Mister Salmin) touches the leaves or passes under the tree the tick would just let go of its place and hold onto its host. The tick will then search for a place that has rather thin skin making it easier to cut into, such as in ears (probably you have all seen dogs with ticks in their ears). When the tick has fed itself it needs to find the next host, either by dropping itself from the first host and climb up a suitable place and quest again or by using the moment that its host touches another possible host. A female can choose to leave some eggs behind before leaving her host and in the hot climate the eggs hatch somewhere between 19 and 29 days, creating a bunch of small ticks that had planned to feed on him. Mister Salmin probably caught one of those unwanted passengers, as his window is under a tree, and when he leaves his box daily to be turned out he passes under the tree.

Back to the case, first thing to do with ticks is of course to remove them, so next day I equipped myself with gloves, tweezers, alcohol to drown the ticks in and some courage because I really don’t like bugs.  All ready for the “dirty” job I entered the stable where a terrible stench greeted me. The grooms had gone behind my back and washed him and other horses in a chemical made for cattle (which can harm horses because cows are more resistant to organophosphates than horses). To make the drama complete they figured that I would pay them for this..”because they had done such a good job”.  For those people that have not spent a little or a lot of time in Egypt I have to note that grooms are most of the time not blessed with an education and still tend to believe that they know so much better than horse owners or even vets. Next to being unknowing they can also have phantom knowledge such as I mentioned above ” ticks can fly and there will be an epidemic”. Mister Salmin is a colt and sadly is turned out alone so an epidemic is a bit overrated, and since they had seemingly killed most of the ticks on him they decided Salmin was now cured and I didn’t have to call my vet anymore. Unfortunately for them, I am a stubborn horse mom.

The vet was just as disappointed when I showed him the chemicals. He examined Mister Salmin and found ticks in his ears! The lesson about ticks continued when he explained to me that in male horses we have to check the penis because that is an area where ticks can get really comfy, thin soft skin and it is a place where the horse can’t easily remove the tick.  Thankfully there were no ticks there and after being given a mild sedation Mister Salmin had the tick family in his ears removed and his penis all cleaned just in case .We will be keeping an eye on him and make sure there are no unwanted passengers left. I am grateful that our vet has the same vision as I have, no chemicals if not needed and preferably no treatment with medicines not made for horses. Sadly it is difficult to control grooms as they do whatever they believe is wise, and most of the time that would be based on phantom knowledge. Many horses in Egypt die an early death because of wrong use of medicines by unqualified grooms. Being a very stubborn horse mom does not only include taking care of the horses to the best that I possibly can but also trying to substitute the phantom knowledge of grooms for real knowledge…in case they do take me serious one day.

Hormonen en stress

Afgelopen weken ondanks alle zorg rondom Shay heb ik iets nieuws geleerd. Als het om rijden en management van de paarden gaat ben ik redelijk zelfverzekerd, maar het houden van een dekhengst is natuurlijk iets dat ik nog niet eerder gedaan heb en ik leer nog altijd nieuwe dingen rondom dit thema. Heb hier in Egypte wel veel met hengsten in het algemeen te maken gehad maar niet met het “echte” werk.  Salmin kwam in mijn eigendom toen hij slechts 8 maanden oud was met het enige doel dat hij zijn type aan mijn programma kan toevoegen.

Uiteraard kon de ruiter in mij het niet laten om hem op te voeden als ieder ander willekeurig paard in Nederland door zijn/haar paardenmama opgevoed wordt.  Dat hij zoveel talent en een goede werk mentaliteit heeft is in mijn ogen een meevaller en een onverwachts extraatje. Het is uiteraard heel fijn dat hij zo leuk door de bak kan sjouwen met zijn enthousiaste amazone. Maar vorig jaar was het zover. Hij mocht zich gaan bewijzen.

Het trainen met de fantoom merrie bleek veel moeilijker dan gedacht en hij bleef vanaf de zijkant erop springen. Zelfs met echte merries liep Salmin minuten lang te zoeken en te ruiken en sprong er dan van veel te ver zijdelings op. Dit was een enorme tegenvaller en ik werd er zenuwachtig van,  dekken gebeurt namelijk onder tijdsdruk. Zelfs zo zenuwachtig dat ik besloot mijn eigen merrie Rawaan live te dekken in plaats van inseminatie door de arts. In de hoop dat het goed zou gaan. En dat deed het. Ze was na de eerste keer meteen drachtig.

Afgelopen januari werd Salmin zijn eerste prachtige dochtertje geboren, Rowayda, dat inmiddels helaas samen met haar moeder naar een nieuw huis verkocht is.  Maar dan nu was het mijn taak om Al Maha drachtig te krijgen van meneer Salmin.  Voor degenen die ons nog niet zo goed kennen, Maha is een klein rampje met drachtig worden. Anderhalf jaar hebben we geprobeerd voordat afgelopen januari zij een zoontje baarde. Ze wordt vreselijk moeilijk hengstig, heeft onregelmatige cyclussen en raakt soms in paniek bij het opvoelen waardoor er slechts weinig artsen willen helpen. Bijkomstige problemen zijn het feit dat ze als veulen haar onderkaak gebroken heeft en dus soms moeite met tanden en voeding heeft. Maar ook dat ze helaas de eerste  (zijn er vast wel meer ) Arabier is die ik ben tegen gekomen die niet tegen de hitte kan. Stijgt de temperatuur boven de 30 graden dan staat ze peentjes te zweten en is acuut niet meer hengstig. Afgelopen maanden dus een ramp met die verschillende hittegolven achter elkaar.

Sinds de geboorte van Marzouk is Maha slechts eenmaal zo goed hengstig geworden dat we met hulp van de arts en Estrumate haar konden dekken. Salmin leek in dat jaar mentaal gegroeid want hij hopste er zo op. Ik zal jullie verdere details besparen maar hij werd zelfs zo enthousiast dat hij met twee achterbenen op en neer sprong, hetgeen mij en de grooms die hem en Maha vasthielden een enorme lachbui bezorgde.

Na 16 erg lange dagen konden we eindelijk eens kijken. Niet drachtig. Arts zei meteen dat we een uitstrijkje gingen maken en uitzoeken waarom ze nu weer niet drachtig werd. Ook werd me een beetje de wacht aan gezegd: of ik wel alsjeblieft Marzouk wilde spenen anders had het hele process geen zin. Veel Arabische merries (het ras is zowieso al niet heel erg vruchtbaar) worden niet goed hengstig als er nog kroost omheen loopt. Zo gezegd zo gedaan, ook Marzouk is naar een nieuw huisje gegaan.

Maar nu een week later, worden we nog steeds niet hengstig, en Salmin maar schreeuwen iedere keer als de boxdeur van Maha ook maar kraakt. Wel heb ik zoals ik schreef iets nieuws geleerd. Dat het imuunsysteem van een hengst enorm keldert in de 24-48 uur na de dekking. Salmin had ineens een schimmel op zn borst. De arts wist eerst niet zo goed wat het was maar ik had niet vermeld dat er gedekt was. Na een week verscheen het ook ineens in zijn gezicht en een andere arts herkende het als een schimmel en vertelde mij dat na het dekken hengsten enorm vatbaar zijn voor zulk soort huidaandoeningen en ook gewichts verlies (ja hij was ook wel een beetje afgevallen). Hop een speciale shampoo plus creme erop en hij wordt weer de oude.

Er even over nagedacht en ja het is wel logisch. De arts sprak over stress, en dat wordt natuurlijk ook veroorzaakt door hormoon schommelingen. Als ik hem weer zo wild over zijn boxdeur zie hangen en hij gilt weer eens lekker veel te dicht bij je oor dan snap ik goed dat hij slachtoffer is van langdurige stress want hij onthoud weken lang welke merrie zijn “bruid”is, zoals ze dat hier in Egypte noemen.

Fotoshoots, koliek en ramadan

Afgelopen weken waren vol ups en downs. In de aanloop naar de vastenmaand ramadan werden we getroffen door een hittegolf die hoogtepunten van 46 graden kende. Het plan was uiteraard om het rustig aan te doen met de paarden, het aantal buitenritten met Salmin uit te breiden nu hij vaker onder het zadel is. Maar bijna onverwachts kregen we heel leuk bezoek. Renee zou al jaren geleden komen om de knollen op de foto te zetten maar steeds liepen we elkaar mis. Nu ineens was ze er dan toch en wat was het geweldig leuk! Het  was erg afzien in de warmte proberen toerist uit te hangen. Maar we hebben ons bewapend met veel koud water en frisdrank en de paarden op de foto gezet. Het hoogtepunt was toch wel het meeslepen van Salmin naar een kennis die een stal aan de voet van de pyramiden van Gizah heeft. Last minute had ik hem kunnen bereiken voor een shoot met zijn dancing horses en het doel van de operatie was de pyramiden op de achtergrond te krijgen.

Sochtends enorm vroeg op en Salmin in de vrachtwagen gedrukt (hij klom er als een pro op, hij is echt een leuk paard aan het worden)en een klein stukje terug gereden. Maar we hadden echt pech,  door de ziedende hitte hing er enorm veel vocht in de lucht en waren de hele pyramiden niet te zien. Zo ontzettend balen voor Renee maar ze heeft er toch nog hele gave foto’s kunnen maken.

Helaas doordat het fokseizoen voorbij is en door de enorme hitte en ramadan in het vizier waren er geen andere fokkers bereid paarden van stal te trekken. Toch mocht het de pret niet drukken en we hebben een fantastisch gezellige week gehad met Renee en kijken uit naar komend jaar wanneer ze terug komt in het seizoen! Bezoek reneefotografie.nl voor alle prachtige foto’s en meer info over Renee haar werk.

De eerste down kwam helaas al tijdens het bezoek van Renee. ‘S ochtends gebeld met het nieuws dat Shay koliek had. Hele dag mee gerommeld, dokters erbij , maag leeg gepompt en aan het infuus want meneer had niet goed gedronken. Diagnose was enigsinds vaag; uitdroging en zijn tanden moesten maar eens gedaan worden.  Het bleek ook dat hij bloedarmoede heeft. Ernstige bloedarmoede.

Zes dagen later en een aantal vitamine en mineralen shots later sta ik Shay te borstelen en merk dat m’n buddy niet goed in zn vel zit. Hij laat zn hoofd afhangen en is onnatuurlijk kalm, normaal is hij zo ontzettend druk en ongeduldig (adhd pony?). Nogmaals arts erbij gehaald en die vind niks in zijn maag en ook geen uitdroging meer. Hij denkt aan maagzweren en stress.  Maar ik was het niet zo eens met deze arts-assistent. Shay wordt helemaal niet meer getraind en zijn dieet is ook al 8 maanden hetzelfde, waar zou hij zweren van moeten hebben?

Twee dagen geleden wederom telefoon, of ik wil komen want hij heeft 41 graden koorts en zijn nek is helemaal opgezwollen, reactie op een injectie waarschijnlijk. Helemaal ongerust race ik naar stal tussen alle vastende mensen die gevaarlijk over de weg zwabberen op weg naar hun iftar (maaltijd waarmee vasten verbroken word). Onderweg bedenk ik me dat het misschien komt omdat twee dagen eerder de canule opgedroogt was en we een injectie in de spier gezet hadden tot de arts een nieuwe canule kwam hechten. Maar eenmaal op stal zie ik meteen dat de plek niet dezelfde is. Achter mijn rug om heeft dus de groom iets in mijn pony gespoten. De betreffende groom had die dag ook nog eens vrij tot grote ergenis van de dienstdoende groom die op zijn lege maag al  de hele dag hotpacks op de stijve nek aan het toepassen was. Shay staat helemaal te trillen, of hij het koud heeft of dat hij geen controle heeft over zijn spieren van de pijn is onduidelijk. Voor de zekerheid doe ik hem een zweetdeken op.  Liefelijk wil ik hem aaien maar hij deinst achteruit nog voor mijn hand hem aan kan raken. De groom waarschuwt me dat hij enorme pijn heeft aan de gezwollen nek. Zijn wimpers zijn ook bijna tegen zijn oogbollen geplakt zo erg wijzen ze naar beneden. Hij rolt moeilijk met zijn oren en ogen als er iemand langs loopt omdat hij zijn hoofd en nek niet kan draaien. Nogmaals een arts erbij, ditmaal degene die Shay als vaste patient heeft vanwege zijn gebroken kogel gewrichten. Hij kent mij en Shay dus ook al 5 jaar en antwoordde precies op mijn gedachten: bloedonderzoek, want misschien is er wel iets niet helemaal in orde met lever of nieren. Shay is immers niet de jongste meer en God mag weten wat hij in zijn jongere leven op straat heeft meegemaakt.

Momenteel is Shay zijn temperatuur weer stabiel. Behalve hotpacks op zijn enorm zere nek krijgt hij even geen medicatie tot het bloedonderzoek binnenkomt. Het gezwollen stuk in zijn nek is nog niet kleiner maar meteen als er een hotpack op komt begint hij te ontspannen en een beetje van zn vrolijke drukke zelf komt dan naar boven. Er wordt gewiebelt en aan zn halstertouw geplukt. Iedere twee uur meten we zijn temperatuur en 5 a 6 keer per dag een hotpack op zn nek.

De uitslag van het bloed laat nog even op zich wachten want in ramadan gaat alles langzaam en stroef. Gelukkig zijn de artsen aanwezig en ook vlot met handelen. De grooms helaas niet. Degene die ik fulltime  in dienst heb is waarschijnlijk schuldig aan het zetten van een injectie in de spier die in het bloed had gemoeten. Daarnaast ligt hij het grootste gedeelte van de dag te slapen en kwam savonds niet opdagen om voor Shay te zorgen. Het is een geluk bij een ongeluk dat de nachtgroom overdag bijspringt en zo goed voor Shay zorgt op het moment.

 

Over hulpteugels

Een tijd geleden was er veel ophef over de Rollkür in Nederland en de rest van Europa. Hier in Egypte kregen mensen daar weinig van mee. De wedstrijd cultuur is hier vooral gericht op de springsport met slechts een handjevol serieuze dressuurruiters. Echter, nu steekt er een nieuwe discussie de kop op waar we hier in Egypte wel mee te maken hebben. De slofteugel.

Het begint hier op een bijna onschuldige manier. Wanneer een paard twee en een half is gaan ze beginnen met longeren en het eerste inrijden. Bij dat longeren wordt er vrijwel meteen als het paard begrepen heeft dat het beter zich uit de voeten kan maken als die zweep in de buurt komt , een hulp teugel opgezet. Meest populair zijn de leren bijzetteugels met een rubberen tussen stukje voor wat elasticiteit. Het is meer een ritueel dan dat grooms (want ruiters trainen hun paard niet buiten het rijden om) echt begrijpen waarom er eventueel bijzet gebruikt wordt. Van over de rug lopen hebben ze nog nooit gehoord, als je paard zn kin maar op zn borst steekt, dan is het toch goed?

Helaas herken ik dit ook uit Nederland. Eens begonnen als manege ruiter kan ik me goed herinneren dat je dan erg opkijkt tegen de ruiters die met flinke sporen om rond de stal marcheren en het paard in een prachtig krulletje door de baan sturen.  Maar als je paard dus niet werkelijk nageeflijkheid en over de rug leert lopen dan wordt het bij het rijden ook lastig. Hier in Egypte komen  meteen de grote middelen uit de kast. Ik had het al eens op een wedstrijd terrein bestudeerd maar ik realiseerde me pas werkelijk hoe erg deze hulp teugel cult is toen ik mijn paarden verhuisde naar onze huidige pensionstal: een van de betere spring faciliteiten gevuld met geimporteerde warmbloeden uit Nederland en Duitsland.

Ruim 40! prachtig en zeer goed verzorgde warmbloeden staan er bij ons op stal. Velen daarvan zijn in eigendom en worden gereden door de creme de la creme van de Egyptische springsport. Er zijn paarden bij die op CSI 3 niveau lopen en regelmatig kan ik genieten van mensen die tot het einde van de paal springen. Het is natuurlijk heel leuk om ze te helpen uitdagende parcoursen te bouwen voor het wekelijkse oefen parcours dat ook open is voor de rest van springend Cairo. Velen van deze paarden vallen regelmatig in de lintjes op prestieuze concoursen door heel Egypte. Pas geleden nog vertrokken ze in groten getale in mooie vrachtwagens op een 11 uur durende trip naar het strand bij de badplaats Hurghada om daar drie dagen lang te springen.

Maar ik ben bijna dagelijks op stal en zie de pijnlijke realiteit voor deze paarden. Velen komen niet buiten onder het motto van: als je er dagelijks op rijd krijgen ze genoeg beweging. Training vindt altijd op dezelfde manier plaats. Ruiter belt groom. Groom gaat poetsen en de vaak slecht passende zadels erop binden (er is geen zadelmaker/aanpasser zoals in Nederland, mensen kopen een loei duur zadel en denken dat door de prijs het goed is voor het paard) . Super strak aan-gesingeld en met een slofteugel er bij op staat het paard zeker een kwartier te wachten tot ruiter eindelijk arriveert. Vervolgens stappen ze aan de stijgbeugel op( ik met mn krukje voor mijn “miniscule” arabier wordt uitgelachen)en pakken ze meteen de teugel en de slof op. Het warm rijden bestaat uit flink zagen tot die knol met zn neus stevig in zn borst geplant is en dan steken ze die sporen tussen zijn ribben en dan wordt er wild door de baan gedraaft en gegaloppeerd. In de spring training wordt er gewoon gesprongen met de slofteugel wat zo nu en dan het gevolg heeft dat er een paard een heuse koprol voorover maakt door een moeilijke landing.  Wanneer een paard het toch niet zo eens is met de slof, dan gebeuren er vaak ongelukken. Pas geleden nog viel een trainer met een steigerende merrie zijdelings op het bakhek, gelukkig was het een enorm beest en brak het hek en niet de merrie.

Mensen vragen geregeld of ik nieuwe studenten aanneem. Mijn allereerste antwoord is niet dat ik wel een serieuze combinatie wil en niet een slecht geconstrueerde training wil geven. Nee, het allereerste dat ik zeg: “Wil je les? Dan moet je de slofteugel wegdoen.” Meestal komen ze dan niet meer opdagen. Want de handvol studenten die ik wel begeleid, moeten door een vreselijk vernederende eerste trainings fase heen. Zonder slof snappen die paarden (of de ruiters?) er niks van. Het is of onder dwang kin op de borst of lekker kop in de lucht. Door het gezaag in de mond zijn ze ook zo hard als beton aan de voorkant. Dus die eerste lessen zijn voor hen net alsof ze beginners zijn. Ze kunnen over een oxer van 1.60 meter springen maar hun paard aan elkaar en over de rug rijden kunnen ze vaak niet. En cavalettis is uiteraard ook voor kinderen. Of zoiets.

Gelukkig heb ik ee9f022518-63fc-4284-835b-08ce78ebbc78n geweldig ambitieuze Nederlandse amazone voor mijn dekhengst en zij voegt de daad bij het woord. Maandenlang hebben ze aan de lange teugel kracht en balans opgebouwd. Aan zelfverzekerdheid en vastberadenheid gewerkt. Nu is Salmin klaar voor het “echte” werk. Hij loopt prachtig aan de teugel, heel licht, heel stuurbaar doordat hij heeft leren sturen en remmen op de zit. Hij loopt vrijwel direct goed op de loodlijn en blijft mooi aan elkaar zonder al te veel moeite voor zijn ruiter. De combinatie heeft heel wat bekijks op stal, want ruiters hebben toch wel in de gaten dat onze methode, hoe langzaam ook, nu wel vruchten werpt. En hulp
teugels? Die hebben wij niet eens in de kast hangen, wij rijden bewust zonder sperriem want alleen een “actieve” mond kan goed contact maken.

Slofteugel nu verboden in Zwitserland – lees het op hoefslag.nl

Engels artikel dat uitlegt waarom een slofteugel een marteltuig is

 

 

Hittegolf

Meestal ondervind ik de identiteit als paardenmeisje als iets dat mij nog bindt aan Nederland. In tegenstelling tot mede ruiters hier in Egypte begrijpen Nederlandse paardenmeisjes elkaar altijd. In theorie dan, want als het op warmte aankomt voel ik mij kilometers ver weg.  Vorige week las ik berichten op facebook over de “hittegolf” in Nederland. “Oh neee! 25 graden! niet meer op je paard klimmen en alleen maar koelen anders raakt hij oververhit!”.

Misschien moet ik mijn paarden dan maar wegdoen? Het is hier immers maar 2 tot 3 maanden per jaar onder de 25 graden overdag. Het is een beetje zoals de discussie over been bescherming. Alles is relatief. Paarden zijn meesters in het aanpassen aan hun omgeving. Niemand zegt iets van de Arabier die in Canada zonder deken knie diep in de sneeuw staat, of over de fok van Friesen in Zuid Afrika. Maar we doen in Nederland alsof ons paard van suiker is en smelt. De hitte regulering van paarden vind plaats in de dikke darm, dus waarom we bakkeleien over beenbeschermers is me nog wat vaag. Ja de benen worden warm, maar dat worden ze ook zonder bescherming. De boosdoener in de hitte regulering is voedsel. Dus ja als het dan 25 graden is en je denkt dat je paard dat als erg warm ervaart ga je hem geen granen maaltijd voorschotelen voorafgaand aan je training. Ook kan je in de training meer stapwerk inbouwen maar om te roepen dat er niet gereden kan worden is onzin. Laten we relativeren.

Mijn paarden wonen in Egypte. Ja nu zal je me meteen toewerpen dat mijn paarden aan de hitte gewend zijn maar is dat werkelijk zo? Mijn paarden krijgen net zo goed een wintervacht en hebben soms zelfs zo’n  moeite met de winter (5-15 graden) dat ze rillen en een deken op moeten. En hoewel het doorgaans meer dan 25 graden is, wat denk je dat mijn paarden ervaren in een hittegolf? Afgelopen weekend hadden wij namelijk ook een hittegolf, 47 graden om precies te zijn.  Hebben we getraind? Nee boven de 40 rijden we niet meer. Hebben de paarden buiten gespeelt? Ja zeker en ook meegeweest op buitenrit. Hadden ze het warm? Ja de een meer dan de ander. Zo staat Maha dan peentjes te zweten en is onrustig. Ze heeft ‘s ochtends heel vroeg met haar zoontje door de paddock geraced, is daarna gedouched en binnen op stal gezet met haar ventilator aan. Meneer Shay kan het aan zn achterste roesten of het warm of koud is, rennen en bokken doet hij altijd als hij buiten is, zelfs zo uitgebreid dat hij erg in het zweet gelopen was. Waarom ik hem er niet uithaalde? Hij is een volwassen vent, kan zelf bepalen of hij in de schaduw wil staan of rond wil rennen. Hij heeft water, lucerne, hooi en schaduw. Salmin is erg lui met warm weer maar is prima te porren voor een work out. Hij is geschoren eind april en heeft geen gezondheidsproblemen van zijn trainingen in de “warmte”. Hij weet dat hij na afloop onder de douche mag en dat is een van de hoogtepunten van zijn dag.

Waarom trainen wij boven de 40 niet meer? Heeft niks te maken met of de paarden dat aankunnen of niet. Hier zijn geen kant en klare brokken dus wij voeren verse gerst. Dat heeft een te hoog zetmeel gehalte ( maar beter dan bijvoorbeeld mais) waardoor er meer hitte ontstaat die afgevoerd moet worden. Dus boven de 40 graden rijden we geen echte training, maar gewoon rond stappen kan prima, dat doen ze immers zelf ook in de paddock. In Nederland bestaat er zo veel gespecialiseerd voer dat je ook prima bij hogere temperaturen kan trainen. De ruiter heeft het sneller warm dan het paard. Als iemand dit in twijfel trekt dan nodig ik je uit het te komen bekijken met eigen ogen en ohja, ze dragen ook beenbescherming 😉 maar daar kunnen we een andere keer over discussieren.

Zoektocht naar een rijpaard: Pantoffel-paard

Maanden nadat de eerste blog in deze serie tot stand kwam ben ik nog altijd koos-rijpaard-loos. De zoektocht werd even in de kast gezet toen ik een deel van mijn fokpaarden moest verkopen en ook doordat de focus nu even bij de dames ligt nu het fokseizoen is. Maar net als mensen die dagenlang op zoek zijn naar een bepaald soort schoenen en dan thuiskomen met het “perfecte” paar pantoffels, kwam er voor mij nu ook een klein lichtpuntje.

Een vriendin die ook Arabieren fokt zocht contact met mij omdat ze een nieuw huis zoekt voor een van haar hengsten. Meteen maar een afspraak gemaakt omdat ik het vervelend en onbeleefd vond om haar meteen af te wijzen, ik wil immers geen hengst erbij op het moment. Het is altijd leuk om gezellig samen paarden te bekijken en al helemaal in het veulen seizoen. Ze wilde graag haar hele collectie aan me voorstellen en we kletsten als echte paardenmeisjes urenlang over onze geliefde knollen.

De hengst vond ik niets, hij was enigsinds onbeleefd en meteen zag ik dat hij een oude verwonding had aan een van zijn kogelgewrichten. Als rijpaard zou ik hem dus zeker niet kopen en zo beleefd mogelijk heb ik bedankt voor hem als dekhengst. Terwijl ik daarna de zorgvuldig uitgekozen collectie merries en fillies bekeek viel mijn oog op een troepje langharige  en een tikje magere paarden die op een hoopje in een paddock stonden.  Ze had het meteen in de gaten en zei: “dat zijn mijn baladis, die verkoop ik niet hoor! ” Ik keek rustig verder naar een paar prachtige merries van het klassieke type met geweldig grote sprekende ogen. Toen we alles gezien hadden ging ze een grote emmer wortels halen en liepen we langs alle boxen en gaven iedereen een stuk. als laatste ging ze naar de paddock en het hoopje paarden kwam tot leven en draafde op ons af. Mijn aandacht werd meteen getrokken door een vrij grote schimmel die aarzelend achter de anderen aanliep en op een afstand bleef staan. Toen ik een stukje opzij liep besloot hij bij mij te komen staan. ” Dat is onze ruin, hij is een fantastisch rijpaard, heb hem voor mijn nichtjes en neefjes die rijden er af en toe op.”  Hij besnuffelde me grondig en ondanks dat ik geen wortels meer had bleef hij dicht bij me staan. ” Rijd je hem zelf ?” vroeg ik. ” Nee hij wordt alleen door de kinderen eens in de zoveel maanden bereden, daarom kan ik hem echt niet wegdoen.”

Weken later belde ze me op met de mededeling dat ze misschien zich toch wel bedacht had. Ze heeft ook veel paarden en het is een hele hoop werk. Uitdunnen leek haar nu aantrekkelijker en ze vroeg of ik niet toch iets wilde proberen bij haar, eventueel ook een van de baladis. Meteen begon ik over de ruin maar dat vond ze toch moeilijk.  Ze wilde liever een van de merries kwijt.  Na wat bezoeken bleek dat de merrie en ik niet door een deur kunnen maar de ruin mij overal volgde. Nu besloot ze dat ik hem maar moest proberen, als ik hem zou overnemen is ze er wel zeker van dat hij een goed huis krijgt.

Gretig kwam ik later die week op bezoek met een zadel, hoofdstel en cap. Bij het borstelen bleek hoe mager hij eigenlijk is en even twijfelde ik of ik hem wel zou rijden. Maar ik ben vastberaden niet weer een paard te kopen die ik niet voleldig getest heb, dus dit was een buitenkans. De groom rijdt er waarschijnlijk ook in deze toestand op dus waarom zou ik niet even een kwartiertje proberen.  Bij het opzadelen had hij het al in de gaten wat er ging gebeuren en dat was een pak van mn hart omdat zoiets hier in egypte wel zeldzaam is, een paard die redelijk goed ingereden is. Hij liet zich zonder bijten of trappen aansingelen en een bit indoen. Toen ik opstapte werd ik meteen verbaasd door zijn blijdschap, hij stapte vlot weg en trok daarna een sprintje richting het hek om vervolgens langs de rand de lopen. Hij probeerde even of ik zon onkundig kind was waarmee hij misschien voorzichtig moest doen omdat hij na zijn sprintje ging checken of ik er nog op zat. Vervolgens ging hij enthousiast na het voelen van een ervaren beenhulp in draf.  Ook de galophulp zoals wij Nederlandse paardenmeisjes kennen werkte zowaar. En na even proberen begrepen we elkaar ook als het aankwam op links en rechtsom voltes draaien.  Wat een verademing! Na 10 minuten was zijn energie op en ben ik afgestapt en heb hem overladen met wortels. Sindsdien hebben we al een paar keer samen gereden in de bak en het ging goed.

Bij de derde rit begon de groom zich ermee te bemoeien en zei: “Ik dacht dat je dressuur reed? Waarom doe je zn hoofd niet naar beneden?”  Ik antwoordde dat hij dat niet snapt want teugel contact was enigsinds een heikel punt, hij deed het prima met lange teugels maar op ophoudingen wilde hij wel het bit vastpakken en ook trekken. “Moet je teugels korter maken en trekken” riep hij me toe. Ik maakte enorme spanning op de teugels en hield ze muurvast op de plek en zowaar, zijn hoofd viel als een baksteen naar beneden en zijn nek ging in de krul met de kin op de borst. Dat was dus niet wat ik wilde. ” Mooi he!! hebben we hem met de slofteugel geleerd vroeger!” schreeuwde hij trots uit.

Met gemengde gevoelens hield ik halt en besloot dat het weer genoeg was voor die dag.  Een slof/pantoffel paard heb ik liever niet. Er kunnen wel verborgen fysieke problemen met zijn schoft en rug zijn.. maar aan de andere kant, vanaf daar kan ik wel compromisen sluiten, ik kan hem leren dat ik hem niet in zijn mond ga vasthouden en rukken als hij zijn bovenlijn ontspant want hij duikt zo diep dat zijn rug wel omhoog komt. Hij is verder heel relaxt en is erg goed gemanierd.

Terwijl ik opzoek was naar nieuwe pumps, vind ik de bijna perfecte pantoffels…Op dit moment ben ik nog onbesloten maar ik vind het wel leuk om nog even verder te testen of pantoffel paard mijn nieuwe vriendje wil worden.

Het ontworm avontuur

Bijna was ik het alweer vergeten, toen ik in het grote boek opschreef dat de hoefsmid weer langs geweest was, zag ik dat het weer tijd was om te ontwormen.  Veel paardeneigenaren in Egypte weten niet dat paarden ontwormd moeten worden maar de Arabieren fokkers en zo ook ik, houden zich wel netjes aan een schema zoals we dat in Nederland kennen. Toch gaat het hier wel een beetje anders. We kunnen geen lab testen laten doen om te kijken of je paard wel degelijk ontwormd moet worden.  Daardoor zijn we gedwongen preventief te ontwormen volgens het bekende schema, elke drie maanden een wormspuit . Helaas zijn hier sinds de revolutie (2011) niet meer vier verschillende ontwormings middelen te verkrijgen. Het werd steeds moeilijker om de meeste bekende geimporteerde Equest en Eqvalan te vinden.

Sinds een paar maanden kan ik slechts twee soorten vinden en ben ik gedwongen daar mee af te wisselen.  Het ene is een Egyptisch poeder  voor koeien dat verkocht wordt in zakjes van 250 gram waarmee ik 10 volwassen Arabieren of ponies mee kan ontwormen, met water gemengd in een grote spuit.  Het andere middel is Panacure. In Europa is dit een omstreden middel maar hier wordt het voorgeschreven door onze artsen. Er is natuurlijk wel verschil tussen bacterieen in Europa en Egypte. Zelf heb ik goed ervaringen met dit middel, vooral omdat het ook veilig is om aan veulens te geven.  Genoeg gezever over producten, het avontuur van het ontwormen begint pas echt op stal.

Zodra een van de paarden jeuk aan zijn of haar staartwortel vertoond begint de groom mij lastig te vallen met gezeur over ontwormen. Zelfs als dat een week na de vorige kuur is. Al wel honderd keer heb ik hem uitgelegd dat we ons aan het schema houden, of er nu wel of geen gekreukelde staarten zijn. Hij kijkt me altijd boos aan wanneer ik vervolgens opper dat het misschien een hygiene kwestie is en er wat beter geborsteld zou kunnen worden.

De uitzondering  dat ik wat schuif in het schema is als er merries drachtig zijn zodat ik, op advies van de arts, een maand voor de geboorte ontworm zodat de veulens enige bescherming hebben in de eerste twee maanden van hun leven. Na die twee maanden kunnen ze zelf ontwormd worden, weer met de andere paarden en hun moeder mee. Maar ook dat gaat de meeste grooms boven de pet. Erger nog, de meeste grooms zullen niet ontwormen ook al geef je ze de middelen ervoor. Zo ben ik eens een anderhalf jaar oud hengstveulen verloren omdat hij nog nooit ontwormd bleek, terwijl ik elke maand netjes daarvoor betaalde. Les geleerd, altijd zelf ontwormen of er in ieder geval naast staan als een politie agent.

Mijn huidige collectie paarden zijn, op Meneer Shay na, allemaal door mijzelf opgevoed en zijn gemakkelijk te ontwormen. Ze vinden het wel vies die dikke spuit in hun mond maar ze staan braaf still en eten daarna een stukje appel en spoelen daarna gretig hun mond als je ze een emmer aanbied.  Maar Meneer Shay ontwormen is een waar avontuur. Hij is echt mn allerbeste vriendje en kan zich altijd als een perfecte gentleman gedragen. Totdat het ontworm dag is.  Ongetwijfeld werd hij als karrenpaard in zijn jonge jaren nooit ontwormd en boft hij eigenlijk wel dat hij nu toch al vijftien jaar jong is zonder worm probleempjes.

Dit keer begon het er al mee dat Mohamad het maar vervelend vond dat ik 10 minuten voor de lunchpauze op stal arriveerde en hij de kleine jerrycan met Panacure in mijn hand zag bungelen toen ik de paarden begroette. Even hup hup dacht hij en ging meteen de spuit halen. “Pak even Shay zn halster dan doen we hem als eerste” zei ik tegen hem.” Nee ik wil hem als laatste doen, eerst snel de anderen en het veulen.” Mohamad heeft altijd een weerwoord en dit keer dacht ik bij mezelf: ” Doe maar lekker eigenwijs, eigen schuld dikke bult als het zo een circus wordt.”

Zo gezegd zo gedaan, vrij vlot had de rest zn wormen kuurtje binnen en een stukje appel er achteraan gegeten. Zelfs Marzouq onderging zn aller eerste wormen kuur vrij gemakkelijk zonder al te veel geworstel. Mohamad hield hem in de houdgreep en ik deed voorzichtig maar toch ook vlot die spuit in zn kleine mondje.  Op het moment dat Mohamad Salmin, die overigens een soort van doorsliep tijdens het hele gedoe,  zn spuit toediende begon Shay in de box ernaast al van de deur weg te lopen en in een hoek te staan met zijn achterwerk naar de deur gericht. Op de een of andere manier kan hij het aanvoelen of ruiken wanneer zijn buurman ontwormd wordt.  Ik ken Shay langer dan vandaag en ik ontworm hem meestal zelf en de beste manier is hem er mee te overvallen. Maar die kans had Mohamad dit keer verspeeld.

Met een grote grijns op mijn gezicht vulde ik de spuit met de geschikte hoeveelheid voor meneer Shay. Mohamad stond even na te denken over hoe hij het zou aanpakken en liep toen naar de box met het halster in zn hand, de wormspuit in zn broekzak.  Shay is heel flexibel en hyper intelligent en wat volgde was een kat en muis spelletje waar na ik Mohamed uit de box moest roepen om Shay zelf te pakken. Na een luide HO stond hij stil en liet hij zich door mij zn halster omdoen.  Vrijwel meteen stond Mohamad er weer naast omdat hij vind dat hij overal beter in is. Shay begon al te snuiven dat het te druk in zijn box werd dus ik ging maar weer aan de kant , Mohamad nogmaals te zeggen dat hij schouder aan schouder moet staan en niet proberen de spuit van voren in Shay zn mond te doen.

Shay houdt niet van dingen die midden in zijn gezicht gedaan worden. Hij laat zich niet door vreemden op zijn hoofd aanraken en kan het ook slecht hebben als iemand hem zijn hoofdstel of halster wil aandoen terwijl deze persoon voor zijn neus staat.  Hij wordt dan meteen defensief-agressief. Zo ook tegen Mohamad die probeerde hem te ontwormen. Hij hoefde de spuit maar uit zijn zak te halen of Shay begon al te steigeren en te maaien met zijn voorbenen. Met ontblootte tanden deed hij uitvallen naar schouders en gezicht. Luid riep ik naar Mohamad ” gewoon die spuit erin doen! Als je steeds weer terugdeinst lukt het nooit!” Maar ook de “stoere” groom heeft angsten. Voorhoeven schampten zijn armen en hij kreeg een tik op zn borst onder luid gevloek. Na tien minuten was ik het zat. Ik liep de box in, pakte het touw en de spuit uit Mohamad zijn handen. Zoals altijd plantte ik mijn schouder in die van Shay, die op dat moment alweer op zijn achterbenen ging staan.  De neusriem van het halster goed vast houdend schoof ik de spuit in zijn mondhoek en terwijl hij boos steigerde kneep ik met gestrekte armen boven mijn hoofd de spuit leeg.  Opgelucht stond hij weer op vier benen en keek mij met een boze blik de box uit. Ook de appel wilde hij uit kwaadheid niet. Gelukkig weet ik dat hij me de volgende dag vergeven heeft. Maar iedere drie maanden is het weer een avontuur.

 

Toen je hoefje nog in de mijne paste

Lief en leed delen, daar is Grenzeloos paardenmeisje voor. Dit keer deel ik een stukje van mijn gebroken hart met jullie. Deze week moest ik afscheid nemen van vier van mijn paarden, ze zijn verkocht. Helaas kan het niet altijd voor de wind gaan, ook al lijkt het soms alsof we permanent op vakantie zijn, hier tussen de palmbomen.

De meeste paardenmeisjes houden van poetsen, longeren, rijden of zelfs alleen maar genieten van hoe haar paard(en) in het weiland rondspelen. Voor enkelen onder ons verwordt de paardenliefde tot een levenstijl en soms zelfs op professioneel niveau. Penny meisjes (ja zo noemen we die toch?) die denken dat diegenen die echt “in de paarden” zitten de gelukkigen zijn  maar er zit ook een donkere kant aan die vaak minder goed begrepen wordt. Helemaal als je een fokkerij hebt of begint.

Zo begon mijn avontuur in Egypte op een roze wolk. Plotseling was ik eigenaar van geweldig schattige en lieve merrieveulens die ondertussen zijn uitgegroeid tot volwassen mama’s met babies. Het was een heerlijke tijd om met ze te werken maar ook om die buiken te zien groeien. Zij droegen in mijn ogen de toekomst van mijn fokprogramma. Gezegend werd ik met twee! merrieveulens en ik kon mijn geluk niet meer op. Maar de realiteit ligt vaak anders dan we willen geloven.

De waarde van Arabische paarden hangt in Egypte vooral af van het beroemde papiertje dat we pedigree noemen. Er zijn bloedlijnen die in het buitenland erg gewild zijn maar hier in Egypte niks waard zijn door marketing stunts van onder andere buitenlandse fokkerijen. Na een paar jaar viel ik plotseling van mijn roze wolk nadat ik er achter kwam dat mijn lieve merrie vriendinnetjes helaas tot de categorie die door andere fokkers als “rommel” bestempeld wordt. Ik zou er misschien qua uiterlijk wel kampioenspaarden uit kunnen fokken maar bij verkoop, in het uur van de waarheid, zijn ze waardeloos. Mijn hart brak in honderd stukken bij de gedachte dat ik op deze manier natuurlijk geen succesvol fokprogramma kon opbouwen. Eigenwijs dat ik was, bleef ik mezelf voorhouden dat als de kwaliteit van de paarden zelf maar goed is het wel los zou lopen. Ik moest immers al huilen bij de gedachte mijn lieve meiden weg te doen. Helaas steekt de steel zo niet in de vork.

Er moet wel een duidelijke grens zijn tussen onze paardenliefde en onze centen. Als je alleen wilt rijden poetsen en genieten van paarden hoef je er immers geen tien of meer paarden te houden, een of twee voldoen dan zeker weten. Wanneer je als fokker geen nakomelingen kunt verkopen omdat de markt totaal geen interesse heeft in wat jij aanbied dan glijd je langzaam aan richting faillissement omdat je steeds meer paarden ophoopt in de stal. De kosten liepen maar op en eigenlijk gebeurde er qua fokprogramma niets bijzonders. De Egyptische economie stort steeds verder in na protesten, aanslagen en politieke implodering en ook wij worden daar door getroffen. Afgelopen week was het tijd om mezelf niet meer achter mijn eigen gemaakte roze wolkje te verschuilen en de realiteit in de ogen te kijken.

Inkrimpen van het pensiongeld was onvermijdbaar geworden. Langzaam liep ik langs de boxen. Hoe moest ik nu in vredesnaam kiezen tussen al mijn paardenvriendjes en vriendinnetjes? Nooit heb ik me zo verloren gevoeld en tegelijkertijd zo ontzettend schuldig. Want een nieuw huis vinden waar ze het net zo goed zouden hebben als dat ze bij mij hebben, dat is in Egypte bijna onmogelijk, laat staan wanneer andere fokkers je mooie paarden als rommel beschouwen. Het was tijd me te vermannen en de juiste beslissing voor het fokprogramma te nemen. Met advies en steun en een schouder om op te huilen van vrienden werd duidelijk dat ik de “duurdere” moest houden en helaas de merries die mij zo geweldig op weg geholpen hebben en waar ik zo ontzettend veel van geleerd heb een nieuw huis moesten zoeken.

IMG_0148Overladen met verdriet en een schuldgevoel zijn ze verkocht. De overgebleven paarden troosten mij in deze moeilijke tijd, en ik besef dat ik als fokker gezegend ben met het feit dat er altijd weer nieuwe paarden zullen zijn die ik kan overladen met liefde en goede zorg. Maar toch zullen deze lieve merries altijd een plekje in mijn hart hebben. Ze waren de start van de realisatie van mijn droom, ik heb zo veel fijne momenten met ze beleefd en ik ben jarenlang met trots eigenaar geweest van die lieve meiden. Ik koester alles dat ik van hen heb mogen leren en ik bid op mijn knieen dat ze een goed  en lang leven mogen hebben. Dat ze de nieuwe eigenaren net zo intens gelukkig maken als dat ze mij deden. Dames ik zal nooit vergeten dat jullie hoefjes nog in mijn hand pasten!

Zoektocht naar een rijpaard: Boodschappen-paard

Het vinden van een geschikt rijpaard in Egypte valt nog niet mee. Na vele jaren hier in de paarden gemeenschap te hebben rondgekeken houd ik nu de volgende regel aan: Als het paard fysiek in orde is en een leuk rijpaard lijkt te zijn dan is zijn of haar geestelijke status gebrekkig. Als het paard een leuk karakter heeft en een leuk rijpaard lijkt te zijn dan is zijn of haar fysieke status gebrekkig.

Nu heb ik recent ontdekt dat er wel een uitzondering op mijn regel bestaat.  Boerenpaarden. Ja ik was er in het begin ook sceptisch over. Maar als je er wat langer over nadenkt dan snap je waarom. Boeren in Egypte zijn hele arme mensen. Ze hebben vaak niks anders dan een stukje land met een hutje erop en wat dieren eromheen. Vaak verbouwen ze groenten of fruit en hebben ze een waterbuffel voor de melk en een ezel om een eventuele platte kar te trekken richting dorp of stad waar ze de oogst van die dag verkopen. Wanneer zo een boeren gezin dan toch enigsinds een beetje geld heeft dan vervangen ze de ezel door een paard. In tegenstelling tot de gemiddelde ruiter in Egypte stelt een boerengezin wel meer eisen aan een paard. Zo moet het betrouwbaar zijn, veilig  en lief voor kinderen, en een goed stel benen hebben  want er moeten kilometers gesjouwd en gesjord worden.

Na lang nadenken heb ik me laten overhalen om eens wat verder weg te zoeken en ben ik een uurtje zuid gereden richting het echte platteland. Het is een gebied vol met boeren dat nog net onder het Sakkara district valt en het dorp waar ik ben wezen kijken heet Manawaat.  Het dorpje zelf bestaat uit enkele moskeeen en een paar huizen met wat winkeltjes met de broodnodige spullen om te overleven. Overal lag afval op de straten bij gebrek aan een collectie systeem. De dealer die voor mij de paarden had gezocht liet me parkeren in de schaduw van een dikke palmboom bij een verlaten kruispuntje net voorbij het dorp.

Zo ver als ik kan kijken zie ik groene velden met van allerlei gewassen. De lucht ruikt naar vers savannah gras. Ik vraag waar het paard is dat we komen bekijken. ” Wan minoet mevrouw” zegt hij in gebroken Engels, hoewel hij weet dat ik goed Arabisch spreek.  Terwijl hij telefoneert loop ik een rondje om mijn auto, stiekum genietend van deze serene omgeving, die mij herinnert aan de weilanden in Nederland.  Dan hoor ik de kletterende hoeven op het asfalt. In de verte zie ik een groot, goed gevuld wit paard opdoemen met een klein ventje erop. Hij galoppeerd hard maar gecontroleerd op ons af. Vlak voor ons gaat hij flink in de rem en springt eraf, en blijkt dat het een jongetje van een jaar of 9 is. Zijn vader is druk op het land dus heeft hij de taak het paard te laten zien aan eventuele kopers.

Tot mijn grote verbazing ziet dit paard er veel beter uit dan de tientallen paarden die ik bij “rijstallen” en maneges bekeken heb. Het blijkt een hengst, en daarmee is hij dus voor mij geen kandidaat. Hij is behalve wat stof en mestvlekken in een super conditie. Zijn hoeven zien er ook goed onderhouden uit en het jochie reed hem in enkel een halster met een touw als teugels dus ook geen zichtbare wonden of littekens van slecht passend tuig. Langzaam dringt het tot me door dat het van levensbelang is voor boeren dat hun paarden in goede conditie zijn zodat ze goed kunnen werken. Ik neem afscheid van het jochie en complimenteer hem dat hij zo goed voor zijn paard zorgt.

We rijden een stukje terug en stoppen aan de rand van het dorpje in een smal straatje. Ik stap uit en meteen lopen er hordes kinderen om mij heen. Ik had dit niet verwacht en voel me een beetje ongemakkelijk dat ik niks bij me heb voor ze. Ik krijg een bloem van een klein mager meisje dat vraagt hoe ik heet. Voordat ik echt antwoorden kan jaagt de dealer alle kinderen weg. Ze stuiven uiteen en dan zie ik ineens een dikke vos uit een zijstraatje komen. Vol energie huppelt ze onze kant op en ik luister hoe de dealer uitlegt dat dit een 5 jarige merrie is. De eigenaar springt eraf en komt met een grote tandenloze glimlach mijn hand schudden, die hij vervolgens bijna niet meer los wil laten, helemaal niet wanneer hij in de gaten krijgt dat ik Arabisch spreek.

Ook deze merrie ziet er goed uit, dikke stevige voeten en benen en ze staat kalm, bijna te kalm, naast
ons terwijl ik de eigenaar het hemd van het lijf vraag. Enthousiast verteld hij dat hij elk jaar een veulentje fokt van zijn oude merrie, dit is een van de babies. Als ik interesse heb wil hij ook wel de moeder aan me laten IMG_6696zien. Ik vraag hem waarom hij de merrie wil verkopen. ” We hebben al de oude merrie en we hebben ook een ezel, en ik heb 5 kinderen, teveel monden zo.” zegt hij met een gereserveerde grijs. Vervolgens vraag ik wat ze eigenlijk doen met de merrie. Hij kijkt me even bedenkelijk aan en zegt dan: ” De kinderen rijden er op
vrijdag mee rond het dorp. En ik doe de boodschappen ermee in het andere dorp hier 6 kilometer vandaan.” Ik moet eigenlijk lachen maar houd mijn gezicht in de plooi. Toch geloof ik hem niet helemaal direct, want dit Boodschappen-paard heeft een dancingzadel op en een scharenbit in. Ik vraag hem waarom. ” Oh ja ze is heel slim, ze kan goed dansen, wil je dat zien?” Ik zeg tegen hem dat ik dat graag een andere keer kom bekijken.
Helaas voor hem ga ik geen dancing paard kopen want die hebben grote traumas van de scharen bitten en de geweldadige manier van trainen. Jammer want de merrie stond poeslief naast ons en er liepen veel kinderen om haar heen en dat vond ze allemaal wel best.

De beste man kijkt me een beetje sip aan. ” Kom je nog wel even de moeder bekijken? Het is heel dichtbij.”  Vooruit dan maar, uit beleefdheid kan ik nog wel even kijken. We lopen een stukje door het veld met aardappels en komen dan bij een hutje aan. Links van het hutje staat een dikke palmboom met een voskleurige bejaarde merrie eraan geknoopt. Met mijn domme Nederlandse enthousiasme vraag ik hem waar de box van de merrie is. ” Onze paarden wonen niet in boxen, gewoon zo aan de boom is toch prima? ” Terwijl ik hem excuses aanbied voor mijn domme vraag bedenk ik mij dat het inderdaad nog zo slecht niet is, ze staat knie diep in de alfalfa (lucerne) en ziet er voor een bejaard paard erg goed uit… eigenlijk misschien wel beter dan mijn paarden die in boxen wonen en slechts een paar uur per dag naar buiten gaan!

Na regen komt…Chaos!

Ik schrik wakker van een hard kletterend geluid. Langzaam dringt het tot me door dat het regent. Zo hard dat het een enorm kabaal maakt op de airconditioning die net naast mijn balkondeur hangt. Snel schiet ik uit bed en ren richting het balkon aan de woonkamer om mijn wasrek naar binnen te halen. Helaas te laat want de was heeft al een modderlaagje gekregen terwijl ik nietsvermoedend hoopte uit te slapen.

Als het op regen aankomt ben ik een klein beetje hypocriet. Na toch al wel een paar jaar in Egypte te wonen word ik nog altijd sip en somber van regen. Dat is nou echt iets wat ik zeker weten niet mis aan Nederland.  Maar als dan hier in Cairo toch regent, dan klaag ik als oer-Hollandse over de modder en de natte bende in m’n huis. Maar dat geklaag is wel enigsinds gegrond, en niet alleen maar omdat door de regen al het zand in de lucht overal aan vastplakt.

Als het geregend heeft in Egypte dan functioneert er niks meer naar behoren. Werkelijk helemaal niets.Mensen nemen vrij van werk vanwege de enorme chaos op straat. Cairo heeft weinig tot geen riolering aangezien het slechts een paar dagen per jaar regent. Wegen staan letterlijk onder water en ook al is het gestopt met regenen, nog urenlang is er geen vooruitzicht dat al dat water wegloopt. Pompwagens moeten eerst worden opgeroepen en tussen de dikke rijen modderige autos door richting het diepste punt kruipen. Electriciteit faalt door de enorm harde mousson achtige regenbuien en zo dus ook de telefoonlijnen en onze geliefde internetverbindingen.  Door de gebrekkige kwaliteit van het asfalt rijdt iedereen op max 20 km per uur achter elkaar uit angst een drempel of gat tegen te komen in het nu zwarte water.  Ik zal maar even niet uitwijden over hoe ik tot aan de stal kruip over de nu modderglijbanen die doorgaans zandwegen zijn. Toch ga ik na fikse regenbuien naar de paarden, omdat ook daar het hele systeem op zijn gat gaat. Zoals ik eerder schreef: werkelijk helemaal niets functioneert meer na een regenbui in Cairo. Ook de grooms niet.

 Wanneer ik eindelijk tot aan voor de staldeuren geglibberd ben en de auto op een veilig stukje heb geparkeerd lijkt de stal uitgestorven. De rijbanen en paddocks staan onder water en ik zie niemand in het klaverveld. Als ik de stal inloop vind ik drie grooms die samen onder een van mijn zweetdekens zitten. Alle fel gekleurde voeremmers staan verspreid door de gang onder alle lekkages. De paarden lijken nergens last van te hebben, die staan tevreden op wat klaver te kauwen. Sommige hebben dekens op omdat ze het nu toch wel koud hebben. Ik vraag waarom de grooms een zweetdeken hebben gepakt, waarom zit die niet op een paard? ” We hebben de achterdeuren van de gang dicht gedaan dus nu heeft hij het niet meer zo koud omdat er geen wind meer is.” Langzaam zet ik mijn handen in mijn zij en frons naar hen, maar als ik mijn zin wil beginnen zegt hij snel: ” Maar we lenen hem alleen even in de theepauze, we doen hem nu wel weer op het paard.” Ik besluit het erbij te laten, ze lopen immers op slippers en hebben niet echt een dikke jas zoals ik dat heb. Ik probeer me altijd in te beelden hoe dat zou voelen, in Nederland lopen we ook niet in een overhemd en blote voeten met zes graden.

Bij verdere inspectie vind ik in een voerton heel veel gerst die blijkbaar over is. ” Ja we hadden maar wat meer gegeven want ze hadden het zo koud.”  Het medelijden met de blote voeten begint alweer te zakken. Tijd om wederom, dit wordt denk ik de 83e keer deze maand, uit te leggen dat wat er ook gebeurd we niet sjoemelen met het voerschema.  Ik vraag wie er die ochtend gevoerd heeft en krijg eigenlijk geen antwoord. Met luide stem herhaal ik dat of het nou zomer of winter is, nat of droog, er niks veranderd aan het voerschema.  Met een blik alsof ze beledigd zijn pakken ze een bezem en een afvalzak en gaan ze ineens snel de boxen uitmesten.  Als ik bij Meneer Shay zijn box aankom slaat hij luid met zijn voet op de deur en kijkt me vragend aan. Ik bedenk me dan ineens dat het natuurlijk ‘s nachts ook al regende en dat ze hem niet naar buiten hebben gezet.  Ik roep een groom en vraag of hij Shay naar buiten wil zetten. ” Nee dat kan niet. Het regent nog steeds en dan wordt hij ziek.”  Ik haal diep adem en ga het argument aan: ” Nee hij wordt niet ziek van miezer regen. Je kan hem toch zijn regendeken op doen?” ” Nee hij moet binnen blijven want hij gaat altijd zo rennen en bokken en dan zal hij uitglijden in de modder”. Ik vraag hem of hij denkt dat als het dagenlang achtereen regent de paarden dan al die tijd binnen moeten blijven.  Nu heeft hij in de gaten dat ik het vervelend vind dat Shay ( en de anderen) niet naar buiten zijn geweest en komt de aap uit de mouw: ” Maar wat als hij gaat rollen? Dan wordt de deken helemaal vies.  En als hij geen deken opheeft dan moeten we heel hard krabben om al die modder er weer af te krijgen”.  Hard lachend pak ik Shay zn halster en loop de box in. ” Ja Mohammad. Als hij gaat rollen moet jij hard poetsen, maar daar word je voor betaald weet je nog?”

Een antwoord geven kan hij niet want zodra ik de deur open duw springt Shay met een enorme sprong naar buiten en sleept mij de gang door. Ik lach en ren gauw met hem mee richting het modder paradijs. Gelukkig is het hek dicht en moet hij even wachten, waarop ik snel de deken eraf kan halen. Ik doe zijn halster af en duw snel het hek open, en weg is Shay. Luid hinnikend bokt en springt hij door de modder. Ik geniet van hoe hij blij rondspeelt en besluit naast de bak op een gammele tuinstoel  mijn thee te drinken om zo een beetje op te warmen.  Na een dik halfuur komt hij naast me staan en frunnikt een beetje aan het halster dat aan de bakrand hangt.  Als ik opsta rent hij nog eenmaal naar achteren en gaat daar op de grond rollen. Helemaal  onder de modder staat hij op en komt hij recht op me afgegaloppeerd. Met een grote grijns op mijn gezicht neem ik hem mee naar stal en roep de grooms, tijd voor een poetsbeurt!