All posts by Brenda

Mijn paard Samiha woonde in een Bedoeïenentent

Samiha, mijn paard met als stal een Bedoeïenentent.
Samiha, mijn paard met als stal een Bedoeïenentent.

Zonder naam is ze gekomen, nu is haar naam Samiha: vrijgevig, vriendelijk, tolerant van hart, verheven, geprezen en veredeld.

Komend uit de woestijn waar we 8 paarden hadden missen we het gezelschap van een paard erg veel. Het is leeg. Ik krijg opmerkingen van mensen die het goed bedoelen: “Brenda, jij moet een goed paard hebben, Arabisch bloed, neem het niet van de eerste de beste die je een paard aanbiedt”. En van mijn zoon: “Mam, we moeten nu echt een paard hebben”. Hij wil weten waar we aan toe zijn. “Ik ga echt niet de groep leiden op een paard dat ik niet ken”.

Ik probeer de gemoederen te sussen en vraag iedereen rustig af te wachten insh’alla zal er een paard komen. Op tijd!

Wonend in Jordanië hoor je het woord insh’allah dagelijks. Als God het wil. Ik vertrouw erop dat we voorafgaande aan de groepen die gepland staan een paard hebben. Meerdere van mijn Bedoeïenenbroers zijn er mee bezig en ondertussen heb ik nog steeds hoop dat onze paarden (uit de woestijn) naar ons toekomen. We wachten al drie maanden. Niets overhaast doen.

Een paard! Yes. No…

Op een dag belt Ahmed: “Brenda, ik heb misschien een paard. De jongen werkt bij de politie en na zijn werk rijdt hij iedere dag”. We willen een ervaren bereden paard. Het is een hengst en weet alles. Ahmed verteld aan de man dat het paard een cadeau van zijn familie aan mij is (zodat we de mogelijkheid hebben om het paard te bekijken) en dat hij (Ahmad) betaald, maar de prijs blijft veel te hoog.

Ahmed heeft het plan om naar een stal in de bergen te gaan.

Een paard, misschien???

Op een dag na de Ramadan en het Suikerfeest reist Ahmed af. Ahmed, geen verstand van paarden, nooit op een paard gereden bekijkt hij de kudde en probeert te kiezen. Mijn zoon heeft een lijst met eigenschappen samengesteld waaraan het paard moet voldoen en hij kiest o.a. een zwart paard (heel zeldzaam onder Arabieren). “Wil je dat paard meenemen?” Hij kijkt Ahmad heel smekend aan. Ahmad heeft een zwak voor mijn zoon en beloofd zijn best te doen.

Samiha, mijn nieuwe paard. In Wadi Rum, Jordanië.
Samiha, mijn nieuwe paard. In Wadi Rum, Jordanië.

Toeval bestaat niet. Na wat praten blijkt de eigenaar van de stal de vader van Ahmed te kennen die hem in het verleden voor een jaar een auto heeft geleend. Ahmed belde zijn vader om ze met elkaar te laten praten. De verkoper vervolgde tegen Ahmad: “Ik ken je vader en hij was heel goed met mij. Kom, ik heb binnen een nog beter paard, maar deze is niet voor de verkoop. Als je deze merrie wilt dan zijn de kosten hoger, haar moeder is hier en we willen verder fokken met deze lijn”. Ahmed op zijn beurt: “de vrouw (ik dus) heeft me dit bedrag gegeven voor een goed paard en 50 JD extra voor het transport”.

De man accepteert uiteindelijk het bod wel en het paard wordt onder escorte van Ahmed op transport gezet naar Quwayra.

Op dat moment was ik in de woestijn met mijn zoon en een broer van Ahmad en zijn vriend om een bijzondere plek op te zoeken en om het diner te bereiden. Het was 3 maanden geleden dat mijn zoon in de woestijn was geweest omdat we nu, zonder auto, afhankelijk waren van anderen. Me absoluut niet realiserend dat de komst van een paard voor de verandering eens zo snel kon gaan. Meestal duurt zoiets dagen/weken voordat alles geregeld is, wist ik uit ervaring. We zaten buiten de connectie met de telefoon… En ondertussen kwamen er heel veel telefoontjes van Ahmed naar mij… Die mij niet bereikten…En aan de andere kant van de lijn was Ahmad die meer en meer in paniek raakte omdat ik niet te bereiken was.

Het eind van het verhaal is dat Ahmed de chauffeur van de truck, ook wel Diana genoemd (naar het merk truck en veel gebruikt voor het vervoer van groente en fruit en dieren) naar een plaats met hoge zandbergen heeft geleid, ongeveer 2 kilometer van het dorp. Ahmed heeft Samiha uit de truck geleid die tegen een zandhoop geparkeerd was om het makkelijker voor haar te maken om uit de truck te stappen. Helemaal alleen, zonder ervaring met paarden heeft hij haar lopend naar het dorp gebracht. Bang dat hij haar niet kon houden en dat ze ervandoor zou gaan. Het waren 2 lange kilometers.

Bij het huis van iemand anders waar Samiha zo goed en zo kwaad als het ging aan een touw stond vastgebonden, wachtte hij op ons, wat nog geruime tijd duurde. Ahmed was behoorlijk boos op mij omdat ik er niet was en tegelijkertijd ongerust over het paard, dus ik had wel wat goed te maken.

We arriveerden. Wat er toen door me heenging. Nietsvermoedend kwam ik aan, eigenlijk kon ik het niet helemaal bevatten en geloven dat Ahmad daar met een paard was.

Aan de ene kant trof een boze maar trotse Ahmad die de klus geklaard had. Aan de andere kant ons eigen paard waar we verwachtingsvol mee kennis wilden maken. Als je dan eindelijk je eigen paard voor het eerst ziet (in het donker) dan wordt je toch meteen verliefd?

Ze bleef muisstil staan toen ik haar vanaf de zijkant benaderde en mijn hoofd tegen haar nek legde. Haar zachte haar, haar majestueuze fiere houding, haar lieve karakter (waar ik later achter kwam). Ik kuste haar donzen zachte neus en durfde in haar verwachtingsvolle ogen te kijken. Gefascineerd keek ze me aan en geeft me de boodschap door dat alles in orde zal komen. Instinctief aaide ik over al haar benen terwijl ze rustig bleef staan. Mijn zoon leidde haar naar een muurtje zodat ik makkelijk kon opstappen zonder zadel en teugel. Samiha accepteerde me direct en wist dat ze bij ons hoorde. Mijn zoon heeft haar naar huis geleid waar ze in de binnenplaats staat. Haar huis is de zwarte bedoeïenentent. We hadden die nacht niets te eten voor haar. Tussen de bomen in de tuin naast het huis heb ik zoveel mogelijk gras geplukt en dat samen met een handvol dadels gegeven. De volgende ochtend zou alles goed komen en konden we barseem (hooi) en shaïr (gerst) gaan halen.

Paardrijden in de woestijn van Jordanië. Bij Wadi Rum.
Paardrijden in de woestijn van Jordanië. Bij Wadi Rum.

Een naam had ze nog niet. Mijn zoon is de volgende dag op haar gaan rijden om uit te proberen en hij was heel tevreden. De dag daarop ben ik, na 3 maanden weer in het zadel gaan zitten en had een geweldige rit met haar rond de rots in de woestijn achter het huis. Ze is nog wat schrikkerig maar heeft alle vertrouwen in mij. En ik in haar. De rit gaat vrij ontspannen, het is aangenaam op Samiha, om aan elkaar te wennen en elkaar af te tasten.

Teruggekomen van mijn mooie woestijn-rit waarbij ik alle gangen kon uitproberen, ben ik naar de binnenplaats van de ouders van Ahmad gereden om Samiha, nog steeds zonder naam aan hen te laten zien. Vele mubaraks (gelukwensen) van allen die er waren. Even heeft de toen éénjarige, enige zoon van Ahmed op het paard vóór mij gezeten en een rondje gereden, waarna mijn zoon Samiha naar huis heeft geleid.

De moeder van Ahmad vertelde me dat ik het paard Samiha kon noemen. Aan Ahmed heb ik de betekenis gevraagd en de volgende dag had ze een naam. Onze Arabische Samiha!

Ze bleef drie dagen “op zicht”. Aan het einde van de derde dag belde haar vorige eigenaar naar Ahmed. “Ik betaal 300 JD meer dan het bedrag dat jij me hebt gegeven om haar weer terug te krijgen!

Voor geen goud willen we Samiha meer missen. En ik dank mijn God dat Ahmad Samiha voor mij heeft uitgezocht! En dank je wel Ahmed dat je deze, voor jou hele moeilijke en ongebruikelijke klus hebt volbracht.

PS. Waarom ik niet met Ahmad ben meegegaan om een paard uit te zoeken? Omdat een Bedoeïen dit beter kan regelen als mannen/Bedoeïenen onder elkaar. Bovendien zou ik als buitenlandse vrouw misschien niet de beste paarden te zien krijgen of zou ik de hoofdprijs voor een paard moeten betalen. Een van de weinige mensen die ik echt kon vertrouwen was Ahmad. Hij heeft me tot het einde begeleid en geholpen als een broer.

Klik hier voor meer avonturen in de woestijn de Wadi Rum in Jordanië.

Wil je komen paardrijden in de woestijn?  Er zijn verschillende mogelijkheden, kijk maar eens op: Jordan Desert Journeys

 

 

Grenzen, wie maakt die?

"Mijn" paard op de boerderij. In Rinsumageest.
“Mijn” paard op de boerderij. In Rinsumageest. Blog Jordanië.

Als kind hiel ik al ontzettend veel van paarden. Zelf had ik geen paard en mijn ouders woonden in een rijtjeshuis dus het was in feite onmogelijk om een paard te houden.

Boer Prins op zijn land, met schapen en kippen.
Boer Prins op zijn land, met schapen en kippen.

We waren pas verhuisd van Leeuwarden naar Rinsumageest, een heel klein dorpje in het noorden van Friesland, onder Dokkum, met nog geen duizend inwoners. Mijn school was naast ons huis, ik hoefde alleen maar een veldje over te steken. Ten zuiden daarvan was niets. Of eigenlijk alles voor mij. Een gepensioneerde boer (boer Prins) had wat land afgebakend, hield daar kippen, schapen en kalveren. Hij ging eieren rapen, precies na schooltijd zodat wij, een schare kinderen, met hem mee konden lopen/huppelen om de eieren uit de moeilijke hoekjes te kunnen rapen. Het werd natuurlijk een wedstrijd wie de meeste eieren kon vinden. En ja, boer prins had alleen maar zuivere intenties.

De boerderij waar ik mijn jeugd heb doorgebracht.
De boerderij waar ik mijn jeugd heb doorgebracht.

Zijn zoon had de grote boerderij overgenomen met melkvee, iets buiten het dorp. En daar stond ook een paard met een veulen! Gelukkig voor mij wilde mijn moeder iedere paar dagen verse melk, welke ik in een emaillen blauwe melkemmer op de fiets ging halen. Uren was ik dan op de boerderij. In de melkkelder, aan het kuil (verse gras berg, verzameld en broeiend onder plastic) scheppen in de hooiwagen, in de stallen tussen de koeien en buiten bij het paard. Een hele mooie en interessante jeugd. Eigenlijk wilde ik wel met een boer trouwen… gedachten van een meisje van een jaar of 10. Ik hield van dit leven.

Op de manege in Petten
Op de manege in Petten.

Omdat ik ieder jaar met mijn ouders naar Petten aan Zee ging, en daar het grootste deel van mijn tijd in de manege doorbracht en wel een beetje kon rijden, mocht ik ook op het paard op de boerderij rijden. En zo had ik dus eindelijk toch een beetje een eigen paard, die ik mocht verzorgen en waar ik op mocht rijden. Dat was nog niet zo eenvoudig want als jong meisje moest ik zelf optuigen en opzadelen. En er ook nog op zien te klimmen, alleen. Ik mocht niet op de weg en alleen op het land rijden waar natuurlijk veel hekken waren waar ik niet doorheen kon. Maar dat kon de pret niet drukken. Ik had een lief paard en ik reed er op.

Ik op hetzelfde land tussen de schapen van boer Prins
Ik, op hetzelfde land tussen de schapen van boer Prins.

Als ik toen eens had geweten dat ik ooit naar Jordanië zou gaan emigreren en met paarden zou gaan werken, in de woestijn, waar geen beperkingen zijn, geen hekken waar je niet door kunt. Een heel wijd open landschap met zand, bergen en rotsen. Waar de paarden alle vrijheid hebben en ook vaak los door de woestijn mogen rennen. Een totaal andere wereld met andere regels, normen en waarden.

Ik schrijf dit blog mede om jou, paardenmeisje, te laten zien dat je zelf kunt kiezen waar je in begrenst wilt worden. Waar jij jouw grens laat lopen. Als ik als klein meisje niet het initiatief had genomen om met boer Prins mee te gaan om eieren te rapen was ik nooit op de boerderij terecht gekomen waar ik als het ware mijn eigen paard had.

Paardrijden in Jordanië, Wadi Rum. In the Middle of nowhere.
Paardrijden in Jordanië, Wadi Rum. In the Middle of nowhere.

Als ik in Nederland was gebleven had ik meestal paard gereden op begaande paden die daarvoor zijn aangewezen. Nu rijd ik ergens in the middle of nowhere. Er zijn geen grenzen en zijn geen paden, alleen als ik heel ver weg wil is er de grens met een ander land, Saoedi-Arabië. Een leven in vrijheid.

Living my dream in a desert in a land I never would expect to live.

Ik leef mijn droom in de woestijn van een land waar ik nooit van kon verwachten om er te leven.

Terugkijkend is mijn bestemming misschien al bepaald als jong meisje, toen ik best andere interesses had en andere dingen deed als mijn leeftijdsgenootjes.

Een lammetje naar mij vernoemd, het was ram dus heette hij Barend
Een lammetje naar mij vernoemd, het was ram dus werd hij Barend genoemd.

Alle nostalgische foto’s uit eigen fotoboeken.

Volgende keer weer verder over mijn leven in Jordanië, hoe er toch weer een paard naar me toe is gekomen.

Klik hier om te  bekijken wat ik nu doe in Jordanië. Wil je vriend met mij worden op facebook? Welkom en dank je wel.

Liefs uit de woestijn.

Een sprookje van niets

Sahem en Sarah
Sahem en Sarah

Het sprookje was over en uit. De keuze bepaald. Ik ging weg en de partner zou me uitkopen (zou het?)…Hij probeerde me nog met veel geslijm te houden en dat hij het geld niet had nu, we zouden dit samen kunnen doen en er iets moois van maken… maar ik moest wel weg van het camp. Hoopte hij op oplossing 2? En probeerde hij dat mij nu op te dringen? Na alle komedie van 9 maanden zogenaamd ziek zijn en alle agressie van de laatste dagen? Er was bij mij totaal geen vertrouwen meer in hem.

We gingen terug naar het camp. Ik had duidelijk niets meer te zeggen, was van hem afhankelijk want hij had de auto en tegelijk had ik heel veel te goed. Ik heb weinig geslapen. We moesten weg maar hoe. We hadden ineens geen thuis meer. Waar moesten we naartoe. De paarden werden nog steeds door ons verzorgd. De paddock was deels afgebroken. Het was niet meer van mij en ik kon het maar nauwelijks geloven. We waren allemaal verslagen. Ik wilde naar het dorp om een huis te vinden waar we naartoe konden met z’n vieren en hopelijk de paarden en de honden. Ik heb mijn uiterste best gedaan om de paarden mee te krijgen maar de partner wilde alleen zijn eigen verhaal horen. Uit wraak dat ik wegging mocht ik niets. Het waren wel mijn paarden… De weg naar het dorp was heel erg lang. Over 8 km kun je een klein half uurtje doen maar het werden er twee. Nog meer geslijm en overreding dat ik dit niet kon doen, hem niet zo kon achterlaten… Hij werd nu ineens het slachtoffer en ik was de boosdoener… Ik zei dat hij me ergens af kon zetten om een huis te vinden, het maakte niet uit of het bij de Sheikhh was of bij Ahmad. Zo bleef de beslissing bij hem en kon hij mij of mijn helpers nooit ergens van beschuldigen. Ik werd bij Ahmad neergezet. Hij hielp me met een huis. Naast hen. Groot met een enorme court yard. Vrij prijzig, het was van zijn broer die het ooit gebouwd had maar er niet woonde.  Nu nog auto’s om de vele spullen te verhuizen. Al mijn huisraad was met de zeecontainer overgekomen uit Nederland. Ahmad heeft me teruggebracht, samen met zijn vrouw en kinderen, want de partner was nog steeds bezig om me te bespieden en zijn verdenking was dat Ahmad en ik iets zouden hebben samen… We werden inderdaad gespot…met de hele familie in de auto op weg om mij af te zetten in het camp… Wat moet iedereen bang van mij zijn geweest om me als een misdadiger in de gaten te houden en te achtervolgen om te zien wat ik doe.

Mijn zoon op Sarah
Mijn zoon op Sarah

De partner zat in het camp. Het was al avond. Met veel consorten om hem heen. Ik liep op ze af want ik wilde de auto en de tractor gebruiken om spullen te vervoeren. Geen reactie, dat was natuurlijk wel te verwachten van een stel kerels, waarvan ik de meeste kende, die mijn gast waren geweest… waarvan je denkt dat ze volwassen zijn. En ook…heel kinderachtig, de pick-up stond helemaal achter in het camp geparkeerd. Achter een rots. Een plaats waar je de auto nooit meer uit zou kunnen halen zonder schrammen. En de partner had die ervaring… Ik bleef bij hen staan, zonder uitgenodigd te worden om te gaan zitten en dat werkte wel wat op hun zenuwen. De anderen probeerden zich ermee te bemoeien maar durfden ook niet erg… Om de impasse te doorbreken pakte ik mijn mobiel en vroeg of ik de sheikhh dan maar zou bellen om te vragen of ik de auto mocht gebruiken om mijn spullen weg te brengen. Geen reactie. Dacht waarschijnlijk dat ik blufte. Nou uiteindelijk toch maar gebeld. De partner wilde niet aan de telefoon komen. Pff. wat een vermoeiend spel… Uiteindelijk heeft iemand de sheikhh te woord gestaan. En kreeg ik de sleutels van de auto toegeworpen en mocht ook de tractor gebruiken.

Nu moest de auto nog van z’n plek en natuurlijk hielp niemand. Het was echt een bijna onmogelijke opgave. Samen met mijn zoon die weer het juiste inzicht had is het uiteindelijk toch gelukt om de auto over de rots te krijgen, zonder een kras of deuk. Dat was een grote tegenvaller voor de partner, dat hij in het bijzijn van zijn “vrienden” van zijn troon, als koning van de woestijn werd gestoten door een vrouw uit het westen die zonder het zelf te weten, dezelfde trucjes als hem kan uithalen met de auto. Het voelde alleen niet als overwinning voor mij… Om deze mooie plaats heb ik me uit de naad gewerkt,  deze maanden waren misschien wel de mooiste van mijn leven samen met mijn zoon, ondanks de donkere wolken die er boven ons hoofd hingen.

Water drinken en voedertijd
Water drinken en voedertijd

We laadden de pick-up vol en gingen gedrieën! naar het dorp. Eén vrijwilliger bleef achter bij de spullen. Mijn zoon ging mee, hij moest zo snel mogelijk het camp uit. Hij was mijn zwakke plek… Allereerst als prooi voor hen, maar ook een projectiel als mij iets aangedaan zou worden… Hij zou bij het huis blijven om alles in ontvangst te nemen. We hebben iets geslapen, ergens. In de ochtend kwam er hulp. De zoon van de sheikhh, en vriend van de partner… Hij had volgens mij de enige auto met kogelverbinding voor de trailer van het dorp. De eerste rit ging goed, met mij erbij in de pick-up. De tweede werd zijn rit met de paardentrailer, er ging een vrijwilliger mee. Hij kwam niet heel ver. Hij was altijd een hele goede chauffeur in de woestijn maar de trailer mocht niet met mij mee van de partner… Dus laat je de boel stranden ergens midden in de woestijn, niet ver van het camp. Ik ben er heen gelopen en heb de vrijwilliger gevraagd om bij de trailer te blijven. Er zat een matras en een plastic doek in. De auto met de zoon verdween daarna helemaal uit beeld. Met de tractor en de pick-up zou het 3 dagen duren… Ik ben zelf gaan rijden om ook eten en water voor iedereen te halen en Ahmad te vragen om te helpen door andere trucks te sturen. De tractor was niet capabel en veel te oud om zo lang heen en weer te rijden. Hulp kwam uit Wadi Rum. Samen met Ahmad heb ik afspraken met hen gemaakt dat ze voor het afgesproken bedrag alles zouden verplaatsen naar het huis. Al zou het de volgende dag worden. We moesten blijven doorgaan tot alles weg was inclusief de trailer. En…het zou misschien niet veilig zijn… Geen probleem! Ik ging met hen mee terug naar het camp.

Kudde "wilde", vrije paarden in de woestijn
Kudde “wilde”, vrije paarden in de woestijn

Aankomst in het camp met Bedoeïenen van een andere stam. De partner moest ze wel toestemming geven om binnen te mogen om mij te helpen. Zonder de overeenkomst te bezegelen met koffie werden ze uiteindelijk gedoogd…

Een anekdote: er lag een rol rode resterende stof in de pick-up waarmee ik alle matrassen had bekleed. Die werd er uit gehaald door de partner. Een ronde later sliep hij met de rol stof in zijn armen… Een beeld dat ik nooit zal vergeten.

En weer mocht ik de paarden niet meenemen. Wat zou ik daar veel voor over hebben gehad… Ook moest ik al het gereedschap achterlaten want hij had het nodig! De zaag van mijn vader waar ik al zoveel mee had gemaakt… Deze details hielden me alert en op de been, het ging nu om de paarden.

Als laatste hebben we de paardentrailer opgehaald uit de woestijn. Met veel ijzeren kabels en touwen is het gelukt een constructie te maken om de trailer mee te krijgen achter de truck, zonder kogelverbinding.

De zwangere hond mag mee Woolfie
De zwangere hond mag mee Woolfie

Nog een verhaal over de trailer. Even voordat de partner terug kwam na ruim 8 maanden werd ik gebeld door de grootste paardenstal in Wadi Rum. Ik kende de eigenaar/gids, vriend van de partner, hij had de trailer nu nodig om paarden op te halen…nu… Ik heb geweigerd. Een onderbuikgevoel gaf me dat in.

Een paar uur slaap… De pick-up moest nog terug, was er dan misschien nog een kans om de paarden in te ruilen voor de pick-up? De vrijwilliger die alleen maar op de trailer kon passen is meegegaan. Ik durfde eigenlijk niet alleen, was heel emotioneel, niet alleen door slaapgebrek. Wel met een plan om de paarden nog te kunnen meenemen of een paar. En een hond.

Het werd mijn laatste keer naar het camp. Ik was leeg en verdrietig en boos en emotioneel en teleurgesteld. Mijn droom in duigen. Ik had de afgelopen dagen een record gelopen in een overlevingsrace. Onbeschrijfelijk wat er toen door me heenging. We kwamen aan, het was stil. De paarden stonden er. Ik heb ze nog eens eten gegeven voor lunch, water aangevuld, geaaid, geknuffeld om maar bezig te zijn. Het lukte niet om te hond die we wilden te vangen. Ze was zwanger en helemaal overstuur van alle gebeurtenissen. Ze hield niet van Jordaniërs. Ontweek ze. Wist niet meer of ze ons wel kon vertrouwen. En liep steeds weg. Tot ze onder de auto ging liggen. Ze begreep het dus heel goed.

Paardengerei
Paardengerei

Zelfs nu ik zit te schrijven komen de tranen, van woede dat ik de paarden niet heb mogen redden, wetend dat ik echt alles heb geprobeerd. Waarschijnlijk was geld de enige oplossing waar hij op zat te wachten. Maar dat was er niet meer. Zelfs het paard waar mijn zoon altijd op reed, Sahem, mocht niet mee. Noch Riem, mijn hoestende brave Arabiertje waar niemand iets mee kon van hen die nu het camp hadden bezet, ze kon alleen maar een lichtgewicht dragen. Noch Sharouk en haar dochtertje Moon, nog zo fragiel op wiebelbeentjes. Wat zou er van de baby worden? Zou ze ook voor de koets moeten? En Mallouhh? Zou hij teruggaan naar Aqaba terwijl hij bij mij mag genieten van een veel te vroeg pensioen? Hij is eigenlijk nog maar een puber. En Najem en Muzraq? Nog niet uitgegroeid tot een hengst, wat staat hen te wachten? En Sarah die waarschijnlijk zwanger is van Sahem? Ik moet afscheid nemen maar ik wil niet. Het zou de allermooiste overwinning zijn, en de partner zit er op te wachten, om mij in tranen te zien. Hij blijft me al die uren volgen en in de gaten houden. Ik blijf bezig en wil zo snel mogelijk weg. Maar als ik dat ga tonen dan wordt het alleen maar later. Ik geef instructies aan de mensen wat ze met de paarden moeten doen. Steeds maar meer in de hoop dat ik ze mee kan meenemen. De vrijwilliger zit bij de hond, te wachten tot hij een ons weegt. We zijn overgeleverd… Omdat ik zo’n krent ook niets meer gunde heb ik eerder al mijn eigen zadels en paardentuig meegenomen…De paarden waren van mij! De laatste hoop dat de paarden zouden volgen en om aan te tonen dat ik daar op rekende. Er bleef 1 Arabisch zadel over. Wat moet je met zoveel paarden zonder gasten, zonder zadels en ander tuig? Ze eten veel en hebben iedere dag water nodig. En beweging. Zijn nee bleef nee… Na uren en heel veel hartenpijn gingen we eindelijk…

De kudde paarden vrij in de woestijn
De kudde paarden vrij in de woestijn

Het was juni, 2010. Ik had 9 maanden van mijn droom mogen genieten. Een doodgeboren kindje…

Lees je volgende keer mee hoe het ons verging in het dorpje Quwayra? En ja, ik kan je beloven dat het over een paard zal gaan.

Lees mee over onze gebeurtenissen in de woestijn nu, ruim 7 jaar later op Jordan Desert Journeys

De keuze, blijven of niet

Een vrije wandeling in de woestijn
Een vrije wandeling in de woestijn

Ineens was er sprake dat de partner weer zou komen… Zijn ouders hadden een bruid voor hem gevonden, hij zou trouwen met een Jordaanse vrouw en dan komen helpen. Ik werd nu heel achterdochtig. Acht maanden wilde hij niet naar het camp en nu? Ik ben naar hun trouwfeest gegaan, alleen de laatste dag.

Sloopspullen in ons camp?

Een maand later kwam hij. Met een grote truck met laadbak vol met sloopspullen… En bleef daarmee vastzitten, en of ik kwam helpen met de pick-up. Dat zou nooit lukken met alleen een pick-up. Ik ging ernaar toe, het klopte weer eens wat ik dacht. Er werd een tractor opgetrommeld uit het dichtstbijzijnde dorpje om te helpen. De truck kwam los. Ik wilde dat ik wat meer vertrouwen had  in de hele operatie. Maar ik was al zo ver dat ik het nauwelijks meer zag zitten om na bijna 9 maanden overal “alleen” voor te staan, wat niet de afspraak was, nog verder met hem te gaan. Eigenlijk was ik ook wel benieuwd wat hij nu wilde. Bovendien met de wetenschap dat hij het echt was die de boel belazerde. Hij gaf ook geen antwoord meer  op mijn vragen, was iets aan het bekokstoven. Hij kwam met een aantal helpers en wij mochten niet meedoen, behalve om te helpen als zijn helpers het niet konden, zoals het vastzitten met de truck. Hij verlangde dat ik hem midden in de nacht de autosleutels van de pick-up zou geven. Die had ik uit voorzorg aan mijn zoon gegeven, wetend dat hij die zou vragen. Want ik doorzag zijn plan dat hij de pick-up wilde “ontvoeren”. Net als ik zijn plan doorzag om de paarden-trailer te “ontvoeren”.

Het camp in de winter in de regen. Paddock van de paarden
Het camp in de winter in de regen. Paddock van de paarden

Slijptollen naast de paarden

De sfeer veranderde enorm. Er waren 2 vrijwilligers en mijn zoon bij mij. De partner en consorten maakten hun plaats in de lounge. Begonnen te werken in de nacht, op het moment dat wij wilden slapen. Er was totaal geen overleg. 2 Kampen in een camp. Ik wilde geen strijd. We deden ons werk zoals daarvoor. En toch werd alles heel grimmig. In de nacht werd de generator, die expres nooit werkte bij ons, gemaakt en aangezet. De paddock van de paarden werd afgebroken met slijptollen. De paarden waren helemaal overstuur. Want die stonden nog binnen de paddock. Ik mocht me nergens mee bemoeien. Na zonsopgang waren ze het zat en begonnen de acht paarden los te laten en als een gek langs de tenten waar wij sliepen, op te jagen. Ik durfde niet naar buiten… Totdat één van de paarden struikelde over een scheerlijn van mijn tent en het net nieuwe touw brak en de tent vervolgens voor een groot deel inzakte. Ik moest en zou weten of het paard in orde was…

Paard struikelt over scheerlijn

De vrijwilligers sliepen beide buiten, naast mijn tent, één ervan kreeg de order een paard vast te houden. Dit weigerde hij, zeggende dat hij alleen orders van mij zou aannemen… Hij mocht vertrekken aldus de partner en kreeg 20 minuten om zijn spullen te pakken. Natuurlijk kwam ik tussendoor om te vragen wat er aan de hand was. Ik had alles al gehoord. Nou die woorden waren precies de rode lap voor een opgewonden stier. Ik vertelde dat niemand zou vertrekken zonder mijn toestemming. Nou ik kon vervolgens natuurlijk ook meteen vertrekken. Hij werd zo kwaad dat hij, meer dan 100 kilo mij met een heel donker gezicht, stampend en wijde armen benaderde. Dit voorspelde niet veel goeds. Ik bleef staan waar ik stond, als ik nu zou tonen dat ik bang was had hij me waar hij me wilde hebben. Eén van zijn consorten sprong ertussen en probeerde hem te kalmeren. De vrijwilligers stonden klaar om er ook tussen te springen. Gelukkig sliep mijn zoon met geluidsdichte oordoppen in… Dit was mijn thuis, al bijna 9 maanden woonde ik er en leefde er met mijn zoon en vrijwilligers.

Sarah, het beste paard van stal, wat heeft zij veel meegemaakt
Sarah, het beste paard van stal, wat heeft zij veel meegemaakt

Nachtrit te paard

Uiteindelijk is het hem gelukt om de pick-up aan de praat te krijgen zonder autosleutels. Ook de tractor werd gestart en meegenomen. Wij zaten zonder vervoer, 8 km van de dichtstbijzijnde plaats. Het was weer midden in de nacht. Eén van de vrijwilligers kende een beetje Arabisch en we probeerden de politie te bellen. Het lukte niet om uit te leggen dat we ze nodig hadden. Om 3 uur in de nacht heb ik de vrijwilliger gevraagd om me te helpen één van de paarden, Sarah op te zadelen. Ik ging, alleen, het was aardedonker, een nieuwe maan, op pad, dwars door de woestijn op Sarah. We konden niets zien. Ik vertrouwde op Sarah, zij op mij. Voetje voor voetje gingen we richting het dorp Quwayra en kwamen daar aan bij zonsopgang. Het dorp kwam in beweging. Sarah schrok overal van. Ezels die uit de vuilnisbakken aten of balkten. Een ontlading van de spanning om in het pikkedonker door de woestijn te lopen. Ik bond haar vast bij het politie bureau. De wachten stonden raar te kijken en wilden me eerst niet binnenlaten. Daarvoor kwam ik altijd met de pick-up en was het nooit een probleem om binnen te komen voor een kop koffie, ondertussen alle zaken met verblijfsvergunningen te regelen van de vrijwilligers. Ik legde hen de situatie uit en vroeg om hulp, om naar het camp te komen waar ik wist dat de partner weer naartoe zou komen. Met de nodige boodschappen keerde ik terug in het camp. De partner was er al… De politie kwam niet. Om 10 uur weer gebeld, er werd verteld dat ik moest wachten want de enige auto die de woestijn in kon was op verkeerscontrole. Ok. Wij waren niet urgent.

Iets met big brother en spionnen

Rond het middaguur kwamen ze. De partner was helemaal opgedoft. In zijn witte dishdash en rood geblokte koffyyah zag hij er zeer indrukwekkend uit. (In de witte kaftan met rode doek voor mannen). Ik was erbij met de vrijwilliger die wat Arabisch sprak en had mijn voicerecorder stiekem in mijn tas aangezet. De politie vertelde me later dat ze weinig konden doen. Hoewel ik er voor gezorgd had dat deze auto er was gekomen en betaald, stond deze op naam van de partner omdat ik geen bezit op mijn naam mocht hebben als niet ingeschrevene van Jordanië. Veel later toen ik de voicerecorder aan de advocaat had gegeven met het gesprek, hoorde ik dat de partner heel veel vreselijke dingen over mij had verteld. Ik zou een hoer zijn en met iedereen slapen. Nou inderdaad dat heeft hij geprobeerd in scene te zetten door iemand naar me te sturen om me te verleiden wat hem niet is gelukt. Deze probeerde ook mijn telefoon te bekijken en stond altijd te luisteren als ik aan de telefoon was. Onder het mom dat hij geen Engels kende… Ook werd ik in de gaten gehouden. Er reden teveel auto’s langs in de avond precies op een afstand dat ze konden bespioneren wat er gebeurde. Bij Bedoeïenen is dit absoluut niet gebruikelijk om maar in de buurt te komen van een plaats waar vrouwen zijn of van Bedoeïenen die je niet kent. Maar ja, ik was een westerse vrouw…volgelvrij… Ik was ook eens met gasten buiten het camp aan het slapen toen ook een auto heel direct en angstaanjagend op ons af kwam rijden met volle lichten tot heel dichtbij, en doorreed. Geen Bedoeïenen, die zullen dit nooit doen. Big brother was watching us. Of ik hoorde (de rotsen kunnen geluid dragen) of voelde dat er mensen dichtbij ons waren. Dat kon, want net voorbij het camp was alles open voor anderen. Ik had niets te verbergen… maar was zeer beledigd door deze voorvallen, waarvan ik wist dat ze niet gebruikelijk zijn.

Wat een prachtige plaats, met veel ruimte voor de paarden
Wat een prachtige plaats, met veel ruimte voor de paarden

Sheikhh

Het besef groeide dat dit niet meer goed zou komen. Het was het camp (met de paarden en de honden, de prachtige plaats in de woestijn die we aan het opbouwen waren en waar ik alles in had geïnvesteerd) of mijn zoon en ik. Ik wilde naar de sheikhh om deze als mediator in te zetten, heel gebruikelijk bij bedoeïenen. Ik hield van de plaats. Dit was mijn droom, ook al werkte niets 100% door alle tegenwerking en sabotage van de partner. Dit was de reden van mijn emigratie.

Deel van de kudde, vrij in de woestijn
Deel van de kudde, vrij in de woestijn

Opties en keuze

Het zal je niet verbazen dat de sheikhh een bekende was van de partner. Ook was het de vader van de vrouw van Ahmad. Ik had Ahmad al tijden niet meer gezien en gehoord. Dat kon niet want hij had tenslotte mijn ogen geopend. De sheikhh kende wel een paar woorden Engels maar te weinig om mij te begrijpen. De jongen die naar mij toe was gestuurd trad nu op als vertaler en… bleek natuurlijk aan de zijde van de partner te staan. Het was achteraf een zeer komische vertoning. Een paar zeer hebberige mensen die meer van me wilden. En ik, alleen, vrouw in een mannenwereld. Er werden me drie oplossingen getoond. Nr. 1. Ik mocht blijven, alleen…dat zou me 50.000 dinar (rond de 60.000 euro in die tijd) extra kosten en ze zouden me maar een contract geven om 5 jaar te mogen blijven dan zou alles van de partner zijn… Nr. 2. Het zou van ons blijven maar ik zou me nergens mee bemoeien, de partner zou de baas van alles zijn, ik mocht alleen investeren en zorgen dat er gasten zouden komen, en ik moest uit het camp vertrekken… Nr. 3. Ik zou vertrekken, me nooit meer laten zien en zou van de partner 100.000 dinar ontvangen… En dat werd in het zand uitgetekend voor de Bedoeïenentent van de sheikkh… Ik moest de volgende dag beslissen. Ik wilde een onafhankelijke vertaler om mijn verhaal duidelijk te maken. Ik weet hoeveel er bewust verkeerd vertaald zou worden door een helper van de partner. De apotheker van het dorp nam de taak op zich. Ik kwam daar regelmatig en hij en zijn vrouw kenden me en waren hele vriendelijke mensen. Boven de apotheek werden we verwelkomd. Ik kon mijn hele verhaal doen. De sheikhh vertrok. De apotheker vertelde me dat hij een goede advocaat wist en adviseerde me daar naar toe te gaan, hier was veel meer aan de hand. Maar ondertussen liep het geschil ook al bij de sheikhh. De volgende dag kwamen we weer samen. Om mijn keuze bekend te maken. Ik koos wat zij niet konden voorzien. Ze wisten hoeveel ik van de plaats hield. En hoeveel ik bij de paarden was betrokken en van ze hield en hoeveel ik al had geïnvesteerd, al is dat maar voor een klein gedeelte gebruikt in het camp en grotendeels terecht gekomen in de zak van de partner. En ze wisten dat het camp de reden van mijn emigratie was. Nr. 3. Ik zou vertrekken… Het werd stil… heel erg stil… Ik kon niet anders. Maandelijks kon ik alles draaiende houden maar ik had geen reserve meer. De partner had beloofd dat alles gebouwd zo worden en bleef me dat voorhouden terwijl hij niets uitvoerde. Ik kon duidelijk niet op hem bouwen. En toen de kraan met geld mijnerzijds stopte was zijn interesse weg. Ik wist dat hij dit project niet alleen kon opbouwen, zelfs al zou hij alles investeren wat ik hem had gegeven. Zonder gasten begin je niets…

Volgende week het laatste deel.

Volg je me al op facebook?

Dit is nu onze website: www.jordan-desert-journeys.com

Begin van het eind

In de woestijn van Jordanië, een veulentje geboren
Mijn zoon met Moon, net geboren

Dit blog, bestaande uit 3 delen… gaat over hebzucht, manipuleren, bluffen, en verlies. De eerste drie beschrijvingen horen niet bij mij, de laatste des te meer. Dus houd je vast.

Dit wordt een heel moeilijk blog. Nog steeds voel ik het verdriet. Maar bovenal de vechtlust die er in me zat om de paarden, de honden de plaats te beschermen. Ik wist dat als ik eenmaal weg zou gaan er niets meer van de hele plaats en de paarden terecht zou komen. Ik bleek gelijk te hebben.

Onderbuikgevoel

Naarmate de maanden verstreken kreeg ik steeds meer het gevoel dat er iets niet klopte in het verhaal. Ik was heel enthousiast, er was van alles beloofd dat nog gemaakt zou worden, aangeschaft zou worden, gebouwd zou worden. In orde gemaakt zou worden, maar…er gebeurde helemaal niets. De partner was ziek of hield zich ziek. Ik bleef hem opzoeken, hij wilde niet meer komen. Huilde, was in de war, wist het allemaal niet meer. En dan ineens stond hij weer voor mijn neus en was er niets aan de hand. Kwamen er gasten dan was hij erbij. Moest er gereden worden dan deed hij dat. Moest er iets geregeld worden in het camp dan was hij niet thuis en moest een ander het maar oplossen, ik dus. En…heel gemeen gedacht kreeg ik steeds meer het idee dat hij mij bespioneerde om te zien of er geïnvesteerd werd en er dus weer geld was. Kortom ik kon niet van hem op aan.

Lieve Sahem. in de woestijn in Jordanië.
Lieve Sahem. in de woestijn in Jordanië.

Advocaat

Steeds waren we bezig om naar de advocaat te gaan om alles te laten vastleggen. De ene keer was de advocaat er niet, De andere keer was het kantoor gesloten. Een volgende keer viel de partner flauw in de lift, meer als 100 kilo op de grond… Het begon steeds meer op een soap te lijken waarin ik meespeelde en waar er geen realiteit meer was. Maar dat was er wel.

Vrijwilligers

Vrijwilligers kwamen en gingen, en er kwamen weer nieuwe al naar gelang het aantal weken dat ze vrij hadden om in de woestijn te wooffen (www.wooff.org)  en te helpen. Zonder hen hadden mijn zoon en ik het nooit gered. We werden door de partner en zijn consorten enorm tegengewerkt en door de vrijwilligers enorm geholpen. Ons project was prachtig voor vrijwilligers. De meesten kwamen om te helpen met de paarden. Sommigen voor bouwwerkzaamheden of om te koken. Zo had iedereen zijn/haar eigen eigenschappen en karaktertrekken om het woestijnleven aangenamer te maken. En met meer handen gaat alles sneller. En kregen de paarden meer aandacht met groomen en met rijden.

Het camp na de regen, goed zicht op de stallen
Het camp na de regen, goed zicht op de stallen

Indeling Camp

Er waren 7 stallen die we ingericht hadden met alle spullen uit Nederland. Stal 1 was mijn en mijn zoon’s “kamer”. Daar had ik mijn persoonlijke spullen in staan en zelfs een kledingrek hangen. Stal 2 was de zadelkamer en alles voor de paarden. Stal 3 was de bibliotheek. Stal 4 de massage kamer. Stal 5 de Creatieve ruimte voor workshops. Stal 6 waren de spullen in opslag die we niet konden gebruiken zonder stroom en extra dozen en stal 7 was de ruimte waar het voer van de paarden stond opgeslagen. De paarden hadden de stallen niet nodig, ze stonden liever buiten onder of naast de overkapping voor schaduw.

We hadden mooie badkamers en toiletten. Het water werd verwarmd met een zonneboiler. Eigenlijk een luxe. Er was een keuken maar die was nog lang niet af. Geen water, geen echt dak, we hebben er bouwplastic op gelegd om in ieder geval een beetje droog te zitten. Mijn oude Nederlandse 4-pitter werd aangesloten op de gasfles. En zo konden we koken. We hadden een gootsteen en een vrijwilliger kreeg het voor elkaar om water aan te sluiten met een kraantje. Als afvoer een emmer… Toch nog beter dan niets. De keuken werd het hart van het camp. Daar gebeurde alles. Op de rots er voor was het heerlijk ontbijten. Vanaf de rots konden we de tenten voor de gasten en de paarden goed overzien. Gasten die langer bleven voelden zich al snel thuis in en voor de keuken. Bovendien had je goed uitzicht op de ingang, mochten er mensen langs komen. Tijdens regenachtige avonden zaten we daar graag. Vaak kwam een vriend langs, Ahmad. Met zijn mooie verhalen tot diep in de nacht. Soms kwam een andere vriend langs om op de oud (een soort mandoline) te spelen. Iedere avond zat mijn zoon op zijn gitaar. Veel vrijwilligers zongen of speelden de tabla, de drum. Bij mooi weer zaten we buiten rond het kampvuur. Met veel vrijwilligers zijn er veel verhalen te beluisteren en te vertellen.

De keuken, het hart van het camp. Mijn zoon en ik.
De keuken, het hart van het camp. Mijn zoon en ik.

Gasten

We hadden regelmatig gasten maar omdat er weinig gebeurde was het heel moeilijk om mijn moreel hoog te houden en te blijven doorgaan met werven. Ik bleef dat wel doen, moest dat ook van mezelf. Ik had besloten om te emigreren en zou er iets van maken. Alle gasten waren gelukkig heel tevreden over de aandacht die ze kregen, het eten, de bezigheden, de uitjes en vooral van de stilte van de plaats. Van de combinatie met de paarden, ook al waren sommige gasten daar bang van. Ze stonden achter een hek.

Nare belevenissen

Ondertussen werden we van alle kanten gedwarsboomd. Er kwam een broer van de zakenpartner. Hij kon rijden werd gezegd dus hij zou in de auto, ik in de tractor om zo samen bij de watercompagnie aan te komen. Ik was al bij de watercompagnie en ze waren er nog steeds niet… Bleek dat de auto al bij het camp helemaal in de prak was gereden… En mij werd om geld gevraagd…

Zelf had de partner de tractor met de volle watertank al eens compleet laten vastlopen vlak voor het camp… Dat heeft 3 dagen geduurd voordat de tractor en de tank los waren.

En dan hadden we nog de jongen die bij ons kwam werken. Heel erg jong, een soort ADHD type die niet stil kon zitten en altijd bezig was om kattenkwaad uit te halen. Soms bedoelde hij het ook wel goed. We gingen op een koude winterdag uit rijden met de paarden en kwamen bij zijn familie aan de andere kant van de snelweg terecht. Heel lief. Maar hij wilde het liefst op de antieke tractor overal naartoe. En als het hem even lukte ging hij ervandoor met de auto. Later kwam ik er wel achter waar hij zat (familie of het dorp) want het beetje hout dat hij meenam stond in geen verhouding tot de tijd dat hij weg was. En ik mocht niets zeggen want hij was getuurd door de partner…

Het schitterende uitzicht aan het bewonderen, ons favoriete plekje vóór de keuken
Het schitterende uitzicht aan het bewonderen, ons favoriete plekje vóór de keuken

Tractor en beerput

Het ergste wat gebeurde: dat deze jongen aan kwam rijden op de tractor met een volle tank. Ik vroeg hem om mij heen te rijden vanwege de plaats van de beerput. Ik sta op het cruciale punt waar hij omheen moet en toch komt hij vol gas via de andere kant… Ik kon schreeuwen en gebaren wat ik wilde, de tractor maakte zoveel lawaai dat je niets hoorde. Het lukte hem om met de tractor over de put heen te rijden, maar op het moment dat de tank volgde stortte alles in. Geen kant meer op te bewegen. Hij ging bellen naar een oom. Ik belde naar mijn vriend Ahmad. Binnen een half uur stonden er 20 mensen omheen. Die niets konden doen. Dit was toch wel een echte ramp. De voorkant van de tractor stak in de lucht, net als de achterkant van de tank. We konden niet loskoppelen want daar stond alle spanning op. De jongen draaide de kraan van de tank open. Ik draaide de tank weer dicht, nog bozer omdat het geen oplossing was. En je gaat niet een hele tank schoon water laten wegspoelen in de woestijn.

Mijn zoon laat de paarden uit, de pick- up volgt. Vrij in de woestijn, in Jordanië
Mijn zoon laat de paarden uit, de pick- up volgt. Vrij in de woestijn, in Jordanië

Oplossing

Mijn zoon stond al een tijdje alles te bestuderen, wat de anderen ook probeerden, niets werkte, alles bleef op dezelfde plaats, en ze waren bezig met hele zware ijzeren kabels. In het midden was er het gat van de beerput, waar de achterkant van de tractor in hing en de voorkant van de tank. In evenwicht gehouden door de verbinding tussen beide. Mijn zoon is een rekenwonder en kan veel dingen juist inschatten, ik een beetje minder maar kon hem wel volgen met zijn uitleg. We hadden 2 auto’s nodig. Eén voor de tractor en één schuin voor en naast de tank. Oja, de tractor startte nooit zonder gebruik te maken van de startkabels op de accu van een auto…

Aldus het plan uitgelegd, heel moeilijk als je nog niet voldoende Arabisch spreekt. Er met heel veel nadruk bij gezegd dat iedereen die hielp alleen naar mijn zoon zou luisteren. Er stonden te veel stuurlui aan wal. Mijn vriend Ahmad voor de tractor met zijn auto gekoppeld aan de tractor. De tractor gestart. De auto zou de tractor zover moeten helpen trekken dat de achterwielen grip zouden krijgen op de rand. De jongen, ja hij die dit veroorzaakt had, op de tractor. Want gas geven kon hij wel. En ik ging in de sterkste auto naast de tractor, schuin voor de tank met de moeilijkste taak. Om op hetzelfde moment dat de tractor in beweging zou komen gas te geven om de tank met zijwaartse beweging te helpen horizontaal te trekken totdat de enige 2 wielen die in het midden onder de tank zaten ook de kant zouden raken om vervolgens de tank uit de put te trekken. Het was een hachelijke onderneming waar alles afhing van op het juiste moment gas geven en uit de buurt van de tractor en de tank te blijven… Het gevaar was dat mogelijk de tank zou gaan kantelen. Of dat iets zou breken of een stalen ketting zou losschieten. Je kunt je de opluchting bij iedereen voorstellen, inmiddels was het aardedonker, toen alles weer op z’n wielen stond. Het was niet fijn werken boven de stank. Tijd voor een feestje…

Volgende week: de partner komt terug in het camp.

Wil je meer weten over paardrijden in Jordanië en wat ik nu doe? Je kunt ons ook volgen op facebook.

Tot volgende week.

Allemaal lievelingspaarden

Veulen in de woestijn, Jordanië.
Veulen in de woestijn, Jordanië.  Sharouk en Moon

Dat zijn ze allemaal. Net als bij mensen heeft ieder paard iets leuks en iets minder aangenaams.

Het is aan de verzorger/ruiter uit te vinden hoe je goed met je paard kunt communiceren om het beste naar buiten te brengen. En dat is precies de uitdaging waar ik zo van houd. Geen paard is hetzelfde. Wat bij de een werkt kan helemaal  niet aanslaan bij de ander. In de woestijn hebben we heel verschillende paarden. Allemaal lief en allemaal met een gebruiksaanwijzing.

Merries en hengsten samen

Alle paarden worden bij ons samen gehouden om zo een natuurlijke kudde te vormen. Meestal werkte dat perfect. Er was één dominante hengst, Sahem, de rest van de hengsten was jonger en paste zich aan.

Er waren zeven paarden toen ik emigreerde naar Jordanië.

Paarden in de woestijn, Jordanië
Paarden in de woestijn, Jordanië, Sarah

Sarah

Zij was er al heel lang. In de jaren dat ik al regelmatig naar Jordanië kwam was zij al in Aqaba. In het eerste blog Passie in Jordanië zie je haar foto in Aqaba. Inmiddels had ze een veulen dat  al was uitgegroeid tot een jong paard, een hengst, Mallouhh. Zijn naam betekent zoiets als zout (milhh). Sarah was de Alpha van de kudde. Allemaal konden ze staan/liggen te slapen en zij waakte. Ik heb haar maar een enkele keer echt zien slapen terwijl een ander paard oplette. Ze was altijd een beetje aan de magere kant maar hield wel van lekker eten.

Sarah was niet echt makkelijk om te rijden. Ze had nog wel eens nukken en wilde dan omhoog komen, gaan steigeren. Zij was ook het meest verwilderd toen we aankwamen. Inmiddels had ze een tweede veulen. Musraq, genoemd naar de rots waar we woonden. Weer een hengstje. Hij was nog maar een paar maanden en werd nog gezoogd. Er was weinig met Sarah te beginnen, we konden haar nauwelijks benaderen. Ik noemde haar altijd mijn wilde paardje. Het is echt heel erg als je aankomt en de paarden zien er verwaarloost uit. Je wilt ze knuffelen en verwennen. Maar dat ging even niet gebeuren want ze waren behoorlijk bang van mensen. Er was dus heel wat gebeurd… Maar daar kom je nooit helemaal achter.

Zoals zo vaak in de woestijn: je maakt een plan, dat blijkt niet te werken om allerlei verschillende redenen dus ga je over naar plan B. En vaak was het ook nog nodig om plan C uit de kast te trekken. Je wordt er creatief door. Onze paarden kregen heel veel liefde, maar we konden hen nauwelijks benaderen. Ze stonden in een paddock waar ze vrij waren om te gaan en staan waar ze wilden. Mijn zoon had heel veel geduld met hen. Hij was geen paarden gewend maar wist er gewoon voor ze te zijn. We zaten bij hen om ze te zien eten, we zaten bij hen om ze aan ons te laten wennen. We probeerden hen wel eens te pakken bij hun halster, maar we waren nog wat te vroeg.

De paarden begonnen zich meer op hun gemak te voelen. Er waren teveel mensen bij geweest die ze niet gaven wat ze nodig hadden en waar ze geen vriend mee konden zijn, laat staan een band mee konden opbouwen. Ze waren te vaak in de steek gelaten…Toen ze eenmaal in de gaten hadden dat ze gewoon iedere dag goed te eten kregen en er altijd schoon drinkwater was, kwam er ruimte om meer toe te laten.

Op een dag wilde ik op Sarah weg en we zadelden haar op. De anderen hadden geen ervaring met paardrijden dus ik zou alleen gaan. Ze was nooit de makkelijkste met opzadelen maar uiteindelijk lag alles goed. Haar veulen Musraq ernaast en ik op Sarah. Ik had haar al vaker bereden in de voorgaande jaren maar het was alweer een hele tijd geleden. Ze wilde niet vóór of achteruit. Stond vierkant en was niet in beweging te krijgen. Behalve dat ik voelde dat ze wel omhoog wilde om te steigeren.  Tja wat doe je dan. Mijn zoon gevraagd om haar aan de hand weg te leiden, met mij er op, van de paddock Waar ze altijd eten kreeg) in de hoop dat ze dan wel verder zou lopen. Nou nee, ze wilde alleen maar terug. En stond weer vierkant en stram. We hebben haar weer afgezadeld en samen met de andere paarden mee naar buiten genomen met de pick-up. Alsof er niets gebeurd was ging ze gewoon mee aan het touw aan de auto. Ze kreeg in ieder geval haar beweging.

Altijd hield ze me in de gaten, alsof ik bij haar kudde hoorde. Ze zag het als ik uit mijn tent kwam. Ze is een hele goede moeder voor haar veulen. Voedt hem met zachte hand op en we laten Musraq lekker bij zijn moeder.

Paarden in de woestijn, Jordanië
Sahem, paarden in de woestijn, Jordanië, Sahem

Sahem

Het lievelingspaard van mijn zoon. Met een afwijking naar links. Sahem was een koninklijk paard, hij kwam uit de koninklijke stallen. Niet eenvoudig in de omgang. Met behoorlijk wat karakter en temperament. In draf en in galop wist hij altijd hoe dan ook teveel naar links uitkomen, wat je ook doet. De enige die hem echt begreep was mijn zoon. In zijn handen werd hij als was. Met de anderen wilde hij altijd zijn trukendoos van stal halen en zonder die doos ging hij niet op pad. Je had er dus best je handen aan vol. Ik heb verschillende keren geprobeerd wat aan zijn linkse afwijking te doen, het verbeterde dan wel. Maar zodra je hem zijn gang liet gaan, de teugels liet vieren, veranderde de richting langzaam aan weer naar links. Ok, het hoorde bij hem.

Als hij geroskamd was dan glansde zijn vacht koperrood. Met zijn mooie manen was hij een hele knappe verschijning. Dikwijls stapte mijn zoon in korte broek, blote voeten en blote bast op Sahem, zonder zadel. Reed uit de paddock en alle paarden volgden hem. Hij was dé hengst. Mijn zoon de rattenvanger van Hamelen. Wat een schitterend gezicht. Een sliert paarden galoperend over de woestijnvlakten met Sahem en mijn zoon voorop, al juichend en ophitsend. Dat waren tijden dat mijn moederhart bijna uit elkaar spatte van trots.

Paarden in de woestijn, Jordanië
Paarden in de woestijn, Jordanië, Mallouhh

Mallouhh

Zijn naam komt van het zout dat hij eens at als jong veulen en er behoorlijk ziek door werd. Hij was er niet toen ik aankwam. Ze hadden hem naar Aqaba gebracht. Hij was misschien 2,5 jaar toen. Wat ik toen niet wist is dat hij al gebruikt werd om voor de carriage, de koets (die toeristen door Aqaba liet vervoeren) te lopen.  Het veulen was inmiddels uitgegroeid tot een mooi paard. Maar zoiets doe je niet met een jong paard. Laat ik me maar even niet uitlaten over hoe ik er aan toe was toen ik hoorde dat hij voor dit werk werd ingezet. Ik had enorm boos kunnen worden maar liet het niet blijken. Inwendig kookte ik. Wetend dat je er niets mee bereikt om dat te uiten als vrouw in een Arabisch land.

Gedurende lange tijd bleef ik steeds maar vragen of ik hem mocht bezoeken. Eindelijk werd ik naar hem toe gebracht. Hij stond onder een weg tussen de betonnen pilaren. Ik had al allerlei lekkers in mijn tas gestopt want ik had al een vermoeden hoe ik hem zou kunnen treffen. Het was nog erger. Hij was kreupel, uitgemergeld. Omdat hij niet kon werken kreeg hij nauwelijks te eten. Zijn ogen stonden dof. Hij wilde er niet meer zijn. Met tranen in mijn ogen liep ik naar hem toe en begon tegen hem te praten. Een sprankje, hij herkende me. At alles wat ik had meegenomen op maar heel langzaam. Ik heb hem nog schoon water gegeven.

Nu moest ik het heel goed aanpakken. En een plan bedenken. Ik wilde hem in de woestijn terug. Bij zijn moeder, bij zijn maatjes. Het is gelukt maar vraag niet hoe, het kostte heel veel overredingskracht. Je voelt je dan zo ontzettend machteloos als de andere partij zijn macht gebruikt om jou iets niet te gunnen, terwijl ik wist dat hij daar ten dode was opgeschreven en bij ons misschien nog een kans zou hebben om deze mishandeling te overleven. Hij kwam met een truck. Dat werd niet aangekondigd en ik was er niet (bedenk dat dit waarschijnlijk bij het arrangement hoorde). De Jordaanse jongen die bij ons werkte (aangesteld door de partner) kreeg bericht en werd naar de grote weg gebracht om Mahlouhh naar het camp te brengen. Een kilometer of 5-6. Inmiddels was ik gearriveerd en zag de jongen rijdend op Mallouhh aankomen, gekkenwerk. Mahlouhh kwam uitgeput aan. Hij kon nauwelijks op zijn benen staan.  Zijn voorbenen ver naar achter en zijn achterbenen ver naar voren. Tussen voor- en achterbenen misschien 10 cm. En op 4 benen kreupel…Dit was pure dierenmishandeling. We hebben hem bij zijn moeder en broertje gezet. Hij was echt helemaal op en lag het liefst te rusten. Het heeft een week geduurd voordat hij normaal kon staan. Zijn ogen nog steeds dof. Toch zag je dat hij iedere dag wat opknapte.

Hij was blijkbaar heel bewust op verschillende manieren gebroken. We vroegen niets van hem, hij hoefde niets, we gaven hem te eten en water en heel veel liefde. Afhankelijk of hij wilde liepen we een rondje met hem aan de hand. Na een week begon hij wat aanspreekbaar te worden en ging zich een beetje bemoeien met de andere paarden. Hij zag ze in ieder geval weer. Maar het levendige mooie paardje zoals ik hem kende was er niet meer. Helaas zou hij nooit meer de oude worden. Eenmaal aangesterkt kon je wel weer spreken over een paard. Ook zijn we hem heel voorzichtig gaan berijden.  Daar had hij samen met de andere paarden wel plezier in. Snel kon hij nog niet in het begin.  Later wel weer wat. Omdat ik van dit paard hield mocht hij blijven. Bij ons was hij in goede handen en hoefde niet bang te zijn. Er zijn heel wat tranen vergoten om hem.

Paarden in de woestijn, Jordanië
Paarden in de woestijn, Jordanië, Riem

Riem

Zij  werd mijn lievelingspaardje. Haar naam betekent gazelle. Een donkergrijze merrie. Ze kwam uit het noorden van Jordanië werd me verteld. Ze was een buitenbeentje. En had ook wel iets koninklijks over zich. Ze at nooit met de andere paarden. Die wilden haar er ook niet bij hebben. Ze was erg op zichzelf. Zij was één van de jongere paarden. Ik wist niet of ze ooit bereden was. De eerste maanden hebben we dus nooit op haar gereden. Ze verdroeg het zadel ook niet dat we op haar legden als we met de andere paarden gingen rijden. Op een dag was er een Jordaanse jongen en hebben we haar opgezadeld om te kijken of ze het leuk zou vinden. Bedoeïenen gaan altijd op een paard zitten en zetten het meteen in galop. Het was een schitterend gezicht. Ze deed het. Daarna ben ik haar gaan rijden. Ze had er zoveel plezier in. Alsof ze al kon rijden.  Het enige nadeel is dat ze best vaak hoestte. Dat zat schijnbaar in haar en we konden het ook niet onder controle krijgen. Voor mij was ze perfect. Was zeer wendbaar en deed wat ik haar vroeg. Samen met mijn zoon hebben we met Riem en Sahem hele mooie tochten gemaakt.

Paarden in de woestijn, Jordanië
Paarden in de woestijn, Jordanië, Sharouk

Sharoek en Moon

Zij was een lichtgrijze merrie. Op de een of andere manier vond ik haar altijd de slettebak. Ze papte met alle beschikbare hengsten aan en het was dus ook niet zo verwonderlijk dat ze zwanger was toen ik kwam. Ze kwam samen met Najim wat een veelbelovende hengst zou moeten worden, en welke niet zonder haar aangeschaft zou kunnen worden. Althans dat zijn de verhalen die ik te horen kreeg. Of ze waar zijn is een tweede.

Sharoek was wel een heel gevoelig paard, haar naam betekent zonsopgang. Op een dag voelde ik me niet lekker. Er was even teveel gebeurd om zomaar te kunnen accepteren en kon het even niet verwerken. Ik ging in het donker naar de paarden en vond mijn plekje op een steen tussen hen in. Ze stonden allemaal half te slapen , wat te kauwen op de laatste grasstengels. Nog te proberen een korreltje haver te vinden. Tussen de paarden kalmeerde ik altijd. Hun bezige geluidjes, de manier waarop ze reageerden. Het was juist Sharoek die naar me toe kwam. Ze ging naast me staan. En liet haar hoofd op mijn hoofd hangen. Haar mond op mijn kruin. Ik was tot tranen geroerd. Dat zij haar hoofd precies op die plek hield betekende voor mij dat alls goed zou komen. Door haar werd ik even afgesloten van de prikkels die van buiten kwamen. Voor mijn gevoel bleef ze een paar minuten zo staan en ging daarna verder met waar ze mee bezig was. Ik was haar zeer dankbaar.

Om te rijden was ze een hork. Niet vooruit te branden, altijd op de rem. Misschien kwam het omdat ze zwanger was maar het zou geen belemmering moeten zijn. We hebben haar met rust gelaten tot na de bevalling. Tot ze hersteld was en het veulen overal achter haar aan dartelde.

Bevallen van haar eerste veulen en niet weten wat te doen. We verwachtten het veulen iedere nacht. Ik liep dan ook vaker iedere nacht naar de paarden om te kijken of alles goed ging. En toch hebben we de geboorte niet gezien. Mijn zoon kwam op een ochtend vroeg als eerste buiten en wekte me met een heel beroemde schreeuw…MAAAAM.

Paarden in de woestijn, Jordanië
Paarden in de woestijn, Jordanië, Moon

Ik wist meteen dat het veulen er was. Ze stond al op haar beentjes, maar niet bij haar moeder. Die was op zoek naar eten en had geen oog voor het veulen. En het veulentje? Ze was onder het hek doorgelopen naar de hengstenpaddock…..  Het was allemaal even heel onwerkelijk. En ook wel chaotisch.  Een moeder die niet wist dat ze een veulen had en een netgeboren veulen tussen de hengsten. Stap 1. Het veulen optillen en naar de moeder brengen. Ze stond erbij en keek ernaar. Geen knuffel. We hebben geprobeerd het veulen aan de borst te laten ruiken in de hoop dat ze zou gaan drinken. Maar moeder schopte in het rond… Het leek erop dat het niet allemaal vanzelf zou gaan en ik kreeg al scenario’s in mijn hoofd van een babyveulen voeden iedere twee uur, dag en nacht.

Eerst maar even een paar keer diep adem halen.  Nieuw plan (B). Toch maar eerst Sharoek benaderen en bekijken waarom ze aan het schoppen is als de baby wil drinken. Het lukte me om en paar druppels melk uit haar uier te krijgen terwijl mijn zoon haar vasthield. Met de paar druppels melk naar de baby, die ze wel lekker vond. Nu met de baby naar de moeder om ze eens in alle rust kennis te laten maken. Het leek goed te gaan. Nu nog drinken. Daar was wel hulp bij nodig. Sharouk schopte nog steeds.

Plan C. Sharouk eens lekker verwennen. Alle paarden eten geven en Sharouk wat extra wortels.  Ja, ze had een prestatie geleverd en had honger. Het veulentje stond er nog een beetje verdwaald bij. Nog niet geaccepteerd. Geen ander paard dat zich over haar ontfermde, ze wilden wel kennis met haar maken en kwamen haar begroeten, maar niemand van hen was haar moeder. We hadden vertrouwen in het natuurlijke verloop van het leven.

Alle paarden waren verzadigd, tijd voor een nieuwe poging om moeder en veulen samen te brengen. Mijn zoon met het veulen en ik met de moeder en dan proberen om ze samen te brengen. Eerst met neus contact en daarna toch het veulen naar de borst brengen. En steeds voorkomen dat Sharouk zou schoppen. Ik hield haar been tegen terwijl mijn zoon probeerde het veulentje dichter bij de uier te brengen. Ik melkte haar nogmaals om het veulentje te laten ruiken en proeven.  Uiteindelijk is het wel gelukt. Onervaren moeder en verdwaald veulen vonden elkaar weer. Wij waren wel  heel erg blij dat vanaf dat moment moeder en veulen onafscheidelijk waren. We gaven het veulen de naam Moon omdat ze tijdens een mooie maan geboren was.

Paarden in de woestijn, Jordanië
Paarden in de woestijn, Jordanië, Musraq

Musraq

Het tweede veulen van Sarah. Genoemd naar de rots waar we wonen. Een lief hengstje. Nog jong en onstuimig. De jongste van het stel voordat Moon werd geboren. Sarah is een perfecte moeder. Met mijn zoon verschil ik van mening. Hij vind dat het veulen na een maand of negen maar eens moet leren niet iedere keer naar zijn moeder te huppelen voor melk. Ik vind het zo lief dat moeder en zoon zo’n sterke band hebben met elkaar. Het is ook een heerlijk gezicht in de wei. Musraq wordt dus bij de hengsten gezet en Sarah blijft bij de merries. Maar we hadden er niet op gerekend dat de band tussen moeder en zoon zo groot was dat Musraq het presteert om tussen het hek door bij zijn moeder te drinken. Zijn moeder Sarah moedigt dat ook aan. Dit werkt dus niet.

We verleggen onze aandacht naar plan B. Moeder aan een touw, kind bij de hengsten. Musraq vind het heerlijk om met hen te spelen en uit te dagen. Ze geven wel aan wanneer ze er genoeg van hebben. Als hij uitgespeeld is merkt hij dat hij niet meer bij zijn moeder kan drinken. Tja en dan begint hij te huilen. En moeder Sarah gaat hem roepen… Het doet mij best wel een beetje pijn om dit zo te doen. Iedere dag wordt de tijd dat hij van zijn moeder verwijderd wordt, verlengd. Tot hij op een dag gespeend is en de melk opgedroogd. Hij blijft proberen maar het is op. Hij is nu klaar om een echte hengst te worden.

Paarden in de woestijn, Jordanië
Paarden in de woestijn, Jordanië, Najim

Najim

Samen met Sharoek kwam hij bij ons. Een klein hengstje nog maar, zijn naam betekent ster. Een klein, wat gedrongen, vierkant  paardje, ik kon me niet voorstellen dat hij kon uitgroeien tot een mooie hengst. Ik kreeg natuurlijk niet te horen hoe oud hij was. Hij was heel wollig, zijn haar was lang. Een lang recht hoofd met een grote witte bles. Zijn hoofd in verhouding groot ten opzichte van zijn lichaam. Hij was onze brokkenpiloot en heel erg ontdeugend. Midden in zijn paarden puberteit en altijd in voor een geintje. En ook heel brutaal. Mijn zoon had geen geduld voor hem. Met alle paarden kon mijn zoon overweg als niemand anders behalve met Najim. Er was geen klik. Wel met mij. Hij bedacht de meest wilde spelletjes en dat werd hem op een dag fataal. Je kunt de grote hengsten uitdagen. Je kunt gaan rennen door de paddock. Je kunt alleen niet als een kip zonder kop alle kanten uitstuifen want er zijn hekken. En…daar kwam hij mee in botsing op een dag. Frontaal.

Zijn huid op de bles was geknapt. Een grote winkelhaak van 20 x 10 cm waarvan je de huid kon optillen. De dierenarts gebeld om langs te komen. Hij was in Aqaba. Hij zou zijn collega wat antibioticaspuiten laten klaarleggen die we gedurende drie dagen in en op de wond moesten aanbrengen. Meteen opgehaald om direct de wond te kunnen behandelen. Het bleef er goed uitzien. Hoewel het een enorme klap was bleek Najim daar niets van te hebben. Na drie dagen heb ik er iedere dag honing op aangebracht. Zo goed als het ging wel steeds verbonden om de vliegen op afstand te houden. De wond genas snel en mooi. Je bleef de winkelhaak wel zien maar de snee heelde fantastisch.

Paarden in de woestijn, Jordanië
Paarden in de woestijn, Jordanië. Moon

Acht prachtige paarden stonden er bij ons. De oudere klaar om te vertrekken met gasten. De jongeren om een mooie jeugd te hebben en op te groeien met veel liefde om hen heen.

Het meeste paardentuigage kwam uit Nederland en paste de Arabische paardjes perfect. Alleen Sarah had een Arabisch zadel omdat haar wervels wat verhoogd lagen waardoor er geen Engels zadel op paste.

Ze waren gewend aan het klimaat en hadden een prachtig leven samen met ons in de woestijn. We genoten, maar dat mocht niet voortduren…

Volgende keer lees je over het afscheid nemen van de paarden, de honden, van de prachtige plaats, van mijn droom.

Ondertussen kun je wel volgen wat ik nu doe in Jordanië: Facebook: Jordan Desert Journeys

Postzegel foto’s van Hélène en Laurent uit Frankrijk, onze vrijwilligers voor een paar maanden.

Alleen in de woestijn

Het camp in de woestijn in Jordanië.
Het camp in de woestijn in Jordanië.

Nou ja eigenlijk ben je nooit alleen.  Bedoeïenen trekken graag de woestijn in en hoewel je ze misschien niet ziet zijn ze er wel. Met hun kuddes met schapen, geiten, kamelen. Met vrienden aan het jagen of gewoon de woestijn intrekken, misschien wel kattenkwaad () uithalen. Op de meest vreemde en eenzame plaatsen kom je altijd wel Bedoeïenen tegen.

Als paardenmeisje kom je dan uit Nederland om je geluk in Jordanië te gaan beproeven. Ruim een jaar was ik al bezig met een zakenpartner om op een stukje woestijn een camp te bouwen met paarden. Bij een camp moet je niet direct denken aan een camping zoals wij dat kennen. Het is allemaal wat luxer. En je bent in de woestijn. De paarden waren al aangekocht en stonden er al. Helaas waren er voor mijn komst wel wat dingen misgegaan. Eigenlijk heel veel dingen. De paarden waren aardig verwaarloosd om het maar netjes uit te drukken. De jongens die op ze pasten liepen soms weg omdat ze bang waren om alleen in de woestijn te zijn… Daar kwam de zakenpartner dan pas later achter. In ieder geval stonden er bij mijn aankomst zeven verwilderde paarden te wachten. Schuw, bijna niet te benaderen. Duidelijk al heel lang niet op gereden, vuil met geklitte manen en staarten.

Grenzeloos Paardenmeisje Jordanië
Grenzeloos Paardenmeisje Tenten voor de gasten bij de paarden.

Er was werk aan de winkel. Het waren niet alleen de paarden. Er was me beloofd dat het camp af zou zijn als ik definitief zou komen wonen in Jordanië. De datum stond al heel lang vast: 11 september 2009. Ik kon wel huilen toen ik aankwam. Alles zag er nog zo uit als toen ik het in juli had achtergelaten. Er was niets gebeurd… Hoe kon dit? Er zouden al heel snel gasten komen… Samen met mijn oudste  zoon die een jaar in Engeland had gestudeerd en geen verdere plannen had zijn we naar Jordanië getrokken om er te wonen en iets moois in de woestijn op te zetten.  Nou, er was dus nog wel wat te doen en er klopte heel erg veel niet meer. Ook bleek dat er niets was gedaan met de investering die ik had gedaan, of juist wel? En de container met onze spullen was onderweg vanuit Nederland. Het hart zonk me even in de schoenen. Maar dit was mijn keuze. Ik had Nederland en alles achtergelaten om in Jordanië verder te gaan en iets op te bouwen. Soms zit het mee en soms zit het wel eens tegen.

Grenzeloos Paardenmeisje Jordanië
Grenzeloos Paardenmeisje Jordanië, bezigheden in de paddock.

Al heel snel kwam de eerste vrijwilliger uit Engeland. Hij zou voor 3 maanden bij ons blijven. Mijn zoon en hij konden het samen heel goed vinden en wisten samen van aanpakken. Eerst de paarden. Eten kopen, geen hapklare brokken hier. Zelf een mix maken uit barseem, gedroogd gras dat nog groen is. Sha’ier, en soort haver. Tibn, overblijfsel van de aren van de tarwe. Ngala, een soort boekweitmeel, een beetje geven als het erg koud is in de winter. En dhurra, mais, ook in beperkte mate als bijvoeding en als het verkrijgbaar was. Ook zoiets, heel vaak was het voer op als je bij de winkel kwam dus je moest heel goed op de voorraad letten en op tijd navragen bij de winkel. Later kregen we verschillende adressen voor het voer. Het barseem kwam uit een oase, waar een boerderij was die het gras verbouwde, zo’n 50 km verderop. De pick-up werd volgeladen. Er pasten precies 12 balen in en moesten dan goed aangesjord worden met paktouw. De laatste 8 km door de woestijn verloren we regelmatig een baal. Heel groot was onze verbazing als Ahmad dan na een tijdje aankwam met het verloren baal in zijn auto. Hij paste echt op ons.

Water halen voor de paarden
Water halen voor de paarden

Water was niet aanwezig. Wel een antieke tractor en een tank. De plaats van de watercompagnie was 10 km verder weg, dus iedere 2-3 dagen met de tractor dwars door de woestijn om water te halen voor mensen en paarden. In eerste instantie was de partner er om de tractor met tank te rijden. Mijns inziens was hij altijd een zeer bekwame chauffeur geweest en zeker in de woestijn.  Mijn verbazing was dus vrij terecht toen hij het presteerde om de tractor vast te laten lopen in de woestijn. Niet ver van de plaats waar we woonden. Het heeft dagen geduurd voordat de tractor met tank los kwamen uit het losse zand. Een vrachtwagen chauffeur heeft ons daarbij geholpen met 2 krikken en veel stenen. Het water werd door ons overgepompt in een plastic tank om naar het camp te vervoeren. De pick-up kan maar een beperkte voorraad water rijden dus er waren heel wat ritjes nodig. De partner verdween natuurlijk van het toneel. Ik kreeg een ietwat nare smaak in mijn mond. Dit leek op sabotage maar ik kon het nauwelijks geloven. Het was nog in de eerste dagen na mijn definitieve aankomst in Jordanië. Ik liet me niet uit het veld slaan. Met man en macht is de tractor uiteindelijk losgekomen. De tank, inmiddels leeg, werd er weer aangekoppeld en de combinatie kwam eindelijk weer thuis. Om meteen weer naar de watercompagnie uit te rijden want het water was inmiddels op.  De vrijwilliger bleek een hele goede en rustige chauffeur te zijn. Ook mijn zoon leerde snel de zeer gedateerde tractor te bespelen en te berijden. En ik moest er ook aan geloven. We waren gedrieën goed op elkaar ingespeeld.

In de woestijn, Jordanië, kamelen en paarden
In de woestijn, kamelen en paarden, naast het hok van de generator.

Er was een generator om het camp van elektriciteit te voorzien. Iets in mij  zei dat we deze niet moesten gebruiken. Ik had het gevaarte wel in werking gezien voordat ik er woonde. Maar de vrachtwagenchauffeur annex klusjesman was er te vaak mee bezig. Later kreeg ik van de man die bij de water compagnie werkte te horen dat ik de generator beter niet kon gebruiken. Er bleek dus uiteindelijk dat deze levensgevaarlijk onklaar was gemaakt voor gebruik. Gered door mijn 7de zintuig? We hadden nog wel een kleine generator. Maar ook deze werd nauwelijks door ons gebruikt.

Inmiddels kwamen er meer vrijwilligers. Die waren een geschenk uit de hemel. We waren zo ontzettend hard bezig met de basics om te kunnen overleven dat we verder nergens aan toe kwamen. Er was dus geen stroom, geen internet. Daarvoor ging ik iedere 2-3 dagen naar Aqaba, rond de 50 km van onze woonplaats in de woestijn. Deed meteen boodschappen en regelde van alles. Ook bezocht ik regelmatig de partner die in Aqaba woonde en ziek (mentaal) bleek te zijn of dit als een spelletje voor mij opvoerde.  Hij had nog wel geregeld dat degene (Ahmad) die bij de watercompagnie werkte af en toe zou langskomen op onze plaats in de woestijn om ons te kunnen helpen. En wat misschien wel belangrijker was om te kunnen spioneren voor de partner wat wij allemaal uitspookten.

Paardrijden in Jordanië, zoon
Paardrijden in Jordanië

Het liep anders. Ahmad kwam bijna dagelijks en werd een vertrouwenspersoon. Hij sprak geen Engels en wij geen Arabisch. Maar hij wilde Engels leren en met ons praten. Hij had ooit wel Engels op school gehad en had hele verhalen. Die wij nauwelijks begrepen. Maar met wat goede wil kwamen we heel ver. Steeds weer een samenvatting maken van wat hij vertelde en dat herhalen. Ahmad bleek een genius te zijn. Na 2 maanden sprak en verstond hij voldoende Engels om zelfs met wildvreemden te kunnen converseren.

Gezelligheid met de vrijwilligers in de lounge in de woestijn in Jordanië
Gezelligheid met de vrijwilligers in de lounge in de woestijn in Jordanië

De eerste gasten kwamen. Met hele slimme decoratie technieken leek het wel wat. Ik gaf iedereen een uitgebreide rondleiding en vertelde vol enthousiasme hoe het zou worden. De gasten hadden op zich een comfortabel verblijf, op echte bedden, met nieuwe lakens en dekens in een eigen tent. De badkamer unit was klaar. Er waren werkende toiletten en douches met warm water. Maar er was geen keuken…alleen een kamertje naast de badkamer met niets.  Koken deden we op gasflessen op een oud Nederlands gasstel. Afwassen met teiltjes water uit de badkamer. Behelpen. Toch vonden de gasten het zo ontzettend gezellig dat ze zelfs in de ‘keuken’ kwamen om daar met ons te eten. De tegenstelling had niet groter kunnen zijn. Alles heel primitief, terwijl we de lekkerste maaltijden presenteerden op hele mooie schalen. We zaten vaak op de grond op matrassen. Af en toe kwam de vrachtwagen chauffeur de oud (een soort mandoline) spelen en zingen. Mijn zoon op de gitaar, er was een tabla (drum) en de meeste vrijwilligers konden fantastisch zingen.  Gasten, vrijwilligers, Ahmad en mijn zoon en ik. We maakten er wat van.

Kelly kwam uit Engeland. Ondertussen hadden mijn zoon en ik al veel met de paarden kunnen bereiken. Ze zagen er weer goed uit. Mooi glanzend en gezond. Er was eten in overvloed en altijd water. De paarden stonden los in een soort paddock met schaduw tegen de felle zon al vonden ze het ook prima om in de hete zon te staan.

Paarden in de paddock, Jordanië
Paarden in de paddock, Jordanië

Voor mij is het altijd belangrijk geweest om de kudde zo natuurlijk mogelijk te houden. Jong en oud samen. Merrie’s en hengsten samen. Soms ook de merrie’s samen en de hengsten samen. Het ging prima. We begonnen de paarden te berijden. Mijn zoon had nog nooit op een paard gezeten maar hij bleek een natuurtalent. Het viel me al steeds op als hij aan het werk was met de paddock schoonmaken en de paarden borstelen en voer geven. Hij was echt hun maatje. Mooi om te zien hoe de paarden hem accepteerden als hun ‘leider’.

Zeven paarden kun je niet dagelijks rijden als je ook nog veel andere dingen hebt en te weinig mensen. Dus bonden we 2 paarden, wel de juiste, met een touw aan de jeep en de rest volgde. Zo reden we een poos al galopperend door de woestijn. Op flinke afstand van het camp werden ook de twee vastgebonden paarden losgemaakt. Iedere keer was het weer een geweldig tafereel hoe ze dan huiswaarts galoppeerden. Voor ons een goede observatie hoe de individuele paarden zich in de kudde gedroegen. Wie was de leider, wie bleef achter, wie probeerde de leider in te halen.

Onze keuken, stromend water, wat een luxe. Jordanië woestijn
Onze keuken, stromend water, wat een luxe.

Kelly heeft ritme gebracht in de paardenverzorging. Ze heeft mijn zoon nog beter leren rijden. Samen maakten ze lange tochten. Er werden voerschema’s gemaakt en borstelschema’s voor toekomstige vrijwilligers en de paarden werden gewassen. Ze zagen er al goed uit maar nu kon je ze door een ringetje halen.

Het was noodzakelijk dat er een gezondheidscertificaat afgegeven zou worden door de dierenarts. Ook in Jordanië zijn er regels. Ik had inmiddels een hele goede band met de dierenarts opgebouwd en sprak een dag met hem af om hem op te halen. Alle paarden werden afzonderlijk door hem onderzocht en we kregen van hem een groot compliment dat ze er zo geweldig uitzagen en helemaal gezond waren, en dat midden in de woestijn. Het gezondheidscertificaat was welverdiend.

Paddock schoonmaken, wielen rijden niet door zand. Jordanië woestijn
Paddock schoonmaken, wielen rijden niet door zand. Jordanië woestijn

Eindelijk iets heel moois bereikt op een fantastische plaats waar het zonnetje ongenadig scheen maar waar ook een ongewilde schaduw op rustte.

Binnenkort stellen we dan eindelijk de prachtige kudde paarden aan je voor.

Ondertussen kun je hier alvast zien wat ik nu doe in Jordanië.

Excuses, de meeste foto’s uit deze tijd zijn moedwillig verdwenen.

Postzegel foto’s van Hélène en Laurent uit Frankrijk

Passie voor Jordanië

Hoeveel mensen er wel niet vragen hoe ik nu uitgerekend in Jordanië verzeild ben geraakt, veel. De eerste keer dat ik hier kwam, in 2003 reed ik niet eens meer paard. Ik was op zakenreis. Nu kan ik zeggen dat het mijn passie en liefde zijn die me onweerstaanbaar naar Jordanië hebben getrokken.

Tweede vraag, ben je naar Jordanië gegaan voor de liefde? Nee. Ik ben hier gekomen en gebleven vanwege mijn liefde voor de woestijn en mijn passie voor paarden.

Paarden vormen een rode draad in mijn leven. Mijn ouders verbleven iedere vakantie op de camping in Petten. En daarnaast stond De manege… Kleine kinderen konden een pony huren om een rondje van een uur mee te lopen. Wat een feest en wat zal ik gezeurd hebben om weer te mogen. Eenmaal 12 jaar mocht ik eindelijk overstappen op een ‘groot’ paard. Voor een strandrit. Ik had geen ervaring behalve op de pony en het was meer een kwestie van jezelf goed vasthouden, blijven zitten en meegaan met de groep. Dit was hèt natuurlijk helemaal. Iedere vakantie een 10-ritten kaart om door de duinen en langs het strand te rijden. Jippie. Daar moest ik dan ook het hele jaar op teren. Verder kon je mij natuurlijk bijna dagelijks daar op stal vinden om de paarden te verzorgen, mijn tweede thuis in de schoolvakanties.

Paardrijden in Wadi Rum, Jordanië. Grenzeloos paardenmeisje.
Paardrijden in Wadi Rum, Jordanië. Grenzeloos paardenmeisje.

Pas nadat ik betaald werk had ben ik lessen gaan nemen op een manege alias kleine boerderij in het noorden van Friesland. Iedere keer was het weer heel spannend om keihard galopperend tussen de vele steunpalen van het dak te manoeuvreren. Het benauwde me ook om in zo’n kleine ruimte te zijn, nog niet eens een kwart van een normale rijbak. Maar beter dit, dan niets.

Ik koos ervoor om mijn geluk in de buurt van Amsterdam te gaan zoeken, want daar was werk voor mij. Het eerste wat ik wilde na de verhuizing was een manege zoeken waar ik kon gaan lessen. Naast het Amsterdamse Bos, buitenritten en binnen lessen. Ik leerde daar iemand kennen wat later mijn man zou worden. En hij had een eigen paard, daar kwam ik pas veel later achter. En ik mocht er niet op rijden…

Oleto zou politiepaard worden maar werd afgekeurd en als 3-jarige Gelderse ruin aangekocht. Het was een onmogelijk paard. Een draak op stal met een Pandora-doos vol trucjes als iemand op hem reed… Niemand wilde hem verzorgen dus voelde ik me geroepen. We raakten langzaam aan elkaar gewend en hij liet het verzorgen schoorvoetend toe. Hij kon echt met vier benen in de rondte slaan en zich pardoes met zijn achterwerk naar je toe keren. We werden uiteindelijk iets dat op maatjes lijkt. Maar ik mocht niet op hem rijden…

Voor rugproblemen nam ik privélessen om zo mijn rug soepeler te krijgen. Het werkte. Hoe groot was mijn verbazing dat ik in de bak mocht wachten en Oleto opgetuigd binnen werd geleid. Yes, eindelijk, ik mocht. Natuurlijk haalde hij ook bij mij zijn volledig assortiment aan trucjes uit de kast. Maar ik leerde, en op een dag nam ik hem alleen mee naar buiten, het bos in. Ik had van alles verwacht maar niet dat we een heerlijke relaxte rit zouden maken. Wij konden het samen eigenlijk erg goed vinden en wat ben ik nu blij dat ik een best moeilijk paard heb leren berijden.

Tijdens mijn zwangerschappen kreeg ik weer veel last van mijn rug en dat ging ook daarna niet meer over. Er zat niets anders op dan te stoppen met paardrijden…

Paarden grazen onder de brug in Aqaba. Grenzeloos paardenmeisje.
Paarden grazen onder de brug in Aqaba. Grenzeloos paardenmeisje.

Eenmaal in Jordanië kwam ik weer veel in contact met paarden. In Aqaba waar ze vóór de koets gebruikt werden. Ze stonden op een landje bij de grote hotels. Water werd afgetapt van de leidingen voor de irrigatie van de palmbomen. Eten wat de pot schaft. Van tomaten tot rijst tot soms wat gerst, overgebleven groenten van de groenteboer en wat laten grazen onder de brug waar het in de winter en het voorjaar redelijk groen is. Een vrij karig dieet wat er in resulteerde dat veel paarden de vuilcontainers afstruinen als ze het voor elkaar kregen om zich los te worstelen.

In een soort sloppenwijk van Aqaba, kleine stenen huisjes met zinken daken en daarbij allerlei bouwsels uit afvalmateriaal kwam je ook paarden tegen. Soms bij/in huis gehouden soms op een landje apart samen met geiten, schapen, kippen in een krakkemikkig bijeengehouden omheining.

Verleden tijd, paardenkoetsen in Aqaba. Grenzeloos paardenmeisje.
Verleden tijd, paardenkoetsen in Aqaba. Grenzeloos paardenmeisje.

Eens werd me een paard aangeboden om te kopen. We hadden het paard gered, hij was meer dood dan levend. Hij stond met ijzeren boeien om de voorbenen, zonder water en was helemaal uitgemergeld. Met het verhaal erbij dat dit door de regering was gedaan. Ik verstond toen nog geen Arabisch dus ze konden me van alles wijs maken. In ieder geval lukte het wel om de drie paarden die er stonden vrij te krijgen, later dacht ik dat het misschien kwam omdat zij hadden verteld dat ik foto’s ging nemen en deze in het buitenland zou gaan publiceren (er was gevraagd mijn camera mee te nemen).

Een tijdje later mocht ik dus, wat toen het slechtste paard was, kopen en moest daar uiteraard de hoofdprijs voor betalen… Hij zag er gelukkig veel beter uit, maar ik heb er van afgezien. Ik woonde ook nog niet in Jordanië en het was pure afzetterij.

Om de paar maanden was ik in Jordanië te vinden en na 14 jaar niet te hebben gereden wilde ik het zooo graag weer proberen. Ik sprak een privéreis af, in de woestijn, omdat ik meer dan een uurtje wilde proberen. En omdat ik niet met een groep mee zou kunnen want ik had geen idee hoe het zou gaan. Dus…3 dagen door de woestijn met een mede-ruiter en een jeep.

Paarden onder de brug in Aqaba. Grenzeloos paardenmeisje.
Paarden onder de brug in Aqaba. Grenzeloos paardenmeisje.

De eerste dag heb ik alleen maar gestapt. Ik had een rustig paard gevraagd en dat was hij zeker. Zijn naam: Bandar, hij moest zelfs flink aangespoord worden om in beweging te komen.

De tweede dag kreeg ik meer zelfvertrouwen, geen pijn behalve wat stijf. De jeep en de andere ruiter waren al ver weg en er lag een grote zachte zandvlakte tussen ons. Ineens bedacht ik, als ik nu niet iets ga doen wordt het ook nooit meer wat. Stappen op een paard is leuk maar hij kan zoveel meer. Dus zette ik hem heel voorzichtig in draf. Dat zat niet zo comfortabel, maar ik wilde nu doorzetten dus zette ik hem in galop.

Wat er toen gebeurde is bijna niet te omschrijven. Veertien jaar niet gereden omdat het echt niet kon en dan ineens voel je weer hoe fantastisch het is om op een galopperend paard te zitten, de vrijheid tegemoet. Ik kon alleen maar blij zijn, lachend en huilend galoppeerden we samen naar de anderen.

Na deze paardenreis ging ik vaker rijden, op allerlei paarden van de bedoeïenen. Ze hebben allemaal Arabisch bloed door hun aderen stromen, het ene paard meer als het andere. Zo kwam ik ook in aanraking met hele temperamentvolle paarden. Het terrein waar ik kon rijden in Aqaba was een landje waar ook veel rommel werd neergegooid dus het was manoeuvreren tussen gebroken glas, stukken prikkeldraad, ijzeren stangen, betonblokken en ander puin en groot afval. Levensgevaarlijk. Wel viel op hoe rustig en gecontroleerd zelfs hele vurige paarden waren als ik ze bereed, in tegenstelling tot de Bedoeïenen die op het paard sprongen om direct als een gek rond gaan racen. Als ze daarna wilden stappen bleven de paarden dansen, klaar om er weer vandoor te sprinten. Heel spectaculair…

Paarden in Aqaba, Grenzeloos paardenmeisje.
Paarden in Aqaba, Grenzeloos paardenmeisje.

Ik vind het heel belangrijk om welk paard je ook rijdt, je eerst de tijd moet nemen om aan elkaar te wennen en elkaar te begrijpen voordat je iets gaat vragen. Een groot verschil van mening met de Bedoeïenen. Zo hadden we wel meer niet met elkaar overeenstemmende ideeën over paarden.

Volgende keer gaan we naar de woestijn waar ik negen maanden in een tent heb gewoond met 7 paarden.

Wil je alvast weten wat ik nu in Jordanië doe? Dat zie je hier.